<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="/posts/rss.xsl"?>
<rss version="2.0">
<channel>

<title>https://farazamin.loxblog.com</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com</link>
<description></description>
<language>fa-ir</language>
<generator>loxblog.com</generator>
<copyright>loxblog.com</copyright>


<item>
<title>نگاهی نو به چگونگی شکل گیری ماه</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/نگاهی-نو-به-چگونگی-شکل-گیری-ماه</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/نگاهی-نو-به-چگونگی-شکل-گیری-ماه</guid>

<description><![CDATA[
یافته های جدید نشان می دهد که برخورد یک سیاره بنام تـئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته بود.

این نمای هنری برخورد میان دو جرم سیاره ای را نشان می دهد. به باور دانشمندان، کره ی ماه در پی یک چنین برخوردی که ۱۵۰ میلیون سال پس از پیدایش سامانه ی خورشیدی، میان زمین و یک جرم دیگر رخ داد پدید آمده است.
&nbsp;
یافته های جدید نشان می دهد که برخورد یک سیاره بنام تـئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته بود.

این نمای هنری برخورد میان دو جرم سیاره ای را نشان می دهد. به باور دانشمندان، کره ی ماه در پی یک چنین برخوردی که ۱۵۰ میلیون سال پس از پیدایش سامانه ی خورشیدی، میان زمین و یک جرم دیگر رخ داد پدید آمده است.
به گزارش بیگ بنگ، هنوز ۱۵۰ میلیون سال از پیدایش سامانه ی خورشیدی نگذشته بود که جرمی غول پیکر به بزرگی سیاره ی مریخ به زمین برخورد کرد و با آن یکی شد. در پی این رویداد، ابری غول آسا از سنگ و خاک به فضا پرتاب شد، همین ابر بود که سرانجام ذراتش به هم پیوستند و کره ی ماه را ساختند. این نظریه با نام &ldquo;برخورد بزرگ&rdquo;، حدود ۳۰ سال است که دانشمندان سیاره ای را کاملا راضی نگه داشته- البته تنها با یک ایراد. اگرچه این سناریو با نگاه به اندازه ی ماه و فیزیک مدارش به گرد زمین، منطقی به نظر می رسد، ولی اگر ترکیب ایزوتوپی ماه و زمین -هم ارز زمین شناسی &ldquo;اثر انگشت&rdquo; DNA- را با یکدیگر بسنجیم، کار کمی مشکل می شود. دقیق تر بگوییم، زمین و ماه بیش از اندازه همانند یکدیگرند. چشمداشت دانشمندان مدت ها این بوده که ماه می بایست &ldquo;اثر انگشت&rdquo; ایزوتوپی آن جرم بیگانه را در خود داشته باشد. چون آن جرم که به نام &laquo;تـئا&raquo; خوانده شده از یک جای دیگرِ منظومه ی شمسی آمده بوده، پس احتمالا اثر انگشت ایزوتوپی&zwnj;اش بسیار با زمین جوان باید متفاوت باشد.  اکنون گروهی از دانشمندان در دانشگاه مریلند (UMD) یک اثر انگشت ایزوتوپی تازه برای ماه به دست آورده اند که می تواند تکه ی گمشده ی این جورچین را به ما بدهد. آنان با تمرکز بر یکی از ایزوتوپ های تنگستن که هم در ماه و هم در زمین یافته شده، برای نخستین بار مدل پذیرفته شدی پیدایش ماه را با همسانی نامنتظره ی اثر انگشت های ایزوتوپی ماه و زمین آشتی دادند. یافته های آنان نشان می دهد که برخورد تئا به زمین جوان آنقدر خشن بود که ابرِ پدید آمده از خرده های برخورد، پیش از آرام گرفتن و شکل دادن ماه، به طور کامل در هم آمیخته شده بود.  ریچارد واکر، استاد زمین شناسی در UMD و یکی از نویسندگان این پژوهش می گوید: &laquo;مشکل اینست که زمین و ماه از دیدگاه اثر انگشت های ایزوتوپی بسیار همسانند، که نشان می دهد هر دو از موادی همسان که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی گرد آمده بوده درست شده اند. این غافلگیرکننده است، زیرا انتظار می رود آن جرمِ هم-اندازه ی بهرام که ماه را پدید آورد بسیار متفاوت بوده باشد. پس معما اینجاست که زمین و ماه نمی بایست به این اندازه همسان باشند.&raquo; در سال های گذشته چندین نظریه ی گوناگون درباره ی دلیل همسانی ایزوتوپی زمین و ماه ارایه شده: شاید آن برخورد یک ابر غول پیکر خاک و خرده سنگ پدید آورده بوده که کاملا با زمین در آمیخته و سپس بعدها فشرده شده و ماه را ساخته است. یا شاید تئا -به گونه ای شانسی- از دید ایزوتوپی همسان با زمین برخوردار بوده باشد و نظریه ی سوم هم می گوید شاید ماه از مواد خود زمین پدید آمده بوده نه تئا، گرچه در آن صورت برخورد می بایست برخوردی بسیار نامعمول بوده باشد.

به گفته ی محققان ماه با یک برخورد و عظیم کیهانی شکل گرفته است.
واکر و گروهش برای یافتن یک توضیح به سراغ پدیده ی شناخته شده و بررسی شده ی دیگری رفتند که در آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی رخ داده بود. شواهد نشان می دهند که هم زمین و هم ماه پس از برخورد اصلی مواد افزوده ای گرد آورده بودند و زمین بیش از ماه از این خاک و خرده سنگ ها به دست آورد. این مواد تازه مقدار فراوانی تنگستن داشتند، ولی مقدار به نسبت کمی از آن، یک ایزوتوپ سبک تر به نام تنگستن-۱۸۲ بود. با کنار هم گذاشتن این دو مدرک، چشمداشت این خواهد بود که زمین مقداری کمتری تنگستن-۱۸۲ داشته باشد تا ماه.  و چنان چه انتظار می رفت، واکر و گروهش با مقایسه ی سنگ های ماه و زمین دریافتند که به راستی هم نسبت تنگستن-۱۸۲ در ماه بیشتر از زمین است. هرچند نکته ی کلیدی اینست که چقدر بیشتر؟ واکر می گوید: &laquo;تفاوت کوچک ولی چشمگیر میان ترکیب ایزوتوپ تنگستن ماه و زمین کاملا با مقدار متفاوت موادی که زمین و ماه در آن برخورد به دست آوردند همخوانی دارد. این بدان معناست که درست پس از شکل گیری ماه، ترکیب ایزوتوپی آن دقیقا با گوشته ی زمین یکی بوده است.&raquo;  این یافته از این اندیشه پشتیبانی می کند که توده ی مواد پدید آمده در برخورد، که بعدها ماه را تشکیل داد، می بایست پیش از فشرده و سرد شدن ماه کاملا مخلوط شده باشد. این می تواند هم دلیل همسانی کلی در اثر انگشت های ایزوتوپی و هم اندک تفاوت در تنگستن-۱۸۲ را توضیح دهد. این یافته همچنین این اندیشه ها را هم رد می کند که ساختار تئا با زمین یکسان بوده، و یا این که ماه از موادِ زمینِ پیش از برخورد درست شده است. در هر دو مورد، بسیار بعید است که چنین همبستگی خوبی میان تنگستن-۱۸۲ و مقدار مواد گرد آمده توسط ماه و زمین پس از برخورد برقرار باشد. جزئیات بیشتر این پژوهش در پیش-نگارش آنلاینِ روز ۸ آوریل ۲۰۱۵ نشریه ی نیچر منتشر شده است.
سایت علمی بیگ بنگ]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>فریب فوق‌العاده نور توسط محقق ایرانی</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/فریب-فوقالعاده-نور-توسط-محقق-ایرانی</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/فریب-فوقالعاده-نور-توسط-محقق-ایرانی</guid>

<description><![CDATA[

محقق ایرانی دانشگاه سینسیناتی و همکارانش به بررسی چگونگی ارتقای عملکرد دستگاههای پلاسمونیکی پرداخته&zwnj;اند که در آینده می&zwnj;تواند به پردازش سریعتر، ارزانتر و به&zwnj;صرفه&zwnj;تر داده&zwnj;ها با امواج نور بجای جریان الکتریکی منجر شود.
&nbsp;

