چرا زهره این چنین بیضی به نظر می رسد؟ زهره بارها و بارها از زمین دیده شده است و هر بار اتمسفر زمین نورش را تا حدی ناپدید کرده است. هرگاه هوا فقط مقداری گرد و غبار و قطرات آب دارد، اجسام دوری همچون زهره همانند هاله های گوشه دار به نظر می رسند. هاله های اطراف این اجسام غیر معمول نیستند و در واقع کرونای دایره ای شکل در اطراف خورشید و ماه همان هاله ها هستند. اخیرا، تصور شده است که هاله ها دایره ایی نیستند بلکه مشخصا بیضی شکل اند. هاله بیضی شکل ونوسی که در تصویر بالا مشاهده می شود، توسط عکاس نجومی گرفته شده است که حدود سه سال پیش برای اولین بار این پدیده غیر معمول را مشاهده کرد. البته درابتدا این اعوجاج غیر معمول مورد بحث و تردید بود اما حالا این پدیده بارها توسط عکاسان نجومی مورد تایید قرار گرفته است. این که چه چیزی باعث بیضوی شدن این هاله می شود، هنوز ناشناخته است و اگرچه چندین فرضیه بر این باورند که کریستال های یخ به صورت افقی گرا مسبب این پدیده هستند، اما بحث های مهمی در مورد آن هنوز هم در حال وقوع است.

دو دانشمند مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه با طراحی مدل رایانه ای و شبیه سازی اتمسفر تیتان نشان دادند که اتمسفر این قمر سیاره زحل بیش از آنچه تصور می شد، شبیه اتمسفر زمین است.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، نتایج این شبیه سازی رایانه ای نشان می دهد، تیتان دارای دو لایه اتمسفری متفاوت است که لایه پایین تر از ابرهای متان و الگوهای باد شکل گرفته است.

تیتان تنها قمر موجود در منظومه شمسی است که دارای اتمسفر متراکم است و امیدهایی مبنی بر احتمال وجود حیات بر روی آن وجود دارد.

اطلاعات به دست آمده از کاوشگرهای ویجر ۱، کاسینی و هویگنس در سالهای ۱۹۸۱ و ۲۰۰۴ میلادی نشان می دهد، اندازه تیتان احتمالا دو برابر ماه است، اما در فاصله ای ۹ برابر دورتر تا خورشید قرار دارد. به دلیل فاصله بسیار زیاد از خورشید، دما در این قمر زحل حدود منفی ۱۸۰ درجه سانتیگراد است.

ابرهای غبار کیهانی در سرتاسر این تصویر مادون قرمز از کهکشان ملازم راه شیری ما، ابر ماژلانی بزرگ، ، پراکنده شده اند. در واقع، تصویر ترکیبی زیبا از رصدخانه فضایی هرشل و تلسکوپ فضایی اسپیتزر نشان می دهد که ابرهای غبار آلود که  این کهکشان کوتوله همسایه را در بر گرفته اند بسیار شبیه به غباری است که در راستای صفحه کهکشانی راه شیری ما قرار دارد. درجه حرارت غبار، مسیر فعالیت های تشکیل ستاره ای را نشان می دهد. داده های اسپیتزر به رنگ آبی غبای را نشان می دهد که توسط ستاره های جوان گرم شده است. ابزارهای هرشل به کمک تصویر شتافته که داده های آن به رنگ قرمز و سبز دیده می شود که انتشار غبار از مناطق سردتر و معتدل تر را نشان می دهد، جایی که تشکیل ستاره ها تازه آغاز شده یا به اتمام رسیده است. تصویر مادون قرمز ابر ماژلانی بزرگ که به تصرف غبار درآمده است، با نمای آن در تصاویر اپتیکی تفاوت دارد. اما سحابی رُتیل در این کهکشان همچنان برجسته است و می توان آن را براحتی  بعنوان درخشان ترین منطقه در سمت چپ مرکز تصویر دید. ابر بزرگ ماژلانی با فاصله نسبی ۱۶۰۰۰۰ سال نوری، وسعتی در حدود ۳۰۰۰۰ سال نوری دارد.

وایز با استفاده از اشعه فروسرخ خود بیش از ۱۵تریلیون بایت اطلاعات به همراه ۲٫۷ میلیون تصویر جمع آوری کرده است .از نزدیکترین خرده سیارکها تا دورترین کهکشانها وکشف خرده سیارکTrojan . ستاره هاو کهکشانهایی که قبلا دیده نشده اندو اینکه خرده سیارکهای سایز متوسط بسیار کمتر از آنی است که پیش از این تصور می شده .

