CO2حاضر در اتمسفر در نقش یک سپر حرارتی برای زمین کار می‌کند و با اثر گلخانه‌ای طبیعی خودظ¬ از سرما در زمین جلوگیری می‌کند. اگرچه تراکم‌های بالای دی اکسید کربن در جو زمین، که با سوختن سوخت‌های فسیلی تولید می‌شود، به عنوان آلاینده جوی شناخته می‌شود.

جالب است بدانید مقدار دی اکسید کربن زمین تقریبا"با سیاره زهره برابر است.این گاز در زهره به شکل ابرهایی با ضخامت زیاد است ولی در زمین  بصورت سنگهای آهکی در trust  وجود دارد.دی اکسید کربن ابتدا در جو زمین بوده , سپس با آب اقیانوسها ترکیب شده وبصورت سنگهای آهکی در آمده است.گفتنی است در حال حاضر مقدار دی اکسید کربن اقیانوسهای زمین 60 برابر موجودی آن در جو زمین می باشد.CO2 با نام گازکربنیک هم شناخته می شود.

رصدخانه دینامیک خورشیدی در جدیدترین مشاهدات خود موفق به ثبت یکی از بزرگ‌ترین گردبادهای خورشیدی در سطح این ستاره شده که می‌تواند پنج زمین را در خود ببلعد
این توده عظیم در حال پیچشT از گاز بسیار داغ در دمایی بین 90 هزار تا 3.6 میلیون درجه فارنهایت تشکیل شده است.
این توفان طی یک دوره سه ساعته از سطح خورشید به ارتفاع حدود 201 هزار کیلومتری رسیده که برابر با نیمی از فاصله میان زمین تا ماه است.
سرعت حرکت این گازهای داغ تا حدود 300 هزار کیلومتر در ساعت می‌رسد. در مقایسه، سرعت گردبادهای زمینی معمولا 160 کیلومتر در ساعت است.
دانشمندان پیش از این، گردبادهای خورشیدی کوچک‌تر را با دیگر ماهواره‌های رصد خورشید مشاهده کرده بودند، اما این پدیده که در سپتامبر 2011 رصد شد، اولین موردی بود که تا به تصویر کشیده شده است.
پس از این، محققان موفق به مشاهده حداقل یک گردباد خورشیدی دیگر در سطح این ستاره شده‌اند که به اندازه زمین بوده است.
این گردبادها معمولا مقدمه‌ای بر پدیده گدازه‌های تاجی خورشید بوده که طی آن فورانی از ذرات بادار این ستاره در فضا پراکنده می‌شود. به نظر می‌رسد که این جرقه‌ها با تعاملات میان خطوط میدان مغناطیسی خورشید در ارتباط بوده که حرکات پیچشی آن باعث شکل گرفتن گردباد خورشیدی می‌شود

موتور کهکشانهای نوجوان به گاز نیازمند است . باید از تلسکوپ بسیار بزرگ ESO تشکر کرد که ستاره شناسان را قادر ساخت تا به کهکشانهای بالغ و عادتهای غذاییشان دست یابند .۳ تا۵ میلیارد سال پس از انفجاربزرگ گاز برایشان فراهم بود و بعد از آن اشتهای حریصانه ای برای بلع کهکشانهای کوچکتر یافتند .دانشمندان دریافته اند که ساختارهای کهکشانی اولیه بسیار کوچکتر از کهکشانهای بیضی شکل و مارپیچی هستند که در حال حاضر کیهان را پر کرده اند . پس کهکشانها چطور وزن اضافه کرده اند ؟ ستاره شناسان بعد از صدها ساعت رصد و کار متوجه شده اند که چگونه کهکشانها از گاز غنی شده اند . تیری کانتینی رهبر تیم می گوید : “دو راه مختلف برای رشد کهکشانها تخمین زده می شود یکی برخورد کهکشانهاست که کوچکتر به وسیله بزرگتر خورده می شود دیگری تداوم جریان گاز در کهکشان  که هر دوی اینها منجر به ایجاد ستارگان جدید می شود .”

نزدیک به  ۸۰  سال پیش ستاره شناسان گفتند کهکشان ما ، راه شیری ،  یک کهکشان مارپیچی بزرگ است ، اما ما در میانه کهکشان واقع هستیم و قادر به دیدن ساختار کلی کهکشان راه شیری ازیک نما بطور یکپارچه نبوده و نیستیم پس شاید راه شیری یک کهکشان فرفره ای و یا شبیه نزدیکترین همسایه ما کهکشان آندرومدا بوده باشد !

