بزرگترین جهش علمی بشر از زمان گالیله در پروژه‌ای تاریخی با عظیم‌ترین مجموعه تلسکوپ‌های زمینی به منظور بررسی چگونگی شکل‌گیری سیاراتی مانند زمین و پاسخ به معمای منشأ تشکیل اقیانوس‌های زمین، رقم می‌خورد.

 مجموعه تلسکوپ‌های 1.3 میلیارد دلاری آلما در رشته‌ کوه «آند» شیلی، با همکاری تلسکوپ رادیویی عظیم مجموعه بسیار بزرگ (VLA) با 27 آنتن در نیومکزیکو قرار است به بررسی چگونگی شکل‌گیری سیارات از دیسک‌های گاز و غبار اطراف ستاره‌های جهان بپردازد.

دانشمندان مجموعه «آلما» این طرح را بزرگترین جهش در دنیای فناوری از زمان گالیله خوانده‌اند.

به گفته «دیوید ویلنر» از مرکز فیزیک اخترشناسی «هاروارد - اسمیتسون»، این چشمان جدید، فرصت بررسی دقیق حرکت گاز و غبار در دیسک‌های اطراف ستارگان جوان را برای دانشمندان فراهم کرده و نظریات جدید آنها را در مورد شکل‌گیری سیارات به آزمایش خواهد گذاشت.

این تلسکوپ جدید به ثبت مراحل اولیه شکل‌گیری سیارات یعنی رشد دانه‌های غبار و سنگریزه‌های موجود در دیسک‌ها و همچنین نمایش تعاملات گرانشی میان دیسک‌ها و سیارات جدید موجود در آنها خواهد پرداخت.

به گفته «ویلنر»، قدرت این دو تلسکوپ همچنین ستاره‌شناسان را بیش از پیش، به بررسی ستاره‌های جوان و منظومه‌های خورشیدی توانا کرده و همچنین به درک بهتر فرایندهای تولید کننده تنوع زیاد موجود در سیستم‌های سیاره‌ای خارج از منظومه شمسی کمک خواهد کرد.

یکی از رصدهای اولیه «آلما» در مورد یک دیسک در اطراف ستاره جوانی در فاصله 170 سال نوری از زمین، امید دانشمندان را به کشف جواب سوالاتشان در مورد منشأ اقیانوس‌های زمین بیشتر کرده است.

دانشمندان بر این تصورند که بخش عمده‌ای از  آب موجود در زمین، از بمباران شهابی در زمان جوانی این سیاره فراهم شده؛ اما هنوز در مورد میزان آن مطمئن نیستند.

سرنخ اصلی این نظریه وجود درصد بالایی از دیتریوم در آب اقیانوس‌ها بوده که در گاز میان ستاره‌ها کشف شده است.

ویلنر که با همکاری دانشمندان دیگر در حال کار بر روی این پروژه بوده است، ‌اظهار کرد: بررسی‌های بیشتر از این قبیل ما را قادر به سنجش دقیق‌تر درصد آب اقیانوسی خواهد کرد که ممکن است توسط شهاب‌سنگ‌ها به زمین منتقل شده باشند.

دو مجموعه جدید تلسکوپی همچنین به گسترش بررسی تکامل کهکشان‌ها و شکل‌گیری ستاره‌ها در زمان جوانی جهان در 10 یا 12 میلیارد سال پیش کمک خواهند کرد.

در حال حاضر این مجموعه موفق به ارائه مناظر دقیقی از گاز هسته‌ای و مولکولی در کهکشان‌هایی با فاصله 12 میلیون سال نوری شده‌اند.

فضاپیمای ناسا توانسته یک ویدئوی جالب از گردبادهای خورشیدی را در سطح این ستاره ثبت کند.
 انفجارهای گردباد مانند پلاسمای فوق داغ، توسط رصدخانه دینامیک خورشیدی شناسایی شده که به طور مداوم به ثبت ویدئوهایی با وضوح بالا از خورشید می‌پردازد.
این ویدئوی گردباد خورشیدی به نمایش فواره‌های گردان پلاسما در یک دوره30 ساعته پرداخته که در تاریخ هفتم تا هشتم فوریه بر روی سطح خورشید حرکت می‌کردند.
این گردبادها برخلاف همتایان زمینی خود که با باد حرکت می‌کنند، توسط میدان مغناطیسی پرقدرت خورشید شکل می‌گیرند.
در این ویدئو، مواد پلاسمای سردتر به شکل تیره‌تر در پس‌زمینه درخشان خورشید دیده می‌شود.
فضاپیمای رصدخانه دینامیک خورشیدی این ویدئو را در طیف نوری فرابنفش شدید ثبت کرده که باعث وجود یک مه زردرنگ عجیب در آن شده است.
این ویدئو در دومین سالگرد آغاز ماموریت این فضاپیما توسط ناسا منتشر شده است.
فضاپیمای 850 میلیون دلاری ناسا در 11 فوریه 2010 ماموریت پنج ساله خود را برای ثبت فیلم‌های وضوح بالا از خورشید برای کمک به درک بهتر تاثیر چرخه آب‌وهوایی دوره خورشیدی بر روی زمین آغاز کرد.
خورشید اکنون در دوره فعال خود در یک چرخه 11 ساله آب‌وهوایی قرار دارد. این دوره که چرخه خورشیدی 24 نام دارد، قرار است در سال 2013 به اوج فعالیت خود برسد.

گروهی از ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل خوشه ای از ستارگان جوان را یافتند که در اطراف سیاه چاله کوچکی می چرخند که بازمانده یک کهکشان کوتوله است.

 ستاره شناسان می دانند که ستارگان چگونه فرو می پاشند و سیاه چاله های خوشه های ستاره ای را که 10 برابر جرم خورشید وزن دارند می سازند. اما تاکنون روشن نبود که سیاه چاله های عظیم (همانند سیاه چاله غول پیکر مرکز کهکشان راه شیری که به بزرگی 4 میلیون خورشید است) چگونه در هسته کهکشانها شکل می گیرند.

گروهی از دانشمندان موفق شده اند نور به جا مانده از انفجار کیهانی که در اواسط دهه 1800 بر روی زمین مشاهده شده است را با کمک تکنیکی جدید ثبت کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان توانسته اند با استفاده از "تکنیک بازتاب" انعکاس امواج انفجاری نور را در ابرهای کیهانی در فضا به ثبت برسانند، به این شکل انسانهای امروزی می توانند لحظه ای که انسانهای 170 سال گذشته در آسمان دیده اند را دوباره ببینند.

این تکنیک کیهانی به کشف اسرار یکی از رویدادهای مهم ستاره ای به نام "انفجار عظیم" در قرن نوزدهم کمک فراوانی کرده است، دورانی که ستاره ای به نام "اتا کارینا" به صورت ناگهانی به دومین ستاره درخشان آسمان تبدیل شد. در واقع اخترشناسان در حال مشاهده صحنه های انفجار سیستم ستاره ای دوتایی و غول پیکر "اتا کارینا" با تاخیری 170 ساله هستند.

اخترشناسان پی برده اند که سیاره ونوس یا زهره نسبت به آنچه پیش از این تصور می رفت با سرعت کمتری به دور خود می چرخد.

در اوایل دهه 1990 دانشمندان در ماموریت ماژلان ناسا بر اساس سرعت حرکت ساختارهای سطحی سیاره که از زیر فضاپیما عبور می کردند محاسبه کردند که یک دور کامل چرخش ونوس به دور خود 243.015 روز زمینی زمان صرف می کند.

اما اکنون دانشمندان سطح ونوس را با مدارگرد ESAVE آژانس فضایی اروپا مورد بررسی مجدد قرار داده و دریافته اند این سیاره 6.5 دقیقه آرامتر از آنچه در حدود 16 سال پیش تخمین زده شده بود حرکت می کند. "نیلز مولر" دانشمند سیاره ای مرکز هوافضای آلمان می گوید زمانی که متوجه تفاوت نقشه های جدید و قدیمی از ونوس شد ابتدا تصور کرد که در محاسباتش اشتباهی رخ داده است اما پس از اینکه هر نوع خطای ممکن در محاسبات بررسی شد وی دریافت که این سیاره نسبت به محاسبات قدیمی کندتر حرکت می کند.

فیزیکدانان برای اولین‌بار موفق به ساخت لیزر پالسی اشعه x شدند.
به گزارش ایرنا، ساخت این لیزر کاملاً خالص سال‌ها به طول انجامیده است.
محققان بر این باورند که با استفاده از این ابزار پیشرفته می‌توان به مشاهده مرحله به مرحله عملکرد مولکول‌های بیولوژیکی پرداخت.
پالس‌های این لیزر بسیار کوتاه است بنابراین امکان ضبط تغییرات خیلی سریع نیز برای محققان وجود دارد و نور خالص آن موجب می‌شود که تمام جزییات را با وضوح بیشتری دید.
در طراحی این لیزر از اثر دومینو استفاده شده است: هر اشعه x اتم نئون مجاور خود را تحریک می‌کند تا اشعه x بیشتری ساطع شود. این فرآیند موجب می‌شود که نور لیزر 200 میلیون برابر تقویت شود.
فیزیکدانان بر این باورند که ساخت این لیزر اتمی دری جدید از کهکشان علم را به روی آنان گشوده است.

منجمان رصدخانه‌ای خصوصی در فنلاند با عکس‌برداری از دو سحابی سدربلاد 214 و شارپلس 170 که بخشی از سحابی فعال NGC 7822 هستند، موفق شدند این عکس را از علامت‌سوالی در فاصله 40 سال‌نوری از زمین ثبت کنند.

این منظومه در صورت‌فلکی قیفاووس واقع است و برای تهیه آن، چندین عکس سیاه‌و سفید در فیلترهای مختلف مانند قرمز، آبی و سبز گرفته و با استفاده از پردازش کامپیوتری روی هم مونتاژ شده‌اند. در این سحابی‌ها فعالیت شدید تولد ستارگان در جریان است و انرژی عظیم ناشی از تابش ستارگان جوان و داغ، گازهای سحابی‌ها را به نورافشانی واداشته است.

گروهی از دانشمندان اسپانیایی و شیلیایی در عمق دو متری از سطح بیابان "آتاکاما" در شیلی واحه ای از حیات میکروارگانیسمهای مریخی را کشف کردند.

به گزارش خبرگزاری مهر، محققان مرکز زیست شناسی نجومی اسپانیا و دانشگاه کاتولیک شمال شیلی در زیرلایه های با درصد شوری بالا و در محیطی بسیار شبیه به مریخ در بیابان آتاکاما در عمق دو متری از سطح، واحه ای از حیات میکروارگانیسمها را شناسایی کردند.

بیابان "آتاکاما" خشک ترین منطقه زمین است، به طوریکه در این صحرا سالانه به طور متوسط تنها 0.1 میلیمتر باران می بارد.

این محققان در این خصوص توضیح دادند: "ما این زیستگاه را واحه میکروبی نامیدیم چون در این محیط غنی از نمک و سایر ترکیبات بسیار نمگیری که به شدت آب جذب می کنند میکروارگانیسمهای درحال توسعه ای را یافتیم."

این دانشمندان همچنین کشف کردند که این میکروبها در یک محیط بسیار خشک توانسته اند از سطح بلورهای نمک رطوبت جذب کنند.

در این محیط، میکروارگانیسمهای زیرزمینی با تمام آنچه که برای زندگی به آن نیاز دارند (آب و غذا) رشد می کنند.

براساس گزارش یونیورس تودی، این گونه باکتریها با گونه هایی که در سایر محیطهای با درصد بالای شوری زندگی می کنند تفاوت چندانی ندارند اما چیزی که این کشف را منحصربفرد می کند این است که این میکروبها در عمق بین 2 تا 3 متری و در شرایط بدون اکسیژن و نور خورشید پیدا شده اند.

این دانشمندان به منظور دستیابی به این نتایج از دستگاهی به نام SOLID (آشکارساز نشانه های حیات) استفاده کردند. این دستگاه با هدف استفاده در ماموریتهای آینده مریخ ساخته شده است.

هسته SOLID تراشه ای زیستی است که حداکثر 450 پادتن را برای شناسایی مواد بیولوژیکی چون قندها، DNA و پروتئین ها در خود جای داده است.

این نمونه ها می توانند جمع آوری شده، سپس به طور خودکار پردازش شوند و به صورت تصویری نمایش داده شوند که حضور ترکیبات و میکروارگانیسمها را نشان می دهد.

با استفاده از این تکنیک، این دانشمندان حضور باکتریها و آرکئوباکتریهای زیرزمینی را در این بیابان شناسایی کردند.

این محقان در این خصوص توضیح دادند که رسوبات نمکی در سیاره سرخ نیز شناسایی شده اند و به همین علت این احتمال وجود دارد که این باکتریها بتوانند در محیطهای بسیار شور زیرز سطح مریخ نیز زندگی کنند.