محققان سوئیسی در حال کار بر روی ماهواره روباتیک زباله جمع‌کن برای تمیز کردن فضا از زباله‌های فضایی هستند.

 بیش از نیم میلیون زباله فضایی از بقایای یک موشک در اندازه اتوبوس تا قطرات ریز رنگ، می‌تواند برای ساکنان ایستگاه فضایی بین‌المللی و ماهواره‌های موجود در مدار خطرآفرین باشد.

دانشمندان و مهندسان سوئیسی برای حل این مشکل و جمع‌آوری زباله‌های فضایی،‌ در حال ساخت ماهواره رفتگر موسوم به CleanSpace One هستند.

ماهواره رفتگر احتمالا طی سه تا پنج سال آینده به فضا پرتاب خواهد شد و قرار است یکی از دو زباله موجود در فضا شامل بقایای ماهواره پیکو یا ماهواره TIsat در ابعاد هزار سانتی متر مکعب را جمع‌آوری کند.

زمانی که ماهواره رفتگر به دو هدف مورد نظر می رسد، بازوی قلاب دار ماهواره دراز شده و زباله فضایی را می گیرد و ماهواره به سمت جو زمین حرکت می‌کند و در حرارت جو از بین می‌رود.

ماهواره رفتگر CleanSpace One در مرکز تحقیقات فضایی در لوزان سوئیس طراحی و ساخته می‌شود. در این ماهواره از سیستم نیروی محرکه میکرو و برق برای انداختن قلاب به سمت زباله فضایی استفاده می‌شود. مشکل اصلی پیش روی محققان طراحی بازوی قلاب‌دار برای به دام انداختن دقیق هدف عنوان شده است.

در سال 2009 میلادی ماهواره Iridium‌ آمریکا با بقایای ماهواره روس برخورد کرد که باعث نابود شدن ماهواره ای به ارزش 55 میلیون دلار شد و بیش از دو هزار قطعه زباله فضایی ایجاد شد که لزوم طراحی و ساخت ماهواره های رفتگر را نشان می‌دهد.

شامگاه جمعه 28 بهمن سیارک پلوتو به نزدیکترین فاصله خود با ماه می رسد.

پلوتو دومین سیاره کوتوله منظومه شمسی است که از هنگام کشف در سال 1930 تا 2006 نهمین سیاره سامانه خورشیدی بود. اما اکنون بنا بر تعریف نوین اتحادیه بین المللی اخترشناسی یک سیاره کوتوله و همچنین به عنوان نمونه نخست از رده جدید اجرام فرا نپتونی به شمار می رود.

این سیارک در ساعت 20:29 دقیقه جمعه 28 بهمن به نزدیکترین فاصله خود با ماه می رسد.

در این پدیده زاویه جدایی ماه با سیارک پلوتو 2.8 درجه است و این سیارک در شمال ماه قرار دارد.

در روز 28 بهمن ماه فاز (درخشندگی) سیارک پلوتو 14.17 است از این رو برای رصد این جرم آسمانی نیاز به تلسکوپ 12 اینچ و بالاتر است.

تلسکوپ فضایی پلانک متعلق به آژانس فضایی اروپا (ESA) چندی قبل انتشارات مایکرویو مرموز و اشکال جزیره مانندی از ستارگان را در کهکشان راه شیری ثبت کرد. «کریزیستوف گورسگی» از محققان آزمایشگاه پیشرانش جت (JPL) ناسا می گوید: تلسکوپ پلانک جنبه های دیدنی و حیرت انگیزی از کهکشان راه شیری را آشکار می کند. در این تصاویر انتشارات مه آلود ریزموج (مایکروویو) در اطراف مرکز کهکشان دیده می شود.

به گفته وی، انتشارات مه آلود ریزموج در طول موج های کوتاه روشن تر از نورهای مشابهی هستند که در سایر نقاط کهکشان ساطع می شوند. این انتشارات از نقطه ای در قلب کهکشان ساطع می شوند و شبیه شکلی از انرژی نور هستند که در هنگام شتاب الکترون ها در میدان مغناطیسی تولید می شوند. محققان به طور دقیق موفق به کشف منبع اصلی انتشارات مه آلود نشده اند، اگرچه ابرنواختر، تندبادهای عظیم کهکشانی یا ماده تاریک به عنوان منابع احتمالی مطرح شده اند. تلسکوپ پلانک همچنین مناطقی از گاز سرد (عمدتا هیدروژن) را در کهکشان راه شیری کشف کرده که به گفته محققان، احتمالا محل شکل گیری ستارگان جدید است.

هیدروژن مولکولی سوخت مورد نیاز در فرآیند شکل گیری ستارگان است و کشف ابرهای ناشناخته از منواکسید کربن به درک بهتر از نحوه تولد ستارگان در کهکشان راه شیری کمک می کند. تلسکوپ فضایی پلانک در سال 2009 به فضا پرتاب شد. محققان از تصاویر و داده های این تلسکوپ در کنار اطلاعات به دست آمده از کاوشگر ویلکینسون ناسا برای تجزیه و تحلیل نوسانات کوچک در پس زمینه کیهانی استفاده می کنند.

