این سیاره در اساطیر قدیم به علت درخشندگی خیره کننده اش به الهه عشق و زیبایی معروف بود و در خشانترین جرم در آسمان شب است .

درخشندگی آن تا حدی زیاد است که اگر مکان آن مشخص شود حتی در روز هم می توان آن را با چشم غیر مسلح دید .
از لحاظ فاصله دومین سیاره نسبت به خورشید است و فاصله اش تا خورشید حدود 108 میلیون KM است
سیاره ناهید حدود 243 روز یک بار به گرد خود می چرخد و چرخش آن به دور  خورشید 225 روز طول می کشد که از این بابت منحصر به فرد است چرا که مدت شبانه روز آن طولانی تر از طول سال آن است . نکته جالب دیگر از حرکت ناهید اینست که جهت چرخش ناهید خلاف جهت چرخش محوری خورشید است و در این زمینه هم منحصر به فرد است . ( موافق عقربه های ساعت)

ناهید

قطر ناهید :
 قطر ناهید کمی کمتر از زمین و حدود 12100 کیلومتر است و جرمی حدود 82/0 جرم زمین را داراست و به خاطر همین ویژگی به خواهر دوقلوی زمین شهرت یافته است . 
 زهره هر چند  در آسمان زیبا به نظر می رسد ولی جهنمی سوزان و خرد کننده است چرا که دمای سطح آن بالغ بر 450 درجه سانتیگراد است و فشار جوی آن حدود 100 برابر فشار جوی زمین است که نمود واقعی یک جهنم است . 

قسمتی از سطح ناهید

 ناهید را هم به مانند تیر می توان قبل از طلوع خورشید در بیشترین کشیدگی غربی در آسمان صبحگاهی و بعد از غروب خورشید در بیشترین کشیدگی شرقی در آسمان شامگاهی دید .
بیشترین جدایی زاویه ای آن از خورشید 45 درجه است .
زهره به مانند ماه دارای صور و اهله است که جالب است بدانید در زمانی که ناهید به صورت هلال است بزرگتر در تلسکوپ دیده می شود و حتی با چشم غیر مسلح هم در آسمان درخشانتر است و دلیل این مسئله نزدیکی زهره در این زمان به زمین است.

هلال ناهید

97 درصد جو متراکم ناهید را دی اکسید کربن تشکیل داده است که عامل اثر گلخانه ای در این سیاره می باشد . بخار آب ,مونوکسید کربن و ….. از ترکیبات اصلی جو ناهید می باشند .

گذر ناهید از قرص خورشید

همین پدیده یعنی گذر ناهید (زهره) از قرص خورشید سبب کشف جو آن شد .

سرعت فرار حداقل سرعتی است که یک فضا پیما باید برای رهایی از دام جاذبه یک سیاره به آن سرعت برسد که البته بر حسب بزرگی و کوچکی سیاره و نیروی جاذبه آن سیاره و حتی جرم خود آن فضا پیما که قصد رهایی از دام جاذبه زمین را دارد سرعت فرار هم به تناسب همین عوامل کم و زیاد می شود و مقداری متغییر دارد و هرچه سیاره بزرگتر و جرم فضاپیما بیشتر باشد سرعت بیشتری برای جدایی از سیاره نیاز است و عکس آن نیز صادق بوده و هر چه سیاره کوچکتر و جرم فضاپیما کمتر باشد سرعت فرارهم به همین نسبت کم می شود. و هرچه سرعت پرتاب فضاپیما بیشتر باشد جسم در ارتفاع و مدار بالاتری نسبت به سیاره قرار می گیرد که از همین مسئله برای پرتاب ماهواره های گوناگونی که می بایست در مدارهای مختلفی قرار بگیرند استفاده می شود.
به طور مثال اگر یک فضاپیما با سرعت 8 تا 11 کیلومتر در ثانیه حرکت کند در یک مدار بیضوی گردش خواهد کرد. اگر سرعت بیشتر از 11 کیلومتر در ثانیه شود فضاپیما از دام گرانش زمین به کلی رها شده و در مداری جدید و اینبار به دور خورشید گردش می کند.
همانطور که در گفته شد سرعت فرار نسبت به بزرگی و نیروی گرانش اجرام آسمانی متغییر است به گونه ای که سرعت فرار بر روی سیاه چاله ها از سرعت نور هم بیشتر است (سرعت نور حدود KM/S 300000 است) و این به خاطر گرانش فوق العاده زیاد سایه چاله ها است و به علت اینکه نوری از آنها به ما نمی رسد نمی توان آنها را در طیف مرئی مشاهده کرد اما اگر سیاه چاله عضوی از یک سامانه دوتایی باشد غول سرخ همتای آن می تواند در آشکارسازی آن موثر باشد . میدات گرانشی بسیار قوی سیاه چاله مقداری ماده از قسمت خارجی غول سرخ در حال انبساط را جذب می کند . وقتی این ماده به سوی سیاه چاله روان می شود به قدری متلاطم است که پرتو X (ایکس) تولید می کند.( غول سرخ ستاره ای است متورم که لایه های خارجی آن منبسط شده و دمای آن نسبت به ستارگان جوان کمتر بوده و سوخت هیدروژنی آن کم شده و رو به اتمام است و ممکن است از طریق یک انفجار نو اختری منفجر شود ).