اکنون ناسا یک اطلس و کاتالوگ جدید از کل آسمان ارائه داده و این کشفیات چنان زیادند که هر کس با دیدن آنها همان چیزی را می بیند که یک گردشگر فضایی مشاهده می کند . راک کاتری که کار آرشیو پروسه های اطلاعاتی وایز را بر عهده دارد می گوید : “نشر اطلس و کا تالوگ کل آسمان مخزن بزرگ اطلاعات سماویست که کشفیات ویژه ای از آن به وسیله وایز به ثبت رسیده است .”

در تصویر قسمت مرکزی و درخشان کهکشان راه شیری است نقاط قرمز زحل مریخ ومشتری هستند .

تلسکوپ VLT و دوربین ۲۶۸مگا پیکسلی آن از تداخل کهکشانها در خوشه هرکول پرده برداشت .خوشه کهکشانی هرکول در صورت فلکی هرکول و در ۵۰۰میلیون سال نوری از ما قرار گرفته وغنی از ستارگان جوان در کهکشانهای مارپیچی خود می باشد . در اینجا بسیاری از کهکشانها در حال تداخل با یکدیگرند کهکشانهای مارپیجی بعد از رقصیدن به دور یکدیگر در طی میلیونها سال با هم ترکیب  شده وکهکشانهای بزرگتر را ایجاد می کنند وقتی کهکشانهای کوچکتر از طریق نیروی گرانش خود به سوی یکدیگر کشیده می شوند خوشه های کهکشانی را تشکیل می دهند و وقتی برخورد خوشه ها بیشتر می شود اعضای مفرد گروه هم با کهکشانهای دیگر برخورد می کنند واین برخوردهای کهکشانی باعث تخلیه گاز و غبار ناشی از تشکیل ستاره در کهکشان مارپیچی می شود وآنها را به کهکشانهای بیضی شکل یا کهکشانهایی با اشکال بی قاعده وبدون توانایی تشکیل ستاره جدید تبدیل می کند . تصور می شود که تاکنون حداقل ۳خوشه کوچک در خوشه هرکول جمع شده اند که در صورت برخورد با یکدیگر خوشه عظیم کهکشانی ایجاد می کنند.

به نقل از : مركز نجوم آوا استار

این یکی از بدترین لکه های خورشیدی سال است. منطقه فعال ۱۴۲۹ ممکن است مثل یک پرنده خشمگین به نظر می رسد. این منطقه برخی از قدرتمند ترین شعله ها و توده های تاجی چرخه خورشیدی اخیر را از خود ساطع کرده است. تصویر بالا AR 1429 را با جزئیات دقیقی در کروموسفر خورشید نشان می دهد . این تصویر چهار روز پیش با تجزیه نور ساطع شده از هیدروژن بدست آمده است. برخی ذرات ناشی از این انفجارها با مگنتوسفر زمین برخورد کرد که منجر به ایجاد شفق های رنگارنگ شد. این تصویر با رنگ های غیر واقعی معکوس گرفته شده، بطوری که تیره ترین مناطق در واقع روشن ترین و داغ ترین آنها هستند. تونل های عظیم گاز داغ که برخی از زمین هم بزرگتر هستند همانند سوزن هایی به نظر می رسند که اطراف کروموسفر را پوشانده اند. پیچکی از نور در بالای AR 1429  رشته ای سرد معلق در هوا برروی منطقه فعال است. از آنجا که فعالیت های خورشیدی در چند سال آینده به اوج خود می رسد، میدان مغناطیسی پیچ و تابدار خورشید ممکن است مناطق فعال تری را ایجاد کند که مقدار بیشتری پلاسمای خورشیدی به درون منظومه شمسی پرتاب کنند.

تصاویری در هیروگلیف‌های مصری دیده شده که می‌توان اشیاء مبهمی در آنها تشخیص داد که طرفداران بحث یوفوها و موجودات فرا زمینی معتقدند که اینها نشانه‌های برخورد تمدن مصر و بیگانه‌های فضایی در هزاران سال پیش هستند.

معروفترین تصویر از سری عکسهای "یوفو در هیروگلیف" را در زیر میبینید. در این تصویر اجماعی از همه چیزهای عجیب وجود دارد. در این تصویر  یک هلیکوپتر، یک زیردریایی و دو مدل هواپیما دیده می‌شود.

یک پسماند فضایی کوچک که از یک ماهواره قدیمی روسی جدا شده و در فضا سرگردان است، شنبه گذشته هر شش خدمه ایستگاه فضایی بین‌المللی را مجبور کرد تا از ترس جانشان به دو قایق نجات مستقر در این ایستگاه فضایی پناه برده و آماده بازگشت اضطراری به زمین شوند.  آژانس فضایی روسیه اعلام کرد این قطعه فلزی سرگردان که بخشی از ماهواره روسی کوسموس ۲۲۵۱ بود از فاصله ۲۳ کیلومتری ایستگاه عبور کرد و خدمه دوباره توانستند لباسهای فضایی را از تن درآورده و به خانه فضایی خود در ارتفاغ ۴۰۰ کیلومتری زمین بازگردند.