مجله نشنال جغرافی این هفته نیز به معرفی زیباترین تصاویر نجومی که در طول هفته از سوی ستاره شناسان منتشر شده پرداخته است که در میان آنها می توان به گهواره ستارگان و فوران خورشیدی اشاره کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، در گزیده عکسهای برتر نجومی این هفته از دیدگاه نشنال جغرافی عکسهایی از سحابی زورق، حفره روی مریخ، تازه ترین فوران خورشیدی و گهواره ستارگان دیده می شوند.

گهواره ستارگان

این عکس را تلسکوپ VLT رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی در طیف مادون قرمز گرفته است. این عکس به دانشمندان چشم اندازی دقیقتر از سحابی زورق را نشان می دهد.

این سحابی در فاصله حدود 7 هزار و 500 سال نوری از زمین واقع شده و میزبان بسیاری از بزرگترین و نورانی ترین ستارگانی است که می شناسیم.

ناسا پس از مواجه شدن با خبر دردناک کاهش بودجه که منجر به متوقف شدن برنامه اکتشافات مریخی این سازمان خواهد شد اکنون رویای ساخت ایستگاه فضایی در نزدیکی ماه را در سر می پروراند

به گزارش خبرگزاری مهر، کاهش بودجه دوباره ناسا هر نوع برنامه و طرحی را برای آغاز اکتشافات مریخی طی سال‌های آینده نقش بر آب کرد، اما با وجود افزایش فشارهای مالی، ناسا در حال اندیشیدن به طرحی است که با وجود نزدیک بودن به زمین، بسیار بلندپروازانه است: ساخت ایستگاه فضایی سرنشین داری در نقطه لاگرانژ EML-2 در بخش دورافتاده کره ماه.

این ایستگاه فضایی بین المللی به پایگاهی برای آغاز ماموریت‌های علمی و دروازه‌ای برای رفتن به مناطقی دور افتاده تر از فضا، از قبیل قمرهای مریخی و حتی خود سیاره مریخ خواهد بود.

ناسا که در حال حاضر اهداف مریخی‌اش با توقف و تاخیر مواجه شده‌اند، چنین ایستگاه فضایی را ابزاری ویژه اکتشافات نزدیک فضایی می‌بیند که گنجایش ارائه علوم و فناوری‌های جدید را طی یک دهه خواهد داشت. در این پروژه فناوری‌ها و توانایی‌های جدید ناسا به همراه فناوری‌های دیگر کشورهای مشترک در پروژه به کار گرفته خواهند شد.

گزارش‌ها نشان می‌دهند ناسا در حال جمع آوری گروهی است تا به توسعه نقشه‌ای برای اکتشاف در نقطه 2 نوسان یا Libration بپردازند، نقطه‌ای برابر نقطه لاگرانژ که ویژه زمین و ماه بوده و نیروی گرانش ماه و زمین در این نقطه به حالت تعادل رسیده است، از این رو کمابیش امکان متوقف کردن یک فضاپیما در این نقطه وجود دارد.

از چنین نقطه‌ای انسان‌ها می‌توانند ماموریت‌های روباتیک از راه دوری را بر روی بخشی از ماه که کمتر شناخته شده است انجام دهند و در عین حال شرایط سکونت طولانی مدت در فضا را مورد بررسی دقیق قرار دهند.

در یک صبح سرد زمستانی زمانی که کارکنان بخش کنترل پرواز مرکز فضایی کندی، خود را آماده می‌کردند تا بار دیگر یکی از تمرین‌های کسل‌کننده قبل از پرواز را به نظاره بنشینند هرگز تصور نمی‌کردند که دست سرنوشت روز داغ و وحشتناکی را برایشان تدارک دیده باشد. آنها باید هرچه زودتر برای سفر مداری نخستین ناو جدید آپولو آماده ‌شوند. این ناو و آنچه پیش رو داشت به نوعی آبروی ملت آمریکا به حساب می‌آمد.

فضاپیمای روسی سایوز که سالهای گذشته یکی از توریستهای فضایی را به همراه خود به ایستگاه فضایی برده و این توریست پس از پایان سفر آن را خریداری کرده بود، به موزه پرواز سیاتل اهدا شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، "چارلز سیمونی" توریست فضایی است که تا کنون دوبار به ایستگاه فضایی بین المللی سفر کرده است. وی در آخرین سفر خود به همراه کپسول سایوز که در تمامی مدت ماموریت به ایستگاه فضایی متصل بود، به زمین بازگشت و پس از آن این کپسول را با قیمتی بیش از یک میلیون دلار و کمتر از سه میلیون دلار از روسها خریداری کرد. این در حالی است که هزینه سفر آخرش به ایستگاه 35 میلیون دلار بوده است.