وی در ۱۹ ژانویه ی سال ۱۷۴۷در هامبورگ متولد شد آلرت بوده فرزند یک حسابدار بود او علاقه ی زیادی به محاسبه ی علمی داشت این علاقه و مهارتی که در تعلیم و یاد دادن داشت با عث شد که وی یکی از مشهور ترین معلم های نجوم شود .

او به دنبال تشویق و راهنمایی بزرگان و دانشوران هامبورگی در ۱۹سالگی توانست کتاب راهنمایی شناخت آسمان پر ستاره را چاپ کند انتشار این کتاب سبب شهرت وی گشت و طرفداران زیادی برای علم نجوم ایجاد کرد او به دعوت یوهان لامبرت به رصد خانه ی نجومی فرهنگستان برلین رفت .

او برای تهیه ی نقشه ی دقیق آسمانی به وی کمک کرد او مدیر رصد خانه ی برلین شد و به عضویت رصد خانه ی برلین در آمد . آلرت بوده در سال ۱۸۰۱ فهرستی از موضوع ستارگان را چاپ کرد .

نوشته ی آلرت بوده برای جبران کمبود ها و نواقص رصد خانه ها بود شهرت وی به دلیل قانونی است که درباره ی فوصل نسبی سیارات  ارئه کرد بود

آلرت بوده نویسنده ای بود که از عقاید هرشل .کانت.لامبرت.مبنی بر نا متناهی بودن فضا و تولد ومرگ ستارگان حمایت کرد او سه بار ازدواج کرد و سرانجام در ۲۳ نوامبر ۱۸۲۶ چشم از جهان گشود.

منجم یونانی که در حدود ۲۷۶ سال قبل از میلاد در کورنه به دنیا آمد نه تنها منجمی متبحر بود بلکه جغرافی دان بر جسته ای نیز بود او از دوستان ارشمیدس بود وی از طرف بطلیموس سوم سمت سرپرست و معلمی پسرش را بر عهده گرفت . به او لقب افلاطون ثانی را داده بودند آراتستن را هم میتوان به عنوان منجم . ریاضی دان . شاعر . خطیب و فیلسوف معرفی کرد بطلیموس سوم بهترین کسی را که برای اداره ی کتاب خانه ی اسکندریه در نظر گرفت آراتستن بود .

وی در تلاش بود که وسیله ای به عنوان گاهشماری علمی و به وسیله ی آن جنگ تروا را مبدا تاریخ قرار دهد . آن چه بیش از پیش سبب شهرت وی گشت این بود که اولین کسی بود که برای اندازه گیری زمین اقدام کرد .

آراتستن محاسبه را انجام داد و محیط زمین  را ۳۹۳۷ کیلومتر محاسبه کرد مشخص میشود که از محاسبه ی آراتستن رقمی بالغ بر ۴۰۰۰۰کیلومتر برای کره ی زمین به دست آورده است . بعلت اینکه دنیای آن روز نا شناخته بود و دنیای شناخته شده ی آن روزگار آنقدر بزرگ نبود این رقم را به دلیل بزرگی فوق العاده آن رد کردند و بعدا رقم کوچک تری را که برای کره ی زمین توسط پوسیدونیوس تعیین شده بود را پذیرفتند آراتستن در هنگام پیری بینایی اش را ازدست داد و نابینا شد وهنگامی که از بهبودی آن مایوس شده بود در حدود ۱۹۶ سال قبل از میلاد در اسکندریه با نخوردن غذا از گرسنگی به هلاکت رسید .

منجم و فیزیک دان ایتالیایی در ۱۵ فوریه ی ۱۵۶۴در پیزا به دنیا آمد او فرزند یکی از نجیب زاده گان فلورانسی بود که به موسیقی و ریاضیات علاقه داشت پدرش که ریاضی دان بود مایل بود فرزندش را به تحصیل طب بگمارد زیرا درآمدی که یک پزشک داشت بیشتر از یک ریاضیدان بود

او در سال ۱۵۸۱ که دوره ی تعالی فکری او بود وارد دانشگاه پیزا شد ام بر اثر یک حادثه ی عجیب تحصیلات او در زمینه ی طب نا تمام ماند وبه این صورت که در یکی از مراسم مذهبی در کلیسا با مشاهده ی چهل چراغی که در بالای سرش در نوسان بود توجه او را به خود جلب کرد متوجه شد که این نوسان ها در فاصله زمانی مشخصی ایجاد میشودوی برای تعیین زمان هر نوسان از نبض خود استفاده کرد او توانست زمان هر نوسان را تخمین بزند به دنبال این رویداد گالیله بر خلاف میل پدر به مطالعه ی هندسه مشغول شد در سال ۱۵۸۹به سمت استادی ریاضیات در دانشگاه پیزا منصوب شد گالیله هنگامی که مقام ثابتی را پیدا کرد در صدد آن بر آمد که بطلان فرضیه ارسطو را از طریق تجربه و هم از راه دلیل استنتاجی و ریاضی اثبات کند و ثابت کند که با کوپرنیک مخالفتی ندارد اما با مخالفت مردم روبرو شد و برای این که مقامات با نفوذ و عالی رتبه مزاحم او نشوند در دانشگاه پادوا مشغول به کار شد و در آن جا توانست بهترین کار علمی اش را انجام دهد.

کپلر در تاریخ ۲۷دسامبر سال ۱۵۷۱میلادی در وورتمبرگ چشم به جهان گشود این دانشمند آلمانی در خانواده ای فقیر به دنیا آمد وی از نظر ظاهری وضعیت نا مناسبی داشت زیرا وقتی ۳ ساله بود به بیماری آبله مبتلا شده بود و در اثر این بیماری چشمانش ضعیف گشت .

بنابراین او را در مدرسه ی طلاب پروتستان فرستادند و به مرور نبوغ وی در ریاضی آشکار گشت و به طور خصوصی شروع به آموختن ریاضیات کرد .

در سال ۱۵۹۴دروس دینی را رها کرد و سمت استادی ریاضیات را در دانشگاه گراتس اتریش بدست آورد .

آریستا خوس ستاره شناس برجسته یونانی، نخستین کسی بود که به طور صحیح اظهار کرد که زمین حول محور خود و همچنین بدور خورشید، گردش می کند. در مدل جهان خورشید مرکزی وی، که بر پایه مشاهداتش بنا شده بود، خورشیده ثابت بوده و مرکز جهان تصور شده بود. در این مدل، سیارات در مدارهای دایره ای بدور خورشید چرخیده و ستاره های دوردست و ثابت در زمینه این مدارها قرار داشتند. 

حاضران در عکس، از راست به چپ

ردیف سوم (ایستاده): لئون بریلوئین - رالف فاولر - ورنر هایزنبرگ (نوبل فیزیک 1932) - ولفگانگ پائولی (نوبل فیزیک 1945) - ژولز امیل ورشافلت - اروین شرودینگر (نوبل فیزیک 1933)- تئوفیل دی‌داندر-ادوارد هرزن - پل اهرنفست- امیل هنریوت- آگوست پیکارد

ردیف دوم: نیلز بوهر (نوبل فیزیک 1922) - مکس بورن (نوبل فیزیک 1954) - لوییس دی‌بروگلی (نوبل فیزیک 1929) - آرتور کامپتون (نوبل فیزیک 1927) - پل دیراک (نوبل فیزیک 1933) - هنریک کرامرز - ویلیام براگ (نوبل فیزیک 1915) - مارتین نادسن - پیتر دبیه (نوبل شیمی 1936)

ردیف اول: اوون ریچاردسون (نوبل فیزیک 1928) - چارلز ویلسون (نوبل فیزیک 1927) - چارلز گویه - پل لانگه‌وین - آلبرت اینشتین (نوبل فیزیک 1921) - هنریک لورنتز (نوبل فیزیک 1902) - ماری کوری (نوبل فیزیک 1903 و نوبل شیمی 1911) - مکس پلانک (نوبل فیزیک 1918) - اروینگ لنگ‌مویر (نوبل شیمی 1932)

برای دیدن عکس دراندازه ی بزرگ به ادامه مطلب بروید

دانشمندان پروژه اوپرا نوترینوهایی را ردیابی کرده‌اند که با سرعتی بیش‌تر از سرعت نور در خلأ از سرن به ایتالیا رسیده‌اند. آیا مهم‌ترین اصل بنیادی فیزیک نوین نقض شده است؟

ذوالفقار دانشی: شب گذشته، انتشار مقاله‌ای آنلاین در پایگاه‌های خبری علمی زلزله‌ای در دنیای فیزیک به‌پا کرد. آنتونیو اردیتاتو و همکارانش در آزمایشگاه OPERA واقع در ایتالیا اعلام کرده‌اند بیش از 2 سال است ذرات نوترینوی تولیدشده در شتاب‌دهنده‌های سرن را ردیابی می‌کنند و 16هزار مورد را ثبت کرده‌اند که این ذرات سریع‌تر از سرعت نور به این آزمایشگاه می‌رسند. هرچند این موضوع با شک و تردید بسیاری از فیزیک‌دانان جهان روبرو شده، اما کنفرانسی اضطراری امروز در سرن برگزار خواهد شد تا نتایج این تحقیق در آن ارایه شود.

ستاره شناسان به كمك تلسكوپ فضايي هابل شاهد چگونگي تحول باقيمانده يك انفجار ابر نواختري در ابر بزرگ ماژلاني ( آسمان نيمكره جنوبي ) هستند.

 

ظاهراً سیاره‌ی ما در موضع مطلوبی گرداگرد خورشید واقع شده که اقلیم‌اش این قدر معتدل است. نه‌چندان نزدیک به شعله‌های توفنده و جهنمی ِ خورشید، و نه‌چندان دور از محدود‌ه‌ی گرمای حیا‌ت‌بخش آفتاب؛ در نوار باریک و سکنی‌پذیری که آب در آن، طاقت مایع بودن‌اش را می‌آورد و حیات امکان رشد می‌یابد.
اما به ادعای دو دانشمند، اگر زمین حتی دورتر از خورشید و در حوالی سیاره‌ی زحل هم واقع شده بود و به‌همان نسبت هوایش آکنده از گاز هیدروژن می‌بود، همچنان امکان میزبانی از حیاتِ ظریف و شکننده‌اش را داشت.
اگر حق با این دو دانشمند باشد، آنگاه ممکن است که میلیاردها سیاره‌ی سکنی‌پذیر و شلوغ، در فواصلی بس دورتر از محدوده‌ی متعارف گرداگرد ستاره‌ی میزبانشان که ستاره‌شناسان انتظار مایع بودنِ آب را در آنجا می‌کشند، وجود داشته باشد.