محقق ایرانی دانشگاه سینسیناتی و همکارانش به بررسی چگونگی ارتقای عملکرد دستگاههای پلاسمونیکی پرداخته&zwnj;اند که در آینده می&zwnj;تواند به پردازش سریعتر، ارزانتر و به&zwnj;صرفه&zwnj;تر داده&zwnj;ها با امواج نور بجای جریان الکتریکی منجر شود.به گزارش سرویس علمی ایسنا، مسعود کاوه باغبادورانی، دانشجوی دکترای دپارتمان فیزیک دانشگاه سینسیاتی و همکارانش به بررسی دستکاری نور در نانوسازه&zwnj;های پلاسمونیکی با استفاده از میرایی فاز و دینامیک جمعیت زوج الکترون &ndash; حفره در نانوسیم&zwnj;های نیمه رسانای هسته-پوسته با پوشش فلزی پرداخته&zwnj;اند.این روش می&zwnj;تواند اتلاف انرژی و تولید حرارت را به حداقل برساند. این تحقیق بر هدایت نور از میان فیلم&zwnj;های فلزی با ضخامت نانومتری &ndash; یک هزارم نازکی موی انسان &ndash; برای انتشار نور با امواج پلاسمون که یک نوسان الکترون انباشتی است، تمرکز دارد.پلاسمونیک یک حوزه تحقیقاتی نوظهور است و به دلیل تلفات مقاومت بالا در فیلم&zwnj;های فلزی با محدودیت&zwnj;هایی روبرو است. کاوه باغبادورانی به بررسی نانوسیم&zwnj;های نیمه رسانی هیبریدی فلز/آلی پرداخته که به عنوان یک پمپ انرژی برای جبران اتلاف انرژی در پوشش فلزی عمل می&zwnj;کند.کاوه باغبادورانی، رهبر این تحقیق گفت: ما این کار را با آلیاژ نقره انجام داده&zwnj;ایم و اکنون قصد داریم آن را با طلا تکرار کنیم. هدف از این کار، درک بهتر و تلاش برای مدلسازی چگونگی انتقال انرژی از نانوسیم نیمه&zwnj;رسانا به درون فلز است. متغیرهای مختلفی برای درک این انتقال انرژی یا جفت&zwnj;سازی انرژی وجود دارد. ما در حال کار برای ارتقای جفت&zwnj;سازی بین نانوسیم&zwnj;های نیمه&zwnj;رسانا و پوشش فلزی هستیم.علاوه بر کاربرد فلز متفاوت، محققان از چیدمان عمودی ساختار نانوسیم استفاده می&zwnj;کنند. آن&zwnj;ها همچنین روشی را برای احاطه کردن کامل نانوسیم&zwnj;ها با لایه&zwnj;های فیلم طلای با ضخامت 10 نانومتر ایجاد کردند که در آن، یک ماده آلی مندرج به عنوان لایه فاصله نگهدار برای کنترل انتقال انرژی از نانوسیم به فلز عمل می&zwnj;کند.این تحقیق همچنین به بررسی تاثیرات استفاده از ضخامت&zwnj;های مختلف لایه فاصله نگهدار آلی بر جفت&zwnj;سازی انرژی می&zwnj;پردازد.کاوه باغبادورانی اظهار کرد: زمانی که از مواد آلی متفاوت در ساختار پلاسمونیک استفاده می&zwnj;کنیم، می&zwnj;توانیم عمر حامل&zwnj;های بار برانگیخته را افزایش دهیم، از این رو آن&zwnj;ها می&zwnj;توانند در فاصله بیشتری درون ساختار حرکت کرده و سپس در فلز گیر کنند. با تغییر ضخامت فاصله نگهدار آلی می&zwnj;توانیم فرآیند انتقال انرژی را کنترل کنیم.کاربردهای آینده این تحقیق می&zwnj;تواند شامل عملکرد سریعتر و ارتقایافته رایانه ها و سایر دستگاههای الکترونیک هوشمند، سلول&zwnj;های خورشیدی و حتی ابرلنزهایی باشد که نسل کنونی میکروسکوپ&zwnj;ها را ارتقا می&zwnj;بخشند.این تحقیق قرار است در نشست سالانه انجمن فیزیک آمریکا در تگزاس ارائه شود.&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>منشاء حیات چیست؟</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/منشا-حیات-چیست-1</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/منشا-حیات-چیست-1</guid>

<description><![CDATA[
آیا تاکنون به این موضوع اندیشیده اید که منشا حیات در زمین از کجاست؟ اگر بر طبق نظریات بسیاری از دانشمندان مشهور جهان، حیات از نقطه ای دیگری از فضا به زمین آمده باشد، بنابراین زمین های دیگری نیز هست و شاید در همین لحضه موجودات و یا انسان های دیگری در نقطه ای دیگری از فضا در حال زندگی می باشند.

آیا تاکنون به این موضوع اندیشیده اید که منشا حیات در زمین از کجاست؟ اگر بر طبق نظریات بسیاری از دانشمندان مشهور جهان، حیات از نقطه ای دیگری از فضا به زمین آمده باشد، بنابراین زمین های دیگری نیز هست و شاید در همین لحضه موجودات و یا انسان های دیگری در نقطه ای دیگری از فضا در حال زندگی می باشند.
اما اگر این موضوع درست باشد، چگونه زندگی و حیات به زمین آمده است؟ برای این سوال پاسخ های گوناگونی ارائه شده اما در این میان &nbsp;سیانید مهمترین کاندیدا و گزینه انتخاب شده می باشد. سیانید چیست و چگونه به زمین آمده است؟&nbsp; از آزمایشات انجام شده برخوردهای سرعت بالا، چنین استنباط می شود که حیات احتمالاً بر پایه سیانید (Cyanide) شکل گرفته و این سیانید خود درون آستروئیدهای وارده شده به اتمسفر زمین به وجود آمده است. بر این اساس به احتمال بسیار زیاد زمین در هنگام تولد دارای مواد آلی ( مولکول های پیچیده کربن دار که برای حیات ضروری اند)نبوده است.
&nbsp;
بر اساس آزمایشات استنلی میلر (Stanly Miller) از دانشگاه شیکاگو در دهه 1950، یک احتمال این است که حیات پس از شکل گیری کامل زمین بر روی آن به وجود آمده است. به عنوان مثال&nbsp; واکنش های شیمیایی موجود در اتمسفر&nbsp; موجب به وجود آمدن حیات بر روی کره زمین گردیده است. اما چنین واکنش های شیمیایی تنها در اتمسفر اولیه زمین که غنی از متان و هیدروژن بوده امکان پذیر می باشد و در ضمن در مطالعات بعدی ژئولوژیکی باستانی ادعا می شود که این پروسه غیر محتمل است.
&nbsp;
&nbsp;
آیا زمین های دیگر و یا موجودات و انسان های دیگری نیز در فضا هستند؟
&nbsp;
برخی دیگر معتقدند حیات به همراه بلوک های ساختاری از دنباله دارها و آستروئیدهایی که با زمین برخورد کرده اند به زمین منتقل شده. چرا که این اجرام حاوی غلظت های بالای مواد آلی اند. اما حرارت بسیار زیاد ناشی از برخورد، اکثر مواد موجود در آنها را می سوزاند و باعث تبدیل آنها به مواد ساده تری مثل دی اکسیدکربن می شود.
&nbsp;
امروزه یک راه دیگر برای حضور مواد آلی بر روی کره زمین شناسایی کرده اند. آزمایشات جدید نشان می دهد اگرچه در برخورد دنباله دارها و آستروئیدها مولکولهای آلی نابود می شوند اما احتمالاً به طور همزمان منجر به تشکیل مواد آلی دیگری می گردد.
پیتر شولتز از دانشگاه بروان (Brown University) و یکی از محققین این مطالعه می گوید: "در گذشته عقیده بر این بود که &laquo;هر ماده ای که وارد اتمسفر زمین می شود دمای آن به حدی می رسد که منجر به نابودی آن ماده می گردد.&raquo; آنچه از مطالعات جدید استنباط می شود این است که احتمالاً می توانیم این مواد را دوباره تولید کنیم."
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
شولتز به همراه سیجی سوژیتا (Seiji Sugita) از دانشگاه توکیو به وسیله یک جسم پرتاب شونده سوزان از جنس نوعی پلاسیک پلی کربنات &ndash; که یک ماده آلی است &ndash; برخورد دنباله دارها و آستروئیدها را همانند سازی کردند. این جسم با سرعت 6 کیلومتر بر ثانیه به یک هدف فلزی برخورد داده شد. آزمایشات فوق در مرکز تحقیقات Ames ناسا واقع در Moffett Field کالیفرنیا انجام گرفت. این جسم درست مثل یک آستروئید یا دنباله داری که به سطح زمین برخورد می کند همراه با درخشش از نور تبخیر شد.
آنالیز طیف نور حاصله مقدار زیادی سیانید را نشان می دهد (سیانید ترکیبی است که در آن یک اتم کربن به یک اتم نیتروژن متصل شده ).&nbsp; این سیانید، حاصل واکنش میان کربن موجود در جسم پرتاب شده و نیتروژن موجود در هواست.
&nbsp;
بنابر گفته سوزیتا و شواتز ترکیبات سیاند بسیار فعال و واکنش پذیر هستند بنابراین واکنش های بیشتری را به دنبال داشته که منجر به تولید مولکولهای پیچیده تر کربن دار و مهم زیستی در اوایل شکل گیری زمین گردیده است.
از آنجایی که نیتروژن به عنوان ماده اولیه آمینواسیدها (یکی از ترکیبات مهم زیستی) است ، نیتروژن موجوددر ترکیبات سیانید دارای اهمیت ویژه ای می باشد. در ضمن در مواد آلی خام و اولیه آستروئیدها میزان این ماده بسیار اندک است.
&nbsp;
&nbsp;
تصویری خیالی از حیات فرازمینی
&nbsp;
دونالد براونلی&nbsp; از دانشگاه واشنگتون می گوید: "بدون شک برخی از مواد آلی اولیه زمین از این راه به وجود آمده اند." وی دراین مطالعه شرکت نداشته. لیکن اضافه می کند که احتمالاً منابع دیگری برای تولید مواد آلی وجود داشته باشد از جمله ذرات غنی از مواد آلی غبارهای کیهانی و ذرات بین ستاره ای که آرامتر از آستروئیدها و دنباله دارها به زمین می رسند. این مواد در حین ورود به زمین گرم می شوند اما به دماهای بسیار بالا که باعث نابودی آنها شود نمی رسند.
منبع : سایت نجوم ایران]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>آیا براستی موجودات فضایی وجود دارند؟</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/آیا-براستی-موجودات-فضایی-وجود-دارند</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/آیا-براستی-موجودات-فضایی-وجود-دارند</guid>

<description><![CDATA[


&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
بله. کافی است تا نگاهی&nbsp; دقیق تر به اطراف خود بیاندازید. آنها را خواهید دید. شما یکی از آنها هستید... بالغ بر میلیون ها گونه مختلف جانوری و ارگانیسم زنده بر روی زمین وجود دارد. اینها موجوداتی هستند بر سیاره کوچکی به نام زمین، و در گوشه ای از کیهان. اینها همان موجودات فضایی هستند. پس اگر به دنبال بیگانگان فضایی خارج از زمین می گردید شاید بهتر باشد تا سوال اول را به گونه بهتری بیان نماییم." آیا حیات در خارج از زمین وجود دارد؟" با اینکه هنوز مدارک عینی اثبات این موضوع وجود ندارد اما جواب این سوال هم آنقدرها سخت نیست: " اینطور به نظر می رسد".



&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
بله. کافی است تا نگاهی&nbsp; دقیق تر به اطراف خود بیاندازید. آنها را خواهید دید. شما یکی از آنها هستید... بالغ بر میلیون ها گونه مختلف جانوری و ارگانیسم زنده بر روی زمین وجود دارد. اینها موجوداتی هستند بر سیاره کوچکی به نام زمین، و در گوشه ای از کیهان. اینها همان موجودات فضایی هستند. پس اگر به دنبال بیگانگان فضایی خارج از زمین می گردید شاید بهتر باشد تا سوال اول را به گونه بهتری بیان نماییم." آیا حیات در خارج از زمین وجود دارد؟" با اینکه هنوز مدارک عینی اثبات این موضوع وجود ندارد اما جواب این سوال هم آنقدرها سخت نیست: " اینطور به نظر می رسد".استفن هاوکینگ، دانشمند بسیار پرآوازه ومشهور فیزیک نجومی در سال 2010 به طور رسمی اعلام نمود که موجودات فضایی به طور حتم وجود دارند. او به سخنانش در این حد بسنده نکرد وهمچنین اخطار داد که ارتباط با آنها می تواند ایده بسیار بدی باشد. اما چطور ممکن است؟ از کجا می دانیم که موجودات فضایی ممکن است وجود داشته باشند و بر چه اساسی ارتباط با آنها خطرناک است؟
هاوکینگ در برنامه ای که از کانال دیسکاوری پخش گردید، اعلام کرد که وجود زندگی هوشمند فرازمینی کاملاً منطقی و ممکن است. این خبر در بسیاری از رسانه های معتبر جهان انتشار یافت به طوری که واکنش های&nbsp; گسترده ای نیز در بر داشت. هاوکینگ هشدار داد که در صورت شناسایی زمین توسط موجودات فضایی، این امکان وجود دارد که آنها در جهت استفاده از منابع و اقامت در زمین، ما را مورد حمله قرار دهند. همچنین در ادمه بیان می کند که چالش اصلی ما این است که دریابیم این بیگانگان فرازمینی چگونه خواهند بود.
&nbsp;

(تصویر گرافیکی و تخیلی از شکل دیگری از حیات در خارج از زمین)
در واقع بخش عمده استدلال هاوکینگ و فرضیه وجود موجودات فضایی بر پایه محاسبات ریاضی می باشد. تاکنون هیچ مدرکی دال بر وجود "زندگی" در هر سیاره دیگری به غیر از زمین یافت نشده است. اما با این حال ، این امر امکان وجود حیات فرازمینی بر سایر سیارات ناشناخته را از بین نمی برد. در واقع اثبات عدم وجود موجودات فضایی غیرممکن است. بنابراین در ادامه این مقاله با علل، دیدگاه ها و جنبه های مرتبط با وجود حیات در سایر سیارات آشنا خواهید شد. هم اکنون و بر اساس یافته های فعلی، شاید تنها پاسخ به واقع درست برای این سوال همان گزینه " بله ، به نظر می رسد که وجود دارند " باشد.اما هنوز نمی دانیم و برای اثبات نهایی این فرضیات، نیاز است تا آنها را بیابیم، و یا منتظر باشیم تا با زمین ارتباط برقرار نمایند.

(انسان برای کشف بیگانگان فضایی بسیار کنجکاو است؟ اما آیا ممکن است در پایان، این کنجکاوی به نابودی زمین و مرگ ما بی انجامد؟ و اگر آنها وجود دارند، آیا جهان آماده رویارویی با آنها می باشد؟)
&nbsp;
&nbsp;
حیات فرازمینی:
(مطالبی که در ادامه می خوانید بر اساس دیدگاه ها و نظریات محققین و اخترشناسان مختلف در رابطه با احتمال وجود حیات فرازمینی می باشد. )
-اول آنکه، زمانی که می گوییم " موجودات فضایی" منظور آن دسته از تمدن های پیشرفته فضایی موجود در فیلم های علمی-تخیلی نیست. اگرچه احتمال وجود چنین تمدن هایی نیز وجود دارد، اما تاکنون هیچگونه مدرکی دال بر اثبات آن یافت نشده و فعلاً در محدوده فیلم های علمی-تخیلی باقی خواهند ماند. پس آنچه که مد نظر ما می باشد، به مبحث کلی "حیات خارج از زمین" اشاره دارد. بر همین اساس اینگونه به نظر می رسد که عدم وجود حیات فرازمینی غیر ممکن می باشد. مهم نیست اگر تاکنون با آن روبرو نشده ایم، احتمالات چنین بیان می کنند که این حیات وجود دارد. به این اعداد نگاهی بیاندازید و لحضه ای به آن بی اندیشید:
&nbsp;

آیا یک هوش فرازمینی پیشرفته، برای تجاوز بر زمین از یک کرم چاله استفاده خواهد نمود. چه کسی می داند؟ (Discovery channel)

&nbsp;
فقط در کهکشان راه شیری در حدود 300 میلیارد ستاره وجود دارد. (هر ستاره می تواند دارای صدها و هزاران جرم آسمانی، سیاره و قمر در منظومه خود باشد. به عنوان مثال کل منظومه شمسی ما و اجرام آن را فقط در محدوده یکی از این ستارگان/یعنی خورشید در نظر بگیرید)&nbsp; انتظار می رود که بخش وسیعی از این ستارگان دارای سیاراتی باشند که قادر به میزبانی حیات است. حال در نظر بگیرید که عدد گفته شده تنها در یک کهکشان بود. در حدود 100 تا 300 میلیارد کهکشان در کیهان شناخته شده، وجود دارد. هر کهکشان شامل میلیاردها و &nbsp;برخی شامل تریلیون ها ستاره است. به راستی چطور می توانید باور کنید که هیچ شانسی برای رویداد زندگی در هیچ یک از این ترلیون ها ترلیون سیاره که به دور &nbsp;این ستارگان در حال گردشند وجود ندارد؟ حتی اگر بر این باور باشید که خداوند حیات را مستقیماً بر زمین آفریده، باور آفرینش کیهانی با این اندازه تنها برای ما، تاحدی غیرمنطقی و متکبرانه به نظر می رسد.
&nbsp;
&nbsp;
-&nbsp;پاسخ مثبت است. چه از لحاظ علمی، و چه از لحاظ فلسفی، تنها با نگاهی به عظمت آفرینش،عدم وجود حیات فرازمینی امری غیرممکن به نظر می رسد. اگرچه "بیگانگان فضایی" که از زمان پس از جنگ جهانی دوم با عنوان UFOدر بین مردم شناخته می شوند، یک مبحث پیچیده جداگانه است.( اگر از علاقه مندان به این مبحث هستید میتوانید با مطالعه موضوعات پیرامون UFOها (اجسام پرنده ناشناخته) نوشته دکتر &nbsp;Jacques Valleeو دکتر &nbsp;Allen Hynekاطلاعات ارزشمندی در این رابطه بدست آورید.)
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;

کهکشان قرمزی که در وسط این عکس دیده می شود، SXDF-NB1006-2نامیده شده و دوردست ترین کهکشانی است که تا به امروز شناسایی شده است.این کهکشان در فاصله 12.91 میلیارد سال نوری دورتر از زمین قرار دارد. بخش سمت چپ تصویر یه کلوزاپ از آن را نمایش می دهد. (این عکس توسط فضاپیمای XMM-newtonگرفته شده است. / کپی رایت تصویر : NAOJ)

-&nbsp;می دانیم که نور با سرعتی در حدود 300هزار کیلومتر بر ثانیه (دقیقاً 299&nbsp;792&nbsp;458 m / s) در کیهان در حال حرکت می باشند. حال با چند ضرب ساده به نتایج جالبی می رسیم. به این اعداد دقت کنید.&nbsp; نور در 1 دقیقه مسافتی معادل با 18 میلیون کیلومتر را می پیماید. در یک ساعت مسافتی در حدود 1 میلیارد و 80 میلیون کیلومتر را می پیماید. در یک روز مسافتی در حدود 25 تریلیون و 920 میلیارد کیلومتر را می پیماید. عدد بدست آمده را در 365 ضرب نمایید. این فاصله عجیب و غریب مسافتی است که نور در یک سال می پیماید! در واقع این همان "یک سال نوری" است.
&nbsp;
اما نکته اینجاست. بر اساس آخرین یافته ها، خوشه کهکشانی در فاصله 12.91 میلیارد سال نوری دورتر از زمین شناسایی شده است. آیا می توانید وسعت کیهان را تصور کنید؟ یعنی اگر روزگاری انسان به تکنولوژی فوق پیشرفته ای دست یابد که بواسطه آن بتواند با سرعت نور (یعنی حد نهایی سرعت در کیهان) حرکت نماید، باز هم زمانی نزدیک به 13 میلیارد سال طول خواهد کشید تا به این کهکشان برسیم. آیا براستی فکر می کنید که در کیهانی با این عظمت، زمین تنها نقطه حیات است؟! 
-&nbsp;امکان وجود موجودات فرازمینی وجود دارد. شمار بی نهایتی از سیارات، منظومه های خورشیدی و شاید کائنات وجود دارد که بایستی میزبان هوش فرازمینی باشد. اگرچه هنوز مدرکی دال بر وجود (و البته عدم وجود) آنها نداریم. همچنین من معتقدم ممکن است آنها دارای نوعی برتری به ما باشند. اگر آنها قادر به مسافرت میلیون ها سال نوری و پیدا کردن ما باشند، بدون شک بایستی از تکنولوژی برتری نسبت به ما برخوردار باشند. اما شاید بر اساس خودپسندی و نادانی انسان، بسیاری از ما چنین حیاتی را پست تر از خود بدانیم. فراموش نکنید، همانگونه که ما حیات فرازمینی را با عنوان "بیگانگان فضایی" می خوانیم، آنها نیز ما را اینگونه خواهند خواند. البته برخی انسان ها آنقدر هوشمند خواهند بود تا حیات فرازمینی را نیز به عنوان یک موجودیت طبیعی، متفکر و زنده بدانند. چه کسی می داند؟ ممکن است کاملاً شبیه به ما باشند. و یا شاید شبیه به همان موجودات ترسناکی که از داستان های علمی-تخیلی می شناسیم. هیچ کس هنوز چنین حقایقی را نمی داند، اما حداقل این احتمال بسیار بسیار قوی وجود دارد که اشکال دیگری از زندگی نیز در جهان هستی است.
&nbsp;

(تا امروز. هیچ چیز &nbsp;(Ian O'Neill))
-استدلال معمول پیرامون عدم وجود موجودات فضایی از آنجا سرچشمه می گیرد که تاکنون هیچیک از آنها، آشکارا و به طور مستقیم، با ما بر روی زمین تماسی برقرار نکرده است. تمدن های پیشرفته فضایی شاید دلایل خوبی برای انجام این کار داشته باشند. و یا شاید همانطور که می تواند برای ما اتفاق بی افتد، به نقطه ای رسیده باشند که از اکشافات فضایی نا امید گشته اند. اگر اینگونه باشد، آنگاه که ستاره مادر منظومه آنها درچرخه تکاملی خود به سوی مرگ می رود (زنجیره اصلی اکثر ستارگان) منجر به نابودی و توقف حیات آنها خواهد شد. در چنین شرایطی، بسته به جرم اولیه سیاره شان، آنها نیز به ستاره کوتوله سفید، ستاره غول قرمز و یا ابرنواختر تبدیل خواهند گشت.
-بدون توجه به اظهارات شاهدان عینی UFOها، هیچی مدرک مسلم و قطعی که زمین توسط بیگانگان هوشمند فرازمینی ملاقات گشته است (چه در حال و چه در گذشته) وجود ندارد. این موضوع معمولاً در داستانهای علمی-تخیلی آمده است، چراکه زندگی در هرجای دیگر از جهان هستی به شدت محتمل است.
&nbsp;

آیا ممکن است بیگانگان فضایی ما را تنها به چشم آلودگی که باعث ویرانی زمین گشته و بایستی از آن پاک گردد ببینند؟ (ناسا)

-&nbsp;به احتمال بسیار زیاد گونه های بسیار متفاوتی از جانداران در جهان وجود دارد. از دیدگاه من، عدم وجود حیات در بیش از 200 میلیون کهکشان موضوعی عجیب و کاملاً غیرمنطقی به نظر می رسد. از این رو احتمال وجود حیات در خارج از کره زمین بسیار بالاست و شاید پاسخ سوال "آیا ما در جهان تنها هستیم؟ " را بتوان با قطعیت "خیر" اعلام نمود.
-&nbsp;یکی از نکات بسیار مهم که باید در نظر داشت فاصله بسیار زیاد بین ستارگان است. حتی اگر تمدن های فنی و هوشمندی از سایر موجودات زنده در کهکشان راه شیری ما وجود داشته باشد، برای چنین تمدن هایی با پیشرفته ترین تکنولوژی ها، و حتی سفینه هایی با توانایی حرکت با سرعت نور، سال ها به طول خواهد انجامید تا به ما برسند. زمانی که آنها وارد زمین گردند، &nbsp;سیاره مادر آنها آنقدر سالخورده خواهد بود که در بازگشت به سیاره شان هیچ خویشاوندی نخواهند یافت.
-&nbsp;من فکر می کنم، تنها راه ممکن برای ملاقات ما توسط موجودات فرازمینی از طریق فیزیک کوانتوم بوده و این امر تنها زمانی روی خواهد داد که این موجودات توانایی دستکاری زمان و فضا را داشته باشند. پس از آن، شاید جهان 3بعدی ما قابل یافتن در بین میلیون ها جهان بوده و امکان ورود به آن از میان دیگر ابعاد میسر باشد. نظریه ابر ریسمان فعلی پیشنهاد می دهد که علاوه بر بعد زمان، به 10 بعد دیگر نیز برای وقوع چنین پیشامدی نیاز است. (نظریه بعد یازدهم) 

(تصویر گرافیکی و خیالی از گونه ای از موجودات فضایی)
&nbsp;
-&nbsp;اگر منظور شما این است که " آیا موجودات فضایی واقعیت دارند؟" ممکن است تابحال شواهدی دال بر وجود چنین موجوداتی، برخی کوچک تر از 2 اینچ و برخی به بزرگی 20 پا دیده باشید. اگرچه، ممکن است بسیاری از این &nbsp;شواهد اشتباه و دروغین باشد، اما زمانی که به عظمت جهان می اندیشیم، و تمام آن میلیاردها کهکشان شناخته شده برای بشر، و تمام ناشناخته های دیگر هستی، در واقع باور این موضوع که که ما تنها فرم حیات در جهان هستیم غیرممکن به نظر می رسد. اگرچه بر اساس مدارک فعلی مجبوریم جواب "خیر" را انتخاب کنیم اما من اعتقاد دارم دیر یا زود با این جانداران روبرو خواهیم گشت.
&nbsp;
-&nbsp;فکر می کنم، همین حالا، آنها باید جایی در حال زندگی باشند.
&nbsp;
-&nbsp;زمانی که سخن از موجودات فضایی به میان می آید، در این زمان، هنوز هیچ گونه ای از آنها یافت نشده و یا با زمین ارتباط برقرار ننموده است. با این حال با توجه به ابعاد بینهایت جهان، احتمالات فراوانی بر حیات موجودات فرازمینی در سایر کهکشان ها، مانند کهکشان کوتوله قوس وجود دارد. اگرچه تاکنون وجود آنها اثبات نشده اما دانشمندان امیدوارند در آینده نزدیک چنین اتفاقی خواهد افتاد و در این زمینه تلاش های گوناگونی در حال انجام است.
منبع : سایت نجوم ایران
]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>آیا ماده تاریک کهکشان‌ها را احاطه کرده؟</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/آیا-ماده-تاریک-کهکشانها-را-احاطه-کرده</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/آیا-ماده-تاریک-کهکشانها-را-احاطه-کرده</guid>

<description><![CDATA[
به تازگی پژوهشگرانی از آمریکا نوع جدیدی از ماده&zwnj;ی تاریک را پیشنهاد داده&zwnj;اند که با ماده&zwnj;ی معمولی به شدت اندرکنش دارد. این اندرکنش سبب تشکیل صفحات بسیار بزرگی می&zwnj;شود و با کهکشان&zwnj;هایی همچون کهکشان ما همپوشانی خواهد داشت. هرچند اعتقاد بر این است که ماده&zwnj;ی تاریک٬ فراوانی بسیار زیادی دارد اما تصور می&zwnj;شود این ماده اندرکنش ضعیفی با ماده&zwnj;ی سنتی داشته باشد. به پیشنهاد تحقیق جدید این نگاه بسیار ساده&zwnj;انگارانه&zwnj;ای است٬ چون ماده&zwnj;ی تاریک می&zwnj;تواند اندرکنش شدیدی با ماده معمولی داشته باشد؛ اندرکنشی که با استفاده از مشاهدات پرتوهای کیهانی قابل آشکارسازی است.
 پیچیدگی&zwnj;های تاریک
 دلایل و مدارک زیادی وجود دارد که وجود ماده&zwnj;ی تاریک را قوت می&zwnj;بخشد. این ماده برخلاف ماده&zwnj;ی معمولی موجب تابش یا نشر امواج الکترومغناطیس نمی شود. بعنوان مثال سرعتهای چرخشی بیش از اندازه&zwnj;ای که در ستاره&zwnj;ها و در نواحی بیرونی کهکشان&zwnj;ها وجود دارد نشان از آن دارد که کهکشان&zwnj;ها نسبت به آن حالتی که بتوانند تمامی نور را جذب کنند جرم بیشتری دارند.

&nbsp;
به تازگی پژوهشگرانی از آمریکا نوع جدیدی از ماده&zwnj;ی تاریک را پیشنهاد داده&zwnj;اند که با ماده&zwnj;ی معمولی به شدت اندرکنش دارد. این اندرکنش سبب تشکیل صفحات بسیار بزرگی می&zwnj;شود و با کهکشان&zwnj;هایی همچون کهکشان ما همپوشانی خواهد داشت. هرچند اعتقاد بر این است که ماده&zwnj;ی تاریک٬ فراوانی بسیار زیادی دارد اما تصور می&zwnj;شود این ماده اندرکنش ضعیفی با ماده&zwnj;ی سنتی داشته باشد. به پیشنهاد تحقیق جدید این نگاه بسیار ساده&zwnj;انگارانه&zwnj;ای است٬ چون ماده&zwnj;ی تاریک می&zwnj;تواند اندرکنش شدیدی با ماده معمولی داشته باشد؛ اندرکنشی که با استفاده از مشاهدات پرتوهای کیهانی قابل آشکارسازی است.
 پیچیدگی&zwnj;های تاریک

 دلایل و مدارک زیادی وجود دارد که وجود ماده&zwnj;ی تاریک را قوت می&zwnj;بخشد. این ماده برخلاف ماده&zwnj;ی معمولی موجب تابش یا نشر امواج الکترومغناطیس نمی شود. بعنوان مثال سرعتهای چرخشی بیش از اندازه&zwnj;ای که در ستاره&zwnj;ها و در نواحی بیرونی کهکشان&zwnj;ها وجود دارد نشان از آن دارد که کهکشان&zwnj;ها نسبت به آن حالتی که بتوانند تمامی نور را جذب کنند جرم بیشتری دارند.

با همه&zwnj;ی این اوصاف، هنوز دانشمندان دقیقاً نمی&zwnj;دانند که ماده&zwnj;ی تاریک چیست. چیزی که در مورد ماده&zwnj;ی تاریک می دانیم این است که این ماده به شکل ضعیفی با ماده&zwnj;ی معمولی و با خودش اندرکنش دارد. در میان کاندیداهایی که برای ماده تاریک وجود دارد ذرات پرجرم با اندرکنش ضعیف (WIMP) و آکسیونها که به ندرت با همدیگر برخورد می کنند را می&zwnj;توان نام برد. وجود چنین ذراتی نیز حاصل پژوهش هایی بوده که بر روی موضوعات دیگر در فیزیک انجام شده&zwnj;اند. WIMP&zwnj;ها با استفاده از برخی از فرم&zwnj;های ابرتقارنی پیشنهاد شده، در حالیکه آکسیونها توضیح دهنده&zwnj;ی این هستند که چرا اندرکنش&zwnj;های قوی از تقارن بار- پاریته پیروی نمی کنند.
 فراتر از آنچه دیده می&zwnj;شود

 پژوهشی که اخیراً توسط لیزا راندال (Lisa randall) از دانشگاه هاروارد و همکارانش انجام شده، براین مطلب تکیه دارد که چنان ذراتی (با اندرکنش ضعیف) ممکن است بازگوکننده تمام داستان نباشند. براساس محاسبه&zwnj;ای که دانشمندان با بررسی ویژگی&zwnj;های ماده&zwnj;ی تاریک حول کهکشان راه شیری انجام داده&zwnj;اند، ممکن است ۵ درصد از ماده تاریک اندرکنش ضعیف نداشته باشد. آنان همچنین خاطر نشان می&zwnj;کنند که این &laquo;ماده&zwnj;ی تاریک دوصفحه&zwnj;ای (DDDM)&raquo; (برطبق نامگذاری این تیم) باعث اتلاف انرژی خواهد شد. با این حال حفظ تکانه زاویه&zwnj;ای از حرکت این ماده٬ حول مرکز کهکشان٬ صفحه&zwnj;ی نازکی را تشکیل می&zwnj;دهد(درست مانند آنچه در مورد ماده عادی وجود دارد). آنها دریافتند که صفحات تاریک و قابل مشاهده جرم یکسانی خواهند داشت یعنی چگالی DDDM و ماده معمولی در جهان تقریباً برابر خواهد بود. به گفته&zwnj;ی ماتیو ریس (Matthew Reece) از اعضای این گروه: &laquo;مدلی که ما ارائه داد&zwnj;ه&zwnj;ایم برای حل مسائل خاصی پیشنهاد نشده است، اما می تواند برای بررسی محدود&zwnj;ه&zwnj;ی وسیعی از انواع امکا&zwnj;ن&zwnj;های مختلف برای اینکه ماده تاریک چه می&zwnj;تواند باشد، اهمیت دارد. ما خوش شانس هستیم که دردوره&zwnj;ای زندگی می کنیم که غنی از داده&zwnj;هاست و این موجب می&zwnj;شود مطمئن باشیم که از کشف برجسته&zwnj;ای در میان این همه داده چشم پوشی نمی کنیم.&raquo;
 بر اساس کاری که این محققان انجام داده&zwnj;اند صفحات DDDM را می توان شامل معادل ماده&zwnj;ی تاریک از پروتون&zwnj;ها و الکترون&zwnj;ها دانست. این ماده&zwnj;ی معادل به واسطه&zwnj;ی نیرویی متناظر با نیروی الکترومغناطیس اندرکنش دارد که نتیجه آنها ایجاد اتم&zwnj;هایی به نام اتم&zwnj;های تاریک است. این مدلِ حداقلی که این تیم تحقیقاتی در کار اخیر خود در نظر گرفته، نیروی متناظر با نیروهای هسته&zwnj;ای را دربرندارد، بنابراین بعنوان مثال آنان درصدد پیش&zwnj;بینی ستاره های تخم&zwnj;ریز (spawning stars) DDDM نبوده&zwnj;اند.
 بر طبق گفته&zwnj;ی ریس و همکارانش، آنان خود را به این مدل ساده محدود کرده&zwnj;اند چون تحلیل و درک چگونگی آزمایش چنان مدلی نسبتاً ساده است. اما این مدل می تواند موجب توسعه مدل پیچیده&zwnj;تری (شامل فیزیک هسته&zwnj;ای) نیز بشود. وی می افزاید: &laquo;به نظر نمی&zwnj;رسد که این سوال که آیا می&zwnj;توان شکلی از زندگی را یافت که از ماده&zwnj;ی تاریک تشکیل شده باشد، سوال خیلی پرتی باشد. وی تاکید می&zwnj;کند که این ایده&zwnj;٬ که ایده&zwnj;ای حدسی و نظری به شمار می&zwnj;رود خیلی علمی نیست، چون راه خوبی جهت آزمودن آن نمی&zwnj;شناسیم.&raquo;
 آشکارسازی صفحات تاریک

 از طرف دیگر ممکن است صفحه&zwnj;ی تاریک در آینده&zwnj;ی نزدیک قابل آشکارسازی باشد. ویس توضیح می&zwnj;دهد که یک دلیل مبنی بر وجود ماده تاریک را می&zwnj;توان اثرات گرانشی دانست که بر روی حرکت میلیاردها ستاره در کهکشان راه شیری دارد؛ این اثرات را آژانس فضایی اروپا در ماموریت آینده&zwnj;ی گایا مطالعه خواهد کرد. آن&zwnj;چنان&zwnj;که ویس و همکارانش می&zwnj;نویسند، ذرات DDDM نابودشونده (annihilating DDDM particles) سیگنال&zwnj;های &laquo;متفاوت چشمگیر&raquo; را نسبت به آنچه ماده تاریک معمولی تولید می&zwnj;کند، ایجاد می&zwnj;کنند؛ سیگنال&zwnj;هایی که آشکارسازهای PAMELA، Fermi و AMS-02 گوش بزنگ آن هستند.

 با این وجود آشکارسازی مستقیم ماده&zwnj;ی تاریک کاری بس دشوار است. فیزیک&zwnj;پیشگان، آزمایش&zwnj;های زیرزمینی را بنا نهاده&zwnj;اند و درحال جستجوی هرگونه اندرکنشی بین ذرات مشهور از ماده تاریک معمولی و ماده موجود در آشکارسازها هستند. اما همچنان&zwnj;که تیم هاروارد خاطر نشان می&zwnj;کند، این اندرکنش&zwnj;ها با مشاهده DDDMهای گوناگون دچار کشمکش هستند چون صفحه&zwnj;ی تاریکی که مامنی برای این ماده عجیب و غریب بحساب می&zwnj;آید، ممکن است&shy; با مشابه قابل مشاهده&zwnj;ی خود هم راستا باشد.
 به گفته این تیم، حتی اگر این صفحات با یکدیگر در یک راستا نیز قرار گیرند، سرعت نسبی آنها احتمالا بسیار پایین باشد و نتواند به برخورد پرانرژی موثر در داخل آشکارسازها بیانجامد. به گفته&zwnj;ی وانیل هوپر (Daniel Hooper) اخترفیزیک&zwnj;دانی در فرمیلب آمریکا، گروه هاروارد فرضیه&zwnj;ی جالبی را پیشنهاد داده&zwnj;اند که به پیش&zwnj;بینی او &laquo;علاقه&zwnj;ی بسیاری از افرادی که بر روی ماده تاریک کار می&zwnj;کنند را جلب خواهد کرد.&raquo;
 به گفته&zwnj;ی روبرتو باتیستون (Roberto Battiston) فیزیک&zwnj;پیشه&zwnj;ای از دانشگاه ترنتو (Trento ) در ایتالیا و معاون سخنگوی AMS-02، توزیع صفحه&zwnj;مانند و عجیب DDDM را می&zwnj;توان با آزمایش&zwnj;هایی که گروه او انجام می&zwnj;دهند شناسایی کرد؛ البته &laquo;اگر چنین موادی وجود داشته باشند.&raquo; او در مورد نظریات زیادی که رقیبی برای این ایده بحساب می&zwnj;آیند هشدار می&zwnj;دهد. به بیان او این نظریات ممکن است بتوانند هر سیگنال شبیه سیگنال&zwnj;های ماده&zwnj;ی تاریک را توضیح دهند.
 این تحقیق در Physical Review Letters انتشار یافته است.
http://bigbangpage.com]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>حمایت ۶۰ میلیارد سیاره در کهکشان راه شیری از «حیات»</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/حمایت--میلیارد-سیاره-در-کهکشان-راه-شیری-از-حیات</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/حمایت--میلیارد-سیاره-در-کهکشان-راه-شیری-از-حیات</guid>

<description><![CDATA[
نتایج مطالعات جدید ستاره شناسان حاکی از آن است که ۶۰ میلیارد سیاره در کهکشان راه شیری می توانند از حیات پشتیبانی کنند، این میزان دو برابر آن چیزی است که پیش از این تصور می شد.
 این مطالعه جدید نشان می دهد تعداد سیاراتی که احتمالا قابل سکونت هستند و به دور کوتوله های سرخ می گردند، دو برابر تعداد کنونی است. مطالعه جدید ابری دانشمندان دانشگاه &laquo;شیکاگو&raquo; و &laquo;نورث وسترن&raquo; حاکی از آن است رفتار ابر به طور چشمگیری منطقه قابل سکونت کوتوله های سرخ را که بسیار کوچک تر و کم نورتر از ستاره هایی مانند خورشید هستند به دو برابر توسعه می دهد.
 منطقه قابل سکونت به جایی اشاره دارد که در آن فاصله مداری یک سیاره تا ستاره اش به گونه ای است که می تواند آب را به شکل مایع بر روی سطح خود حفظ کند، اما محاسبات انجام شده برای این امر تاکنون تاثیر ابر بر اقلیم را نادیده گرفته است. &laquo;دوریان ابوت&raquo; استادیار علوم زمین شناسی در دانشگاه شیکاگو می گوید، ابرها موجب گرما می شوند و بر روی زمین ایجاد خنکی می کنند، ابر نور خورشید را منعکس می کند تا سطح سیاره خنک حفظ شود. ابرها پرتوهای فروسرخ را از سطح زمین جذب کرده و اثر گازهای گلخانه ای را ایجاد می کنند. این امر تا حدودی موجب می شود سیاره آنقدر گرم شود که قابل سکونت باشد.

پژوهشگران برای نخستین بار از محاسبات سه بعدی مانند آنچه که در شبیه سازی های جهانی برای پیش بینی اقلیم زمین صورت گرفته، برای مشخص کردن تاثیر ابرهای آبی بر روی لبه داخلی منطقه قابل سکونت استفاده کردند. به گفته نیکلاس کوان، از پژوهشگران این طرح، هیچ راهی وجود ندارد که بتواند ابرها را در یک بعد بررسی کرد اما در مدل سه بعدی می توان مسیری عبور هوا و شیوه رفتار رطوبت در کل اتمسفر سیاره را بررسی کرد.
نتایج مطالعات جدید ستاره شناسان حاکی از آن است که ۶۰ میلیارد سیاره در کهکشان راه شیری می توانند از حیات پشتیبانی کنند، این میزان دو برابر آن چیزی است که پیش از این تصور می شد.
 این مطالعه جدید نشان می دهد تعداد سیاراتی که احتمالا قابل سکونت هستند و به دور کوتوله های سرخ می گردند، دو برابر تعداد کنونی است. مطالعه جدید ابری دانشمندان دانشگاه &laquo;شیکاگو&raquo; و &laquo;نورث وسترن&raquo; حاکی از آن است رفتار ابر به طور چشمگیری منطقه قابل سکونت کوتوله های سرخ را که بسیار کوچک تر و کم نورتر از ستاره هایی مانند خورشید هستند به دو برابر توسعه می دهد.
 منطقه قابل سکونت به جایی اشاره دارد که در آن فاصله مداری یک سیاره تا ستاره اش به گونه ای است که می تواند آب را به شکل مایع بر روی سطح خود حفظ کند، اما محاسبات انجام شده برای این امر تاکنون تاثیر ابر بر اقلیم را نادیده گرفته است. &laquo;دوریان ابوت&raquo; استادیار علوم زمین شناسی در دانشگاه شیکاگو می گوید، ابرها موجب گرما می شوند و بر روی زمین ایجاد خنکی می کنند، ابر نور خورشید را منعکس می کند تا سطح سیاره خنک حفظ شود. ابرها پرتوهای فروسرخ را از سطح زمین جذب کرده و اثر گازهای گلخانه ای را ایجاد می کنند. این امر تا حدودی موجب می شود سیاره آنقدر گرم شود که قابل سکونت باشد.

پژوهشگران برای نخستین بار از محاسبات سه بعدی مانند آنچه که در شبیه سازی های جهانی برای پیش بینی اقلیم زمین صورت گرفته، برای مشخص کردن تاثیر ابرهای آبی بر روی لبه داخلی منطقه قابل سکونت استفاده کردند. به گفته نیکلاس کوان، از پژوهشگران این طرح، هیچ راهی وجود ندارد که بتواند ابرها را در یک بعد بررسی کرد اما در مدل سه بعدی می توان مسیری عبور هوا و شیوه رفتار رطوبت در کل اتمسفر سیاره را بررسی کرد.
 سیاره ای که به دور یک ستاره کم جرم مانند کوتوله سرخ می گردد برای دست یابی به نوری که ما از خورشیدمان می گیریم، باید یک ماه یا دو ماه به دور خورشید خود بگردد. سیارات در چنین مدارات نزدیکی در نهایت به گونه ای به دور سیاره خود می گردند که همیشه یک سوی آنها به سوی خورشید است.
 اگر چنین اتفاقی برای یک سیاره بیفتد هیچ پوشش ابری برایش ایجاد نمی شود از این رو ستاره شناسان بالاترین دما را بر روی قسمت روز سیاره اندازه گیری می کنند اما اگر پوشش ابری وجود داشته باشد ابر مانع از پرتوهای فرانبفش از سطح می شود. ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ جیمز وب خواهند توانست صحت این یافته ها را با اندازه گیری دمای سیاره در نقاط مختلف آن در زمان گشتن در مدار ، تایید کنند.
 ماهواره های رصد زمین این تاثیر را ثبت کرده اند. اگر با استفاده از تلسکوپ فروسرخ از فضا به برزیل یا اندونزی نگاه کنید به نظرتان این مناطق خنک می آیند و به این به خاطر وجود ابری است که از درون آن به زمین نگریسته اید. ابر در ارتفاعات بالا قرار دارد و در چنین ارتفاعی هوا بسیار سرد است. اگر تلسکوپ فضایی جیمز وب این اختلاف دما را بر روی یک سیاره خارج از منظومه شمسی تشخیص دهد چنین رویدادی قطعا ناشی از وجود ابر و تاییدی است از وجود آب مایع بر روی سطح سیاره.

 خبرگزاری مهر]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>پس از انفجار ابر نواختری چه بر سر هسته ستاره می آید؟</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/پس-از-انفجار-ابر-نواختری-چه-بر-سر-هسته-ستاره-می-آید</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/پس-از-انفجار-ابر-نواختری-چه-بر-سر-هسته-ستاره-می-آید</guid>

<description><![CDATA[

وقتی انفجار ابرنواختری لایه های خارجی ستاره را به بیرون پرتاب می کند، چه بر سر هسته ی ستاره می آید؟
 بیگ بنگ: هنگامی که ستاره پر جرمی به شکل ابر نواختر منفجر می&zwnj;شود، شاید هسته&zwnj;اش سالم بماند. پاسخ این سوال بستگی به جرم داخل هسته ستاره مربوط می شود. اگر این جرم کم تر از دو جرم خورشیدی باشد، هسته مرکزی ستاره به یک ستاره &laquo; نوترونی &raquo; تبدیل می شود. رمبش سریع هسته ی مرکزی ستاره باعث می شود که پروتون ها و الکترون ها به یکدیگر بپیوندند و نوترون بسازند، در نتیجه آنچه باقی می ماند فقط از نوترون تشکیل شده است. چگالی چنین ستاره ی نوترونی ای که قابل مقایسه با یک هسته اتمی خواهد بود، در حدود ۱۵^۱۰ گرم بر سانتیمتر مکعب است. این بدان معناست که وزن ماده ی ستاره نوترونی به حجم یک بسته کبریت تقریبا معادل هزار میلیارد کیلوگرم خواهد بود!
 برای اینکه تصور بهتری از یک ستارۀ نوترونی در ذهنتان به وجود بیاید، می&zwnj;توانید فرض کنید که تمام جرم خورشید در مکانی به وسعت یک شهر جا داده شده است. یعنی می&zwnj;توان گفت یک قاشق از ستارۀ نوترونی یک میلیارد تن جرم دارد. ویژگی های واقعا جالب توجه ستاره های نوترونی، میدان مغناطیسی و نحوه دوران آنهاست. همه ستاره ها ( از جمله خورشید) می چرخند، منتها خیلی آهسته.
وقتی انفجار ابرنواختری لایه های خارجی ستاره را به بیرون پرتاب می کند، چه بر سر هسته ی ستاره می آید؟

 بیگ بنگ: هنگامی که ستاره پر جرمی به شکل ابر نواختر منفجر می&zwnj;شود، شاید هسته&zwnj;اش سالم بماند. پاسخ این سوال بستگی به جرم داخل هسته ستاره مربوط می شود. اگر این جرم کم تر از دو جرم خورشیدی باشد، هسته مرکزی ستاره به یک ستاره &laquo; نوترونی &raquo; تبدیل می شود. رمبش سریع هسته ی مرکزی ستاره باعث می شود که پروتون ها و الکترون ها به یکدیگر بپیوندند و نوترون بسازند، در نتیجه آنچه باقی می ماند فقط از نوترون تشکیل شده است. چگالی چنین ستاره ی نوترونی ای که قابل مقایسه با یک هسته اتمی خواهد بود، در حدود ۱۵^۱۰ گرم بر سانتیمتر مکعب است. این بدان معناست که وزن ماده ی ستاره نوترونی به حجم یک بسته کبریت تقریبا معادل هزار میلیارد کیلوگرم خواهد بود!

 برای اینکه تصور بهتری از یک ستارۀ نوترونی در ذهنتان به وجود بیاید، می&zwnj;توانید فرض کنید که تمام جرم خورشید در مکانی به وسعت یک شهر جا داده شده است. یعنی می&zwnj;توان گفت یک قاشق از ستارۀ نوترونی یک میلیارد تن جرم دارد. ویژگی های واقعا جالب توجه ستاره های نوترونی، میدان مغناطیسی و نحوه دوران آنهاست. همه ستاره ها ( از جمله خورشید) می چرخند، منتها خیلی آهسته. همچنان که ستاره می رمبد تا به جرمی فشرده تبدیل شود، سرعت دوران افزایش می یابد. یک ستاره نوترونی فشرده می تواند در هر ثانیه چند صد بار بچرخد، این در حالی است که خورشید هر ۲۷ روز یک بار به درو خودش می چرخد. همه ستاره ها میدان مغناطیسی هم دارند. وقتی ستاره ای می رمبد، شدت میدان مغناطیسی اش افزایش می یابد. یک ستاره نوترونی دارای میدان مغناطیسی بسیار شدیدی در سطحش است، بطوری که اندازه این میدان ممکن است یک میلیارد برابر زمین باشد.

این دو ویژگی &ndash;آهنگ بالا و میدان مغناطیسی شدید به ستاره های نوترونی این امکان را می دهد بصورت نوع خاصی از اجرام ستاره ای موسوم به &laquo; تپ اختر&raquo; جلوه گر شوند.
 باید عرض کنم که پاسخ مد نظر ما ستاره های نوترونی بود و در نهایت این ستاره های نوترونی هستند که با فشار ناشی از نوترون ها فقط زمانی می توانند جلوه ی گرانشی را بگیرند، که ستاره نوترونی خیلی پر جرم نباشد. جرم بحرانی وجود دارد موسوم به جرم چاندراسکار که سرنوشت ستاره های نوترونی را تعیین می کند. اگر جرم ستاره نوترونی بیشتر از جرم چاندراسکار باشد، آنگاه انقباض ناشی از جاذبه گرانشی ستاره اصلا متوقف نمی شود، چنین جسمی در نهایت به سیاه چاله تبدیل می شود- عجیب ترین سرنوشتی که یک ستاره ممکن است داشته باشد.
http://bigbangpage.com]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>زمین تا چند سال آینده زنده می ماند ؟</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/زمین-تا-چند-سال-آینده-زنده-می-ماند</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/زمین-تا-چند-سال-آینده-زنده-می-ماند</guid>

<description><![CDATA[
 نکته طعنه آمیز درباره نتایج جدیدترین تحقیقات دانشمندان درباره وضعیت حیات در سیاره زمین این است که عمر کره زمین در نتیجه میزان کم دی اکسید کربن نه میزان زیاد از حد آن که امروز مورد بحث است، به پایان می رسد. کارشناسان درحال حاضر تلاش می کنند راه هایی برای کاهش سطح گازهای گلخانه ای پیدا کنند تا از گرمایش زمین که خارج از کنترل شده جلوگیری کند. اما با کهولت سن خورشید، داغتر شدن آن و بخار بیشتر واکنشهای شیمیایی با آب باران، میزان دی اکسید کربن کمتر و کمتر می شود. ظرف کمتر از یک میلیارد سال دیگر سطح دی اکسید کربن به قدری کاهش می یابد که گیاهانی که فرآیند فوتوسنتز انجام می دهند دوام نمی آورند. وقتی این اتفاق رخ می دهد، حیات در زمین به نوعی که ما می شناسیم متوقف می شود. 
 نکته طعنه آمیز درباره نتایج جدیدترین تحقیقات دانشمندان درباره وضعیت حیات در سیاره زمین این است که عمر کره زمین در نتیجه میزان کم دی اکسید کربن نه میزان زیاد از حد آن که امروز مورد بحث است، به پایان می رسد. کارشناسان درحال حاضر تلاش می کنند راه هایی برای کاهش سطح گازهای گلخانه ای پیدا کنند تا از گرمایش زمین که خارج از کنترل شده جلوگیری کند. اما با کهولت سن خورشید، داغتر شدن آن و بخار بیشتر واکنشهای شیمیایی با آب باران، میزان دی اکسید کربن کمتر و کمتر می شود. ظرف کمتر از یک میلیارد سال دیگر سطح دی اکسید کربن به قدری کاهش می یابد که گیاهانی که فرآیند فوتوسنتز انجام می دهند دوام نمی آورند. وقتی این اتفاق رخ می دهد، حیات در زمین به نوعی که ما می شناسیم متوقف می شود. با از بین رفتن گیاهان و حیوانات گیاهخوار و گوشتخوارانی که از گیاهخواران تغذیه می کنند، از بین می روند. در نهایت میکروبها تنها چیزی هستند که باقی می مانند. با گذشت میلیارد سال دیگر اقیانوسها کاملا خشک می شوند و تنها سخترین حشرات باقی می مانند. جک او مالی- جیمز از دانشگاه سنت اندروز در اسکاتلند به عنوان زیست اختر شناس اظهار داشت: آینده دور زمین نسبت به حیات خصومت خواهد داشت. همه موجودات زنده نیاز به آب دارند بنابراین همه بقایای حیات در زمین یا به ارتفاعات بالا یه به غارهای زیرزمینی محدود می شوند. براساس اظهارات وی ارگانیسمهای باقی مانده باید با دمای شدید و تشعشع بسیار ماوراء بنفش کنار آیند. اوماری &ndash; جیمز پیش بینی های غم انگیز خود از آینده حیات در زمین را در همایش ملی ستاره شناسی که در دانشگاه سنت اندروز برگزار شده بود، مطرح کرد. این پیش بینی ها بر اساس یک شبیه سازی رایانه ای از تغیر تغییرات بلند مدت خورشید روی زمین ارائه شده است. با پیر شدن خورشید طی چند میلیارد سال اینده، آنتظار می رود که خورشید برجای خود باقی بماند اما نور آن بیشتر شود. افزایش تشعشع شدید نیز موجب گرم شدن زمین می شود تا زمانی که اقیانوسها بخار شوند. اوماری- جیمز گفت: وقتی که به دنبال حیات فرازمینی هستیم تصورات ما عمدتا محدود به نوع حیاتی است که در زمین می شناسیم. حیات در آینده دور زمین با حیات امروز بسیار متفاوت خواهد بود به این معنا که برای یافتن حیات روی سیاره های دیگر باید دنبال یک سری سرنخهای کاملا جدیدی باشیم.
کنجکاو]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>دورترین فاصله زمین از خورشید</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/دورترین-فاصله-زمین-از-خورشید</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/دورترین-فاصله-زمین-از-خورشید</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;زمین روز گذشته (جمعه) در دورترین فاصله خود در سال از خورشید قرار داشته، در حالیکه برخی مناطق مانند ایالات غربی آمریکا با دماهای بالاتر از 100 درجه فارنهایت روبرو بودند. به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، روز جمعه در ساعت 15:00 به وقت گرینویچ زمین به نقطه&zwnj;ای از مدار خود رسید که دورترین فاصله را از خورشید دارد. در طول اوج خورشیدی، زمین در فاصله 152 میلیون و 97 هزار و 426 کیلومتری از زمین قرار داشته که چهار میلیون و 999 هزار و 264 کیلومتر دورتر از دوران حضیض خورشیدی است که نزدیکترین فاصله زمین با ستاره&zwnj;اش محسوب می&zwnj;شود.
&nbsp;زمین روز گذشته (جمعه) در دورترین فاصله خود در سال از خورشید قرار داشته، در حالیکه برخی مناطق مانند ایالات غربی آمریکا با دماهای بالاتر از 100 درجه فارنهایت روبرو بودند. به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، روز جمعه در ساعت 15:00 به وقت گرینویچ زمین به نقطه&zwnj;ای از مدار خود رسید که دورترین فاصله را از خورشید دارد. در طول اوج خورشیدی، زمین در فاصله 152 میلیون و 97 هزار و 426 کیلومتری از زمین قرار داشته که چهار میلیون و 999 هزار و 264 کیلومتر دورتر از دوران حضیض خورشیدی است که نزدیکترین فاصله زمین با ستاره&zwnj;اش محسوب می&zwnj;شود. تفاوت مسافت 3.287 درصد بوده که در گرمای تابشی دریافت شده در زمین حدود هفت درصد تفاوت ایجاد می&zwnj;کند. شاید به نظر برسد که نزدیکترین فواصل زمین و خورشید در ماه&zwnj;های تابستانی باشد اما آب و هوای گرم با این امر ارتباطی ندارد. به دلیل 23.5 درجه شیب محور زمین است که خورشید برای طول زمانی متفاوت در فصول مختلف سال در بالای افق قرار می&zwnj;گیرد. این شیب است که زاویه خورشید بر زمین را تعیین می&zwnj;کند. ممکن است این فرض منطقی باشد که از آنجایی که زمین در ماه ژوئیه دورترین فاصله را از خورشید داشته و در دسامبر در نزدیکترین جایگاه، چنین تفاوتی ممکن است به زمستان&zwnj;های گرمتر و تابستان&zwnj;های خنک&zwnj;تر در نیمکره شمالی گرایش داشته باشد. در نیمکره جنوبی فصول کاملا بالعکس بوده و در حال حاضر فصل زمستان در آن مناطق در حال آغاز است. در عین حال حقیقت امر این است که مزیت توده&zwnj;های زمینی بزرگ در نیمکره شمالی عملکرد دیگری داشته و در واقع تمایل به زمستان&zwnj;های سردتر و تابستان&zwnj;های داغ&zwnj;تر دارد. بسته به سال&zwnj;های مختلف، زمان اوج می&zwnj;تواند از 11 تیر تا 15 تیر و دوران حضیض از 11 دی 15 دی متفاوت باشد.]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>ادعای جدید دانشمندان از چگونگی شکل‌گیری ماه</title>
<link>https://farazamin.loxblog.com/ادعای-جدید-دانشمندان-از-چگونگی-شکلگیری-ماه</link>
<guid>https://farazamin.loxblog.com/ادعای-جدید-دانشمندان-از-چگونگی-شکلگیری-ماه</guid>

<description><![CDATA[
منشا جهان برای مدت&zwnj;ها طولانی مورد تردید قرار داشته و اکنون یک دانشمند علوم سیارات مدعی شده که زمین بطور موری چهار و نیم میلیارد سال قبل ماه را به دنیا آورده است. به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، نظریه جدید جنجالی ویم وان وسترنن از دانشگاه آزاد آمستردام بر این اساس است که یک انفجار بزرگ معادل 40 میلیارد بمب اتم که از هسته زمین منشا گرفته، تا حدودی منجر به شکل&zwnj;گیری ماه شده است. وی بر این باور است که این رویداد بزرگ حدود 4.5 میلیارد سال قبل رخ داده و می&zwnj;تواند پاسخی برای سوال به شدت مورد بحث منشا ماه باشد. وان وسترن اظهار کرد که توضیحات قبلی در مورد چگونگی شکل&zwnj;گیری ماه در زبان ساده منطقی نیست.
&nbsp;منشا جهان برای مدت&zwnj;ها طولانی مورد تردید قرار داشته و اکنون یک دانشمند علوم سیارات مدعی شده که زمین بطور موری چهار و نیم میلیارد سال قبل ماه را به دنیا آورده است.  به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، نظریه جدید جنجالی ویم وان وسترنن از دانشگاه آزاد آمستردام بر این اساس است که یک انفجار بزرگ معادل 40 میلیارد بمب اتم که از هسته زمین منشا گرفته، تا حدودی منجر به شکل&zwnj;گیری ماه شده است.  وی بر این باور است که این رویداد بزرگ حدود 4.5 میلیارد سال قبل رخ داده و می&zwnj;تواند پاسخی برای سوال به شدت مورد بحث منشا ماه باشد.  وان وسترن اظهار کرد که توضیحات قبلی در مورد چگونگی شکل&zwnj;گیری ماه در زبان ساده منطقی نیست.  جورج داروین، نوه چارلز داروین گفته بود که زمین اولیه به قدری سریع می&zwnj;چرخیده که بیرون افتاده و بخشی از خود را به فا پرتاب کرده تا شکل ماه را به خود بگیرد.  نظریه وی مشهور بود اما سپس با نظریه برخورد عظیم تحت&zwnj;الشعاع قرار گرفت که بر اساس آن یک جسم به اندازه سیاره مریخ با زمین اولیه برخورد کرده و در اثر این ضربه خرد شده است.  در این نظریه، تکه&zwnj;های کنده شده ماه را شکل داده&zwnj;اند. اما این فرضیه پس از بازگردادن نمونه&zwnj;هایی از سنگ ماه به زمین توسط ماموریت آپولو تا حد زیادی کنار گذاشته شد.  بررسی&zwnj;های شیمیایی سنگ&zwnj;ها در سال گذشته توسط دانشگاه شیکاگو نشان داد که آنها دارای ایزوتوپ&zwnj;های مشابه اکسیژن، سیلیکون و پتاسیم با نمونه&zwnj;های زمین هستند.  وان وسترن می&zwnj;گوید که این نتایج نشان می&zwnj;دهد ماه زمانی بخشی از زمین بوده که با انفجاری بزرگ از هسته زمین به فضا پرتاب شده است.  بر این کار، این محقق بر این باور است که باید انرژی پرتابشی بسیار بزرگی به سرعت بوجود آمده و طبق محاسبات وی قدرت این انفجار برابر با 40 میلیارد بمب اتمی پرتاب شده در هیروشیما بوده است.  این ایده که هسته زمین از یک راکتور اتمی بسیار عظیم برحوردار بوده برای بیش از 60 سال در میان دانشمندان مورد بحث بوده است.  همچنین شواهدی از راکتورهای فسیلی بسیار کچکتر تا 10 متر در غرب آفریقا وجود داشته که حدود 10 میلیارد سال قبل فعال بوده&zwnj;اند.  دانشمندان بر این باورند که عناصر سنگین مانند اورانیوم و پلوتونیوم در سنگ&zwnj;های سنگین پس از شکل&zwnj;گیری و قرار گرفتن آنها در پوسته آن به درون زمین نفوذ کرده و مخازن مایع بزرگ را شکل داده&zwnj;اند.  ماده رادیواکتیو در سنگ&zwnj;ها واکنش&zwnj;های کوچک از خود نشان داده که با ترکیب با سوخت کافی می&zwnj;تواند یک انجار عظیم را شکل دهد.  این نظریه یک راکتور هسته&zwnj;ای داخلی می&zwnj;تواند توضیحی برای این سوال باشد که چرا زمین انرژی بیشتری نسبت به آنچه از خورشید دریافت کرده، بیرون می&zwnj;فرستد.  با اینحال کارشناسان اظهار کرده&zwnj;اند که حتی اگر شواهد ژئوراکتورهای جهانی پیدا شود، بسیاری از دانشمندان باید از این امر که آیا آنها قادر به تولید ماه هستند، متقاعد شوند.]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:38 +0330</pubDate>
</item>


</channel>
</rss>