  .آیا سال 2012 پایان جهان است ؟  2  . آیا بشر به انتهای زندگی خود رسیده است ؟   3  . آیا کره خاکی و دارای حیات ما نابود می شود؟
اینها سوالاتی است که این روزها افکار بسیار از مردم را به خود مشغول کرده است و طرح همین سوالات از طرف عده زیادی از کاربران وب سایت بود که برآن شدم تا در پاسخ به سوالات این عزیزان این نوشتار را به نگارش در بیاورم .
اکثر مردم از این مسئله که سال 2012 میلادی پایان جهان باشد نگران هستند و حتی بعضی از آنها نمی دانند چه عاملی باعث می شود دنیا به پایان برسد البته هر چند این جریان را به طور قطع باور نکرده اند ولی به هر حال نگرانی در دل ها ایجاد کرده است . حال ریشه این تفکر خوف انگیز یعنی پایان جهان از کجاست . این تفکر در جریان گزارش یکی از اخترشناسان طرح SETI (جستجوی حیات هوشمند فرازمینی) مبنی بر نزدیک شدن اجرام فضایی غول پیکر به زمین و خطر برخورد آنها با سیاره مان ,که بطبع نابودی زمین و حیات هوشمند و غیر هوشمند آن را به همراه خواهد داشت .
خب حالا خود را ببازیم و به انتظار نابودی سیاره مان و پایان جهان بنشینیم ؟ نه ! بایستی به درستی و صحت این مسئله پی برد برای همین باید به منابع معتبری همچون پایگاه های اطلاع رسانی آزانس های فضایی ابر قدرتهای فضایی و یا پایگاه اطلاع رسانی جستجوی حیات هوشمند فرازمینی که ریشه این مسئله در آنست مراجعه کرد . با مطالعه و بررسی اخبار صحیح متوجه خواهید شد سال 2012 پایان جهان نیست و این مسئله دروغی بیش نیست و مثال یک کلاغ چهل کلاغ است ! پس دیگر نباید نگران نابودی زمین بود چرا که درستی این مسئله رد شده و خطری سیاره زیبای ما را تهدید نمی کند .

گالیله ایتالیایی بعد از این که دوربین فلکی خود را ساخت و با آن سیارات دنیای خورشیدی را از نظر گذرانید متوجه شد که ان سیارات اطراف خود می گردند . با توجه به این که گالیله به خوبی می دانست که زمین مانند دیگر سیارات سامانه خورشیدی میگردد باید حدس زده باشد که زمین هم مانند دیگر سیارات اطراف خود می گردد اما اثری از حدس او در اثارش نمی بینیم ، آیا آن دانشمند از بیم سازمان تفتیش عقاید مجبور شد حرکت زمین به دور خورشید را انکار نماید .
از ترس همان سازمان جرعت نکرد بگوید که زمین اطراف خود میگردد ، چون اگر بعد از توبه و استغفار صحبت از حرکت زمین ( حرکت وضعی ) میکرد , چون توبه خود را شکسته بود نمی توانست او را از زنده سوختن در اتش نجات دهد ، زیرا سوء نییت او در سازمان تفتیش عقاید به ثبوت میرسید .
گالیله نه فقط در زمان حیات صحبتی از گردش زمین در اطراف خود نکرد ، بلکه بعد از مرگ هم در نوشته هایش چیزی دیده نشد که نشان بدهد وی به گردش زمین اطراف خود پی برده بود .