امروزه پژوهشگران بطور قطع یقین دارند راه شیری یک کهکشان مارپیچ – میله ای (SB) است .از ویژگی های کهکشان های مارپیچ میله ای اینست که ساختاری ستاره ای و میله ای شکـــل از میان برآمدگی کهکشانی   ( توده کروی شکل مرکزی کهکشان _Bluge ) آنها عبور کرده است که البته در کهکشان ما توسط گاز و غبار پنهان شده است ،همچنین قابل ذکر است در جهان کهکشان های مارپیچ میله ای بسیاری وجود دارند اما بیشترشان دارای همچین خصوصیتی در نوار مرکزی خود نیستند!

کهکشان های بزرگ و سحابی کمرنگ این تصویر عمیق از گروه M81 را درخشان کرده اند. در این تصویر زاویه باز که با ۱۲ ساعت نوردهی بدست آمده، کهکشان مارپیچی M81 بزرگترین کهکشان نمایان در این تصویر و درخشان ترین آنهاست. M81  با M82 ، کهکشانی بزرگ با هاله ای غیر عادی از رشته های گازی قرمز رنگ، تعامل گرانشی دارد. در اطراف تصویر بسیاری کهکشان های دیگر از گروه M81 را می توان دید، بعلاوه ردی از تلالو یک ماهواره خوش شانس هم در تصویر دیده می شود. گروه M81 در کنار دیگر خوشه های کهکشانی، شامل گروه کهکشانی خودمان، و خوشه کهکشانی سنبله همگی بخشی از اَبَرخوشه کهکشانی سنبله هستند. کل این مرتع کهکشانی را از لابلای نور کمرنگ یک سحابی یکپارچه می توان دید. این سحابی مجموعه ای از ابرهای گازی و غباری در کهکشان راه شیری ماست که مطالعات اندکی بر روی آن انجام شده است.

چگونه کهکشان مارپیچی ESO 510-13 اینگونه خم شده است؟ صفحه بسیاری از کهکشان های مارپیچی باریک و تخت است، اما محکم و تو پر نیستند. صفحات کهکشانی، توده های سستی از میلیاردهای ستاره و گازهای پراکنده ای است که در اثر نیروی گرانش حول مرکز کهکشان می چرخند. به نظر می رسد صفحات تخت در اثر برخوردهای شدید ابرهای بزرگ گازی در هنگام شکل گیری کهکشان ها به این شکل درآمده باشند. صفحات انحنا دار چندان هم غیر معمول نیستند، حتی کهکشان راه شیری خودمات هم اندکی انحنا دارد. دلیل انحنای صفحات کهکشانی همچنان در حال بررسی است، اما به نظر می رسد برخی از این انحناها در اثر تعاملات و یا حتی برخورد بین کهکشان ها بوجود آمده باشند. ESO 510-13 که در تصویر دیجیتالی بالا می بینید در فاصله ۱۵۰ میلیون سال نوری از ما قرار داشته  و ۱۰۰ هزار سال نوری وسعت دارد.

چرا دنباله دار گاراد دو دنباله دارد؟ در سمت چپ، دنباله غبارآلود، ترکیبی از ذرات غبار و یخ است که دنباله دار را در مدارش در حین گردش بدور خورشید دنبال می کند. در سمت راست، دنباله یونی دنباله دار گاراد ترکیبی از گازهای یونی است که مستقیماً در اثر بادهای خورشیدی از خورشید به فضا پرتاب می شود. بیشتر دنباله دارها دارای دو دنباله هستند، اگرچه معمولاً این دو دنباله در دو جهت مخالف دیده نمی شوند. دنباله دار گاراد در حال حاضر دو دنباله در دو سوی مخالف دارد و این بدلیل زاویه دید اقتضایی زمین است. طیف های ظریف رنگی دنباله غبارآلود را مایل به زرد رنگ نشان می دهد چرا که ذرات درشت آن نور خورشید را بدون تغییر منعکس می کنند؛ در حالیکه ذره یونی متمایل به آبی است چرا که یون های دی اکسید کربن، نور آبی رنگ خورشید را بطور موثر تری منعکس می کند. در مرکز، هاله سبزرنگ هسته ستاره را در بر گرفته است، این رنگ سبز بدلیل ترکیب غبار و گازهایی است که حاوی سیانوژن ساطع کننده رنگ سبز هستند. دنباله دار گاراد که اکنون از خورشید دور می شود در هفته آینده به نزدیکترین موقعیتش نسبت به زمین خواهد رسید.