نخستین نانوروبات‌های روی مریخ احتمالا به شکل ابری از غبار هوشمند خواهند بود که شامل روبات‌هایی به اندازه دانه شن با قابلیت حرکت به شکل توفان شن با استفاده از باد مریخی به عنوان محرک هستند.
کاوشگر مریخی کنجکاوی که روز دوشنبه در سیاره سرخ فرود آمد با برخورداری از 74 کیلوگرم محموله علمی به اندازه یک خودروی سواری است. استفاده از کاوشگرهایی با این مقیاس در سیارات دیگر به دلیل هزینه بالا و مصرف انرژی زیاد و محدودیت آنها ممکن نیست؛ از این رو محققان به دنبال ساخت دستگاه‌های نانوروبات ارزانتر در ابهاد یک میلیاردم کنجکاوی هستند.

محققین توانسته‌اند پلیمر سنتزی به پروتئین‌های خونی اضافه کنند که باعث می‌شود این پروتئین برای رساندن اکسیژن به ماهیچه‌ها، ‌دیگر نیازی به آب نداشته باشد. بنابراین، شاید زندگی روی سایر سیارات بدون آب هم امکان‌پذیر باشد.
 یکی از مولفه‌هایی که در جستجوی حیات در نقاط دیگر جهان به طور معمول در نظر گرفته می‌شود،‌ وجود آب است. در واقع، تصور بر این است که حیات،‌ دست‌کم به شکلی که ما می‌شناسیم،‌ بدون آب امکان‌پذیر نیست.

با فرود کنجکاوی بر روی مریخ هنوز هم این پرسش مطرح است که چرا سطح این سیاره قرمز رنگ است.
ساده‌ترین توضیح برای قرمز رنگ بودن سطح مریخ آن است که ماده سطحی یا سنگپوش آن دارای مقادیر زیادی اکسید آهن است. این ماده همچنین دلیل قرمز بودن زنگ آهن و خون است.
اما چرا مریخ دارای مقادیر زیادی آهن است؟ چرا آهن اکسید می‌شود و چرا اکسید آهن قرمز رنگ است؟

 درحالی که تئوری‌های فعلی بر رد امکان وجود ستارگان غول‌پیکر تأکید می‌کنند، دانشمندان موفق به شناسایی چهار ستاره‌ای شدند که این قوانین را بطور کلی نقض کرده‌اند.
در سال 2010 میلادی محققان ناسا موفق به کشف چهار ستاره غول پیکر در ابعاد 300 برابر خورشید شدند.
پیش از این محققان با رصد کهکشان راه شیری و سایر کهکشان ها، حد نهایی اندازه ستارگان را حداکثر 150 برابر جرم خورشید پیش بینی کرده بودند، اما این ستارگان جرمی دو برابر جرم مطرح شده در تئوری‌های علم نجوم دارند.

تیمی از ستاره‌شناسان دانشگاه میشیگان موفق به شناسایی گریه مرگ یک ستاره بلعیده شده توسط یک ابرسیاه‌چاله شدند.
به گزارش ایسنا، سیاه چاله سوئیفت J1644+57 در فاصله ۳٫۹ میلیارد سال نوری در صورت فلکی اژدها که پس از شناسایی توسط ماهواره سوئیفت ناسا به این نام شناخته شده است، در پی گذر یک ستاره عبوری آن را با نیروی گرانش شدید خود به درون گودال کشیده و ستاره را از هم متلاشی کرده است.
ستاره شناسان ابتدا بر این تصور بودند که این نشانه یک انفجار عادی پرتو گاما است اما کم رنگ شدن تدریجی این نشانه با هیچ کدام از یافته‌های پیشین از پرتوهای منتشر شده از یک منبع مطابقت نداشت.