در قرن شانزدهم میلادی یک دانشمند اختر شناس دیگر در دانمارک میزیست که عقیده به گردش زمین در اطراف خورشید داشت و به اسم ( تیکو براهه ) خوانده میشد . تیکو براهه از طبقه اشراف دانمارک به شمار می آمد و بر عکس ( کوپور نیک ) لهستانی که گاهی محتاج نان شب بود با تجمل میزیست و در کاخ خود مهمانی های با شکوه برگذار میکرد .
تیکو براهه در سال 1601 میلادی و اولین سال قرن هفدهم زندگی را بدرود گفت . مردی بود که مطالعات نجومی او خیلی به ( کپلر ) المانی کمک کرد و بدون تیکو براهه کپلر آلمانی نمی توانست سه قانون مشهور خود را مربوط به حرکت سیارات از جمله زمین اطراف خورشید کشف کند .

تیکو براهه نتوانست به گردش زمین به اطراف خود پی ببرد و اگر پی میبرد میگفت همان طور که حرکت زمین را اطراف خورشید علنی تاکید میکرد .
تکیو براهه در کشوری میزیست که سازمان تفتیش عقاید در آنجا ( در کشور دانمارک ) شعبه دیگر نداشت ، و اگر به گردش زمین به دور خور پی میبرد بدون ترس ابراز میکرد . کوپر نیک لهستانی و کپلر آلمانی هم از این جهت نظرییه خود را راجع حرکت زمین اطراف خورشید علنی ابراز کردند که خارج از قلمرو قدرت سازمان تفتیش عقاید میزیستند .
در همان موقع که سازمان تفتیش عقیده با شدت مانع از این بود که نظریه کردش زمین اطراف خورشید ابراز شود مستحجن ترین کتابهای مخالف عفت علنی در دست مردم بود ‚سازمان تفتیش عقاید جلوی آن کتاب ها را نگرفت و به نویسنده گانش کاری نداشت .
کپلر آلمانی که در سال 1630 میلادی زندگی را بدرود گفت با سه قانون که راجع به حرکت سیارات کشف کرد نه فقط در آن روزها ، دنیای علم را وادار به تحسین نمود بلکه امروز هم هر کس که قوانین سه گانه او را می خواند زبان به تحسین میگشاید و یکی از قوانین وی این است که خط سیر سیارات از جمله کره زمین در اطراف خورشید بر خلاف آنچه کپر نیک تصور میکرد ، مدور نیست بلکه بیضوی میباشد و خورشید در یکی از دو کانون بیضی قرار گرفته است .

در نیمه دوم این قرن که پرتاب سفینه های فضایی به آسمان رفته رفته کاری عادی شد حقیقت قانون اول کپلر مبنی بر این که خط سیر هر سیاره اطراف خورشید بیضوی است و در مورد سفینه های فضایی به ثبوت رسید‚ برای این که سفاین فضایی هم که با دست بشر به فضا فرستاده میشود در پیرامون زمین یا ماه یک مدار بیضی را طی میکند .
آن دانشمند بزرک که با کشف سه قانون نجومی نبوغ خود را به ثبوت رسانید نتوانست به حرکت زمین پی ببرد .
ولی امام جعفر صادق ( ع ) در دوازده قرن قبل از این در یافت که زمین اطراف خود میگردد و انچه سبب توالی روز و شب میشود گردش خورشید در اطراف زمین نیست ( که ایشان ان را از لحاظ عقلی غیر قابل قبول میدانست ) بلکه گردش زمین در اطراف خود سبب میگردد که روز و شب به وجود بیاورد و دائم نیمی از زمین تاریک و شب باشد و نیم دیگر روشن و روز .

قدما که عقیده به کروی بودن زمین داشته می دانستند که پیوسته نیمی از زمین شب است و نیمی دیگر روز ولی آنها روز و شب را ناشی از حرکت خورشید در اطراف کره زمین میدانستند .

