گام برای ستاره شناس شدن، آشنایی با آسمان شب است.

بگذارید نکتۀ مهمی را بیان کنیم و به هر کسی که در نجوم مبتدی است، از ابتدا این اطمینان را بدهیم که: لازم نیست برای پرداختن به نجوم تلسکوپ داشته باشید! مناظر زیادی در آسمان شب وجود دارد که می توانید با رفتن به حیات خانه تان و نگاه کردن به آسمان آن ها را ببینید. تعداد این مناظر حتی از آن چه احتمالاً تصور می کردید بیشتر است.

درست است که یک تلسکوپ یا یک دوربین دوچشمی ابزارهای مفیدی هستند، با این حال برای مبتدی هایی که می خواهند با زیبایی های آسمان آشنا شوند، وجودشان ضروری نیست (اگر چه به زودی به داشتن یکی از آن ها علاقه مند خواهید شد). ما در اینجا در مورد نقطۀ شروع صحبت می کنیم، نباید چشم انسان را دست کم گرفت.

ستاره ها برای شروع به قدر کافی مشخص هستند. شاید آن ها به نظر همانند نقطه هایی برسند که به طور نامنظم در آسمان پخش شده اند، ولی برای یونانیان باستان در قالب الگوهایی به نام “صورت های فلکی” آشکار می شدند که قهرمان های بزرگ و حیوان های اساطیری را به تصویر می کشیدند. بنابراین ما “شکارچی” (Orion، جبار)، برساووش قهرمان، فرس اعظم یا اسب بالد دار، دب اکبر یا خرس بزرگ، ممسک الاعنه یا ارابه ران و ۸۳ صورت فلکی دیگر را داریم. همۀ آن ها از ایران قابل رؤیت نیستند و آن هایی هم که از ایران دیده می شوند، لزوماً در تمام طول سال قابل رؤیت نیستند. بنابراین ما روی صورت های فلکی که در طول زمستان قابل رؤیت هستند تمرکز می کنیم.

زحل که بعد از مشتری بزرگترین سیاره در منظومه شمسی به حساب می آید دارای هفت حلقه مسطح به دور خود است. این هفت حلقه در واقع شامل تعداد زیادی حلقه های باریک است که با ذرات یخی درست شده اند. این حلقه ها زحل را به یکی از زیباترین اجرام آسمان در منظومه شمسی تبدیل کرده اند. به جز زحل، سیارات مشتری، نپتون و اورانوس نیز دارای حلقه هایی هستند که نسبت به حلقه های زحل بسیار کم نورترند.

نگاه اجمالی

انسان کنجکاو همواره در جریان پیشرفت علوم مختلف از فضای بالای سر خود غافل نبوده است. و تلاش فوق العاده زیادی را جهت گشودن اسرار آن انجام داده است. انواع ماهواره های فضایی ، سفینه های فضایی ، تلسکوپهای گوناگون از جمله ابزار و وسایلی هستند که در این راستا توسط انسان ایجاد شده اند.فیزیک فضا یکی از این شاخه های علم فیزیک است که تا اندازه ای پاسخگوی هزاران سوال موجود در ذهن بشر در مورد فضا می باشد. بخشی از فیزیک فضا که در آن اجرام آسمانی مورد مطالعه قرار می گیرد، مکانیک سماوی است. در این بخش نیروهای موثر بر حرکت اجسامی نظیر سیارات ، ماهواره ها و پروپهای مصنوعی مورد مطالعه قرار می گیرد.

طبق نظریه ی هندسه ی کروی اگر خط مستقیم را تا بی نهایت ادامه دهیم نهایتا به نقطه ی آغاز برخواهد گشت وعالم ما در 50 میلیارد سال دیگر به نقطه ی آغاز خود می رسد به عقیده ی پرفسور مبشر اگر تلسکوپی بسازیم که نگاه فراتر از 15 میلیاردسال{مهبانگ}را داشته باشد به یک سد برخورد خواهیم کرد وچیزی نخواهیم دید چون چیزی وجود نخواهد داشت.

ولی اگر جهان به نقطه ی آغازین خود باز می گردد احتمال این که قبل از مهبانگ هم جهانی با اشکال امروزی وجود داشته دور از ذهن نخواهد بود وطبق نظریه ی هندسه ی کروی به نقطه ی آغاز باز گشته ودوباره مهبانگ و در یک سیکل منظم تکرار می شود،چون طبق نظریه ی پایستگی، انرژی ازبین نمی رود بلکه فقط نوع و صورت آن تغیر می کند پس طی هر دوره مهبانگ جهان به همان میزان اولیه انرژی داشته ومهبانگ باهمان انرژی رخ داده است.

آیا جهان های قبل وبعد از ما با همین شکل کنونی شکل گرفته ومی گیرد؟

آیا سرنوشت بشر این است که در یک سیکل ناخواسته گرفتار گردد و رشد کند،پیشرفت کندوازبین برود ودوباره از صفر شروع کند؟

دلیل آن شاید به وجود آمدن ابر سیاه چاله ای باشد که نه تنها نور بلکه کهکشان هایی را که در طی چندین میلیارد سال پس از مهبانگ کنونی در حال انبساط و دور شدن هستند را بسوی خود بکشد و در این حالت ما به هیچ صورتی قادر به دیدن جهان های قبل از مهبانگ کنونی نخواهیم بود.

مطابق این نظریه انبساطی که با انفجاربزرگ آغاز شد،براثر نیروی گرانش سرانجام متوقف خواهد شد و انقباض را شروع خواهد کرد و مجددا همه ی ماده جهان را به آتش گوی اولیه بازخواهد شدمطابق این نظریه چنانچه جهان سیکلی باشد فاز انسباطی آینده از فاز مربوط به سیکلی امروزی دوباره بیشتر خواهد بود.