موتور کهکشانهای نوجوان به گاز نیازمند است . باید از تلسکوپ بسیار بزرگ ESO تشکر کرد که ستاره شناسان را قادر ساخت تا به کهکشانهای بالغ و عادتهای غذاییشان دست یابند .۳ تا۵ میلیارد سال پس از انفجاربزرگ گاز برایشان فراهم بود و بعد از آن اشتهای حریصانه ای برای بلع کهکشانهای کوچکتر یافتند .دانشمندان دریافته اند که ساختارهای کهکشانی اولیه بسیار کوچکتر از کهکشانهای بیضی شکل و مارپیچی هستند که در حال حاضر کیهان را پر کرده اند . پس کهکشانها چطور وزن اضافه کرده اند ؟ ستاره شناسان بعد از صدها ساعت رصد و کار متوجه شده اند که چگونه کهکشانها از گاز غنی شده اند . تیری کانتینی رهبر تیم می گوید : “دو راه مختلف برای رشد کهکشانها تخمین زده می شود یکی برخورد کهکشانهاست که کوچکتر به وسیله بزرگتر خورده می شود دیگری تداوم جریان گاز در کهکشان  که هر دوی اینها منجر به ایجاد ستارگان جدید می شود .”

نزدیک به  ۸۰  سال پیش ستاره شناسان گفتند کهکشان ما ، راه شیری ،  یک کهکشان مارپیچی بزرگ است ، اما ما در میانه کهکشان واقع هستیم و قادر به دیدن ساختار کلی کهکشان راه شیری ازیک نما بطور یکپارچه نبوده و نیستیم پس شاید راه شیری یک کهکشان فرفره ای و یا شبیه نزدیکترین همسایه ما کهکشان آندرومدا بوده باشد !

امروزه پژوهشگران بطور قطع یقین دارند راه شیری یک کهکشان مارپیچ – میله ای (SB) است .از ویژگی های کهکشان های مارپیچ میله ای اینست که ساختاری ستاره ای و میله ای شکـــل از میان برآمدگی کهکشانی   ( توده کروی شکل مرکزی کهکشان _Bluge ) آنها عبور کرده است که البته در کهکشان ما توسط گاز و غبار پنهان شده است ،همچنین قابل ذکر است در جهان کهکشان های مارپیچ میله ای بسیاری وجود دارند اما بیشترشان دارای همچین خصوصیتی در نوار مرکزی خود نیستند!

کهکشان های بزرگ و سحابی کمرنگ این تصویر عمیق از گروه M81 را درخشان کرده اند. در این تصویر زاویه باز که با ۱۲ ساعت نوردهی بدست آمده، کهکشان مارپیچی M81 بزرگترین کهکشان نمایان در این تصویر و درخشان ترین آنهاست. M81  با M82 ، کهکشانی بزرگ با هاله ای غیر عادی از رشته های گازی قرمز رنگ، تعامل گرانشی دارد. در اطراف تصویر بسیاری کهکشان های دیگر از گروه M81 را می توان دید، بعلاوه ردی از تلالو یک ماهواره خوش شانس هم در تصویر دیده می شود. گروه M81 در کنار دیگر خوشه های کهکشانی، شامل گروه کهکشانی خودمان، و خوشه کهکشانی سنبله همگی بخشی از اَبَرخوشه کهکشانی سنبله هستند. کل این مرتع کهکشانی را از لابلای نور کمرنگ یک سحابی یکپارچه می توان دید. این سحابی مجموعه ای از ابرهای گازی و غباری در کهکشان راه شیری ماست که مطالعات اندکی بر روی آن انجام شده است.

چگونه کهکشان مارپیچی ESO 510-13 اینگونه خم شده است؟ صفحه بسیاری از کهکشان های مارپیچی باریک و تخت است، اما محکم و تو پر نیستند. صفحات کهکشانی، توده های سستی از میلیاردهای ستاره و گازهای پراکنده ای است که در اثر نیروی گرانش حول مرکز کهکشان می چرخند. به نظر می رسد صفحات تخت در اثر برخوردهای شدید ابرهای بزرگ گازی در هنگام شکل گیری کهکشان ها به این شکل درآمده باشند. صفحات انحنا دار چندان هم غیر معمول نیستند، حتی کهکشان راه شیری خودمات هم اندکی انحنا دارد. دلیل انحنای صفحات کهکشانی همچنان در حال بررسی است، اما به نظر می رسد برخی از این انحناها در اثر تعاملات و یا حتی برخورد بین کهکشان ها بوجود آمده باشند. ESO 510-13 که در تصویر دیجیتالی بالا می بینید در فاصله ۱۵۰ میلیون سال نوری از ما قرار داشته  و ۱۰۰ هزار سال نوری وسعت دارد.