چه شد که امام جعفر صادق ( ع ) در دوازده قرن قبل از این توانست پی ببرد که زمین اطراف خود می گردد و در نتیجه روز و شب به وجود می اید ؟
دانشمندان قرون پانزدهم و شانزدهم و هفدهم میلادی که نام جند نفر از آنها برده شد با این که قسمتی از قوانین مکانیک نجومی را کشف کرده بودند نتوانستند پی ببرند که زمین به دور خود می گردد و چگونه امام جعفر صادق در نقطه ای دور افتاده چون مدینه که از مراکز علمی آن روز دور بود توانست دریابد که زمین اطراف خود می گردد .
مراکز علمی در آن روز قسطنطنیه و انطاکیه و جندی شاپور بوده و هنوز بغداد از نظر علمی آن قدر اهمییتی نداشت که دارای مرکزیت باشد و در آن سه مرکز کسی پی نبرده بود که زمین اطراف خود می گردد و از آن گردش شب و روز پدید می آید . ایا امام جعفر صادق ( ع ) که به این حقیقت علمی پی برده بود از قوانین مکانیک نجومی اطلاع داشت و می دانست که اثر نیروی جاذبه که با دو شکل ، یکی به شکل نیروی فرار از مرکز و دیگر به شکل نیروی جذب به سوی مرکز بروز می کند سبب میگرد که اجرام آسمانی دور خود بگردند .
چون بعید است که ایشان بدون پی بردن به این دو شکل توانسته باشند به حقیقت گردش زمین به اطراف خود پی ببرند .

برگرفته از : کتاب مغز متفکر جهان شیعه ترجمه ذبیح الله منصوری

گفتیم که در مباحث علمی گذشته مبحثی وجود ندارد که امام جعفر صادق راجع به آن اظهار نظر نکرده باشد و بعضی از نظریه های او به طوری که میبینیم دلیل بر نبوغ علمی وی می باشد . از جمله راجع به نور ستارگان فرموده اند که در بین ستارگان که شب در آسمان می بینیم ستارگانی هستند که آن قدر نورانی میباشند که خورشید در قبال آنها تقریبا بی نور است .
اطلاعات محدود نوع بشر راجع به کواکب مانع از این بود که در زمان امام جعفر صادق ( ع ) و بعد از او تا این اواخر به واقعیت این گفته پی ببرند و فکر میکردندآنچه امام جعفر صادق ( ع ) راجع به نور بعضی از ستارگان گفته دور از عقل و قابل قبول نیست و محال میباشد که این نقطه های کوچک و نورانی که موسم به ستاره است آن قدر پر نور باشد که خورشید در قبال آنها بی نور جلوه کند .

امروز که دوازده قرن و نیم از زمان امام جعفر صادق میگذرد ثابت شده آنچه آن مرد بزرگ گفته صحت دارد و در جهان ستارگانی است که خورشید ما در قبال نور آنها یک ستاره خاموش به شمار می آید .

این اجرام نورانی به اسم ( کوازار یا اختروش ) خوانده میشود و بعضی از آنها تا زمین 9 هزار میلیون ( نه میلیارد ) سال نوری فاصله دارد و موجی که امروز و امشب از آن ستارگان به چشم رادیو تلسکپها میرسد 9 هزار میلیون سال در راه بوده تا این که به زمین رسیده است .
گفتیم ( امروز و امشب ) و ممکن است که تصور کنید که اشتباه می کنیم چون در روز نمی توان ستارگان را دید . اما ندیدن ستارگان در روز ، جزء موارد ضعف دوره ای بوده که نوع بشر رادیو تلسکوپ نداشت و امروز با داشتن رادیو تلسکوپ هایی مانند ( آرسیبو ) در ( پورتوریکو ) که قطر آن سیصد متر است می توانند هنگام روز هم ستارگان را ببینند .
روشنایی بعضی از این ستارگان موسوم به ( کوازار ) ده هزار میلیون برابر نور خورشید ما میباشد برای مطالعه در این ستارگان که اولین آنها در سال 1963 میلادی کشف شد و تا کنون بیش از 200 تای آنها را کشف کرده اند مشغول مطالعه جهت ساختن یک رادیو تلسکوپ هستند که وسعت دوربین آن همانند دوربینی است که 30 هزار متر ( سی کیلومتر ) عرض دارد .

خورشید که در قبال کوازارها یک چراغ خاموش است با این که در هر 24 ساعت چهار صد میلیارد تن هیدروژن را مبدل به هلیوم میکند تا این که سیارات دیگر دارای نور و حرارت باشند تا 5 میلیارد سال دیگر خاموش نخواهد شد .
وقتی عمر خورشید ما این قدر باشد میتوان از روی حدس و تخمین فکر کرد که عمر یک کوازار چه قدر میباشد . با یک مقایسه و تخمین ساده عمر کوازار از نوع انهایی که با زمین 9 هزار میلیارد سال نوری فاصله دارد از هزار میلیارد سال بیشتر است و چون در این جهان خورشید هایی هم مثل خورشید ما وجود دارد که میلیارد سال دیگر خاموش خواهد شد ناگزیر به حکم عقل و علم باید تصدیق کنیم که ما در یک دنیای واحد زندگی نمی کنیم و دنیا های متعدد جزء هستی است .
حتی اگر جلوی چشم منجبین ما بعضی از ستارگان خاموش نمی شدندو از بین نمی رفتند تفاوت بین عمر ستاره ها به ما ثابت می کرد که دنیا های متعدد وجود دارد و عمر بعضی از آنها مثل عمر خورشید 10 میلیارد سال که 5 میلیارد سال آن باقی مانده و عمر بعضی دیگر چون کوازار هزار میلیارد سال و شاید بیشتر .
امام جعفر صادق فرمودند : دنیا منحصر به یکی و دو تا نیست و دنیا های متعدد وجود دارد این گفته امروز به طوری غیر قابل تردید به ثبوت می رسد هزارها دنیا ، چون دنیای خورشیدی از بین می رود ولی کوازار ها باقی میماند . این دنیا های متعدد بر طبق نظریه امام جعفر صادق به دو دسته تقسیم میشود ، دسته ای عالم اکبر و دسته ای دیگر عالم اصغر .
ما فکر می کنیم که چون عوالم اکبر و عوالم اصغر هست لذا عوالم اوسط هم بایستی وجود داشته باشد . ولی چون امام جعفر صادق نامی از عوالم اوسط نبرده و ضروری نمی دانسته اند که از آن عوالم نامی ببرند و تعریف اکبر و اصغر شامل تمام عوامل هستی می شود مگر این که دو عالم مساوی باشند .
چون هر عالم نسبت به عالم دیگر بزرگتر است یا کوچکتر و اگر دو عالم مساوی باشد باز هر یک از آن دو نسبت به عوالم دیگر بزرگتر یا کوچکتر است لذا امام جعفر صادق تعریف عوالم اکبر و اصغر را برای عوالمی که در هستی وجود دارد کافی دانسته است .
از شماره عوالم اکبر و اصغر از ایشان سوال کردند و ایشان جواب دادند که جز خداوند هیچ کس از شمار عوالم اکبر و اصغر اطلاع ندارد و با هیچ عدد نمی توان شمار عوالم را تعیین کرد .
علم امروزی این گفته امام جعفر صادق را تصدیق می نماید و هر قدر نجوم پیشرفت می کند منجمین میفهمند شماره کهکشان ها و ستارگانی که در جهان هست بیش از آن میباشد که تصور می کردند و حتی شماره ستارگان جهان از عددی که ( ارشمیدس ) معروف در سه قرن قبل از میلاد برای ذرات دنیا ذکر کرده بود بیشتر است . ارشمیدس می گفت شماره ذراتی که در جهان هست عدد ( 10 ) به توان 63 میباشد یعنی اگر عدد 10 را شصت و سه بار در خودش ضرب کنیم ذراتی که در جهان هست به دست می آید .
روزی که ارینگتون شماره اتم های هستی را با این فرمول ریاضی حساب کرد و گفت تعداد اتم های موجود در جهان 10 به توان 80 است منجمین عقیده داشتند که شماره کهکشان ها به طور تقریب یک میلیون عدد است .
ولی با ساخت تلسکوپهای بزرگی همچون کوه پالومار و رادیو تلسکپها ، این پیش بینی نیز غلط در آمد . بنا براین منطقی ترین نظریه راجع به شماره دنیا های بزرگ و کوچک همان است که امام جعفر صادق ( ع ) فرمودند و اظهار کردند که غیر از خداوند کسی از تعداد دقیق آنها خبر ندارد.
فرق بین عالم کبیر و عالم صغیر از لحاظ امام جعفر صادق در حجم آن است نه در جرم آن و این هم نظریه ای هست که علم فیزیک امروز آن را تصدیق می کند . همان طور که اگر فضای خالی بین الکترونها و هسته اتم از بین برود کره زمین به اندازه توپ فوتبال می شود ولی وزن توپ مساوی است با وزن کره زمین در حال حاظر‚ بنا بر نظریه امام جعفر صادق آنچه در عالم اصغر هست در عالم اکبر هم وجود دارد ولی با حجم وسیعتر و آنچه در عالم اکبر هست در عالم اصغر وجود دارد اما با حجم کمتر و خواص آنچه در عالم اکبر هست با خواص آنچه در عالم اصغر وجود دارد فرق نمی کند جز این که حجم آن کمتر میباشد . بنابراین اگر قدرت باشد با هر عالم اصغر می توان یک عالم اکبر ساخت و هر عالم اکبر را می توان به شکل عالم اصغر در آورد .