چرا دنباله دار گاراد دو دنباله دارد؟ در سمت چپ، دنباله غبارآلود، ترکیبی از ذرات غبار و یخ است که دنباله دار را در مدارش در حین گردش بدور خورشید دنبال می کند. در سمت راست، دنباله یونی دنباله دار گاراد ترکیبی از گازهای یونی است که مستقیماً در اثر بادهای خورشیدی از خورشید به فضا پرتاب می شود. بیشتر دنباله دارها دارای دو دنباله هستند، اگرچه معمولاً این دو دنباله در دو جهت مخالف دیده نمی شوند. دنباله دار گاراد در حال حاضر دو دنباله در دو سوی مخالف دارد و این بدلیل زاویه دید اقتضایی زمین است. طیف های ظریف رنگی دنباله غبارآلود را مایل به زرد رنگ نشان می دهد چرا که ذرات درشت آن نور خورشید را بدون تغییر منعکس می کنند؛ در حالیکه ذره یونی متمایل به آبی است چرا که یون های دی اکسید کربن، نور آبی رنگ خورشید را بطور موثر تری منعکس می کند. در مرکز، هاله سبزرنگ هسته ستاره را در بر گرفته است، این رنگ سبز بدلیل ترکیب غبار و گازهایی است که حاوی سیانوژن ساطع کننده رنگ سبز هستند. دنباله دار گاراد که اکنون از خورشید دور می شود در هفته آینده به نزدیکترین موقعیتش نسبت به زمین خواهد رسید.

چرا زهره این چنین بیضی به نظر می رسد؟ زهره بارها و بارها از زمین دیده شده است و هر بار اتمسفر زمین نورش را تا حدی ناپدید کرده است. هرگاه هوا فقط مقداری گرد و غبار و قطرات آب دارد، اجسام دوری همچون زهره همانند هاله های گوشه دار به نظر می رسند. هاله های اطراف این اجسام غیر معمول نیستند و در واقع کرونای دایره ای شکل در اطراف خورشید و ماه همان هاله ها هستند. اخیرا، تصور شده است که هاله ها دایره ایی نیستند بلکه مشخصا بیضی شکل اند. هاله بیضی شکل ونوسی که در تصویر بالا مشاهده می شود، توسط عکاس نجومی گرفته شده است که حدود سه سال پیش برای اولین بار این پدیده غیر معمول را مشاهده کرد. البته درابتدا این اعوجاج غیر معمول مورد بحث و تردید بود اما حالا این پدیده بارها توسط عکاسان نجومی مورد تایید قرار گرفته است. این که چه چیزی باعث بیضوی شدن این هاله می شود، هنوز ناشناخته است و اگرچه چندین فرضیه بر این باورند که کریستال های یخ به صورت افقی گرا مسبب این پدیده هستند، اما بحث های مهمی در مورد آن هنوز هم در حال وقوع است.

دو دانشمند مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه با طراحی مدل رایانه ای و شبیه سازی اتمسفر تیتان نشان دادند که اتمسفر این قمر سیاره زحل بیش از آنچه تصور می شد، شبیه اتمسفر زمین است.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، نتایج این شبیه سازی رایانه ای نشان می دهد، تیتان دارای دو لایه اتمسفری متفاوت است که لایه پایین تر از ابرهای متان و الگوهای باد شکل گرفته است.

تیتان تنها قمر موجود در منظومه شمسی است که دارای اتمسفر متراکم است و امیدهایی مبنی بر احتمال وجود حیات بر روی آن وجود دارد.

اطلاعات به دست آمده از کاوشگرهای ویجر ۱، کاسینی و هویگنس در سالهای ۱۹۸۱ و ۲۰۰۴ میلادی نشان می دهد، اندازه تیتان احتمالا دو برابر ماه است، اما در فاصله ای ۹ برابر دورتر تا خورشید قرار دارد. به دلیل فاصله بسیار زیاد از خورشید، دما در این قمر زحل حدود منفی ۱۸۰ درجه سانتیگراد است.

ابرهای غبار کیهانی در سرتاسر این تصویر مادون قرمز از کهکشان ملازم راه شیری ما، ابر ماژلانی بزرگ، ، پراکنده شده اند. در واقع، تصویر ترکیبی زیبا از رصدخانه فضایی هرشل و تلسکوپ فضایی اسپیتزر نشان می دهد که ابرهای غبار آلود که  این کهکشان کوتوله همسایه را در بر گرفته اند بسیار شبیه به غباری است که در راستای صفحه کهکشانی راه شیری ما قرار دارد. درجه حرارت غبار، مسیر فعالیت های تشکیل ستاره ای را نشان می دهد. داده های اسپیتزر به رنگ آبی غبای را نشان می دهد که توسط ستاره های جوان گرم شده است. ابزارهای هرشل به کمک تصویر شتافته که داده های آن به رنگ قرمز و سبز دیده می شود که انتشار غبار از مناطق سردتر و معتدل تر را نشان می دهد، جایی که تشکیل ستاره ها تازه آغاز شده یا به اتمام رسیده است. تصویر مادون قرمز ابر ماژلانی بزرگ که به تصرف غبار درآمده است، با نمای آن در تصاویر اپتیکی تفاوت دارد. اما سحابی رُتیل در این کهکشان همچنان برجسته است و می توان آن را براحتی  بعنوان درخشان ترین منطقه در سمت چپ مرکز تصویر دید. ابر بزرگ ماژلانی با فاصله نسبی ۱۶۰۰۰۰ سال نوری، وسعتی در حدود ۳۰۰۰۰ سال نوری دارد.

وایز با استفاده از اشعه فروسرخ خود بیش از ۱۵تریلیون بایت اطلاعات به همراه ۲٫۷ میلیون تصویر جمع آوری کرده است .از نزدیکترین خرده سیارکها تا دورترین کهکشانها وکشف خرده سیارکTrojan . ستاره هاو کهکشانهایی که قبلا دیده نشده اندو اینکه خرده سیارکهای سایز متوسط بسیار کمتر از آنی است که پیش از این تصور می شده .

اکنون ناسا یک اطلس و کاتالوگ جدید از کل آسمان ارائه داده و این کشفیات چنان زیادند که هر کس با دیدن آنها همان چیزی را می بیند که یک گردشگر فضایی مشاهده می کند . راک کاتری که کار آرشیو پروسه های اطلاعاتی وایز را بر عهده دارد می گوید : “نشر اطلس و کا تالوگ کل آسمان مخزن بزرگ اطلاعات سماویست که کشفیات ویژه ای از آن به وسیله وایز به ثبت رسیده است .”

در تصویر قسمت مرکزی و درخشان کهکشان راه شیری است نقاط قرمز زحل مریخ ومشتری هستند .

تلسکوپ VLT و دوربین ۲۶۸مگا پیکسلی آن از تداخل کهکشانها در خوشه هرکول پرده برداشت .خوشه کهکشانی هرکول در صورت فلکی هرکول و در ۵۰۰میلیون سال نوری از ما قرار گرفته وغنی از ستارگان جوان در کهکشانهای مارپیچی خود می باشد . در اینجا بسیاری از کهکشانها در حال تداخل با یکدیگرند کهکشانهای مارپیجی بعد از رقصیدن به دور یکدیگر در طی میلیونها سال با هم ترکیب  شده وکهکشانهای بزرگتر را ایجاد می کنند وقتی کهکشانهای کوچکتر از طریق نیروی گرانش خود به سوی یکدیگر کشیده می شوند خوشه های کهکشانی را تشکیل می دهند و وقتی برخورد خوشه ها بیشتر می شود اعضای مفرد گروه هم با کهکشانهای دیگر برخورد می کنند واین برخوردهای کهکشانی باعث تخلیه گاز و غبار ناشی از تشکیل ستاره در کهکشان مارپیچی می شود وآنها را به کهکشانهای بیضی شکل یا کهکشانهایی با اشکال بی قاعده وبدون توانایی تشکیل ستاره جدید تبدیل می کند . تصور می شود که تاکنون حداقل ۳خوشه کوچک در خوشه هرکول جمع شده اند که در صورت برخورد با یکدیگر خوشه عظیم کهکشانی ایجاد می کنند.

به نقل از : مركز نجوم آوا استار