وقتی ما این نظریه ها را میشنویم تصور می کنیم که به درس یک استاد فیزیک امروزی گوش می کنیم یا این که یکی از کتب جدید فیزیک را می خوانیم و حال آن که نظریه هایی است که در دوازده قرن و نیم قبل ابراز شده است .
از امام جعفر صادق پرسیدند : جهان چه موقع به وجود آمده ؟ ایشان در جواب گفتند : جهان پیوسته بوده است . از ایشان پرسیدند تاریخ پیدایش جهان را بگویید ؟ فرمودند :نمی توانم تاریخ پیدایش جهان را بگویم .
شیعیان چون برای امامان خود قائل به اعجاز هستند عقیده دارند که امام جعفر صادق نخواست که تاریخ پیدایش جهان را بگوید وگرنه به مناسبت دارا بودن علم امامت از تاریخ پیدایش جهان آگاه بوده است . به عقیده شیعیان ( که قائل به علم امامت و اعجاز امام هستند ) امام جعفر صادق فقط در این مورد سکوت نکرده بلکه در موارد دیگر هم جواب پرسش کنندگان را نداده است . چون مصلحت نوع بشر را در این نمی دانستند که آدمیان از اسرار آگاهی به هم برسانند چون وقوف بر بعضی اسرار سبب میشود که شیرازه زندگی آدمیان گسسته شود .
بعضی دیگر از شیعیان به این عقیده اند که مردی چون امام جعفر صادق که آن همه علوم را در دسترس مردم قرار داد مضایقه نداشته از این که بگویید جهان در چه تاریخی به وجود آمده است اما چیزهایی که از محالات باشد در خارج از کادر علم امامت است و امام نمی تواند کار محال بکند .
در مجموع شیعیان مومن معتقدند که امام جعفر صادق ( ع ) از تاریخ پیدایش جهان آگاه بوده اما نخواستند که آن را بگویند تا این که آشفتگی بین آدمیان به وجود نیاید . امام جعفر صادق گفته اند که اگر از امروز تا روزی که من زنده هستم از من بپرسید که قبل از جهان چه وجود داشته است به شما می گویم که جهان وجود داشت و این موضوع به طور واضح میرساند که امام جعفر صادق جهان را ازلی می دانسته است .
یکی از نظریه های جالب توجه امام جعفر صادق مسئله انبساط و انقباض جهان ها میباشد . او گفت دنیا هایی که وجود دارد به یک حال نمی ماند و گاهی وسعت به هم می رسانند و زمانی از وسعت آن کاسته میشود و منقبض می گردد و هر یک از این انبساط ها و انقباض ها دوره ای دارد و در یک دوره دنیا ها منبسط میشود و در دوره ای دیگر منقبض می گردد . اکثر دانشمندان معتقد بوده اند این نظریه یک تخیل است و می گفتند چیزی که امام جعفر صادق فرموده اند به آن پایبند نیستند در صورتی که یک دانشمند وقتی چیزی می گوید به صحت آن پایبند است و مرتبه دانشمندان بیشتر از آن است که چیزی که صحت ندارد را ابراز نماید تا این که در قرن 18 میلادی به این طرف دوربین های نجومی قوی تر شد و منجمین نه فقط به وسیله این دوربین های نجومی اجرام دنیای خورشیدی را بهتر از گذشته دیدند بلکه تنوانستند اجرامی را که در خارج از منظومه شمسی قرار گرفته نیز بهتر ببینند و در نیمه قرن نونزدهم میلادی توانستند از روی نور ستارگان به بعضی از عناصر سازنده آنها نیز پی ببرند و با رصدهای مداوم اروین هابل آمریکایی در قرن بیستم این نظریه امام جعفر صادق نیز اثبات شد و انبساط جهان تائید شد که اکنون از بدیهات اختر فیزیک و کیهانشناسی محسوب میشود و کهکشان ها در حال فاصله گرفتن از هم با سرعت های زیاد هستند که هر چه فاصله کهکشان ها از هم دورتر باشد با سرعت بیشتر از هم دور میشوند . 

برگرفته از: کتاب مغز متفکر جهان شیعه ترجمه ذبیح الله منصوری

جابر از امام جعفر صادق ( ع ) پرسید : ستارگان نورانی که دائم در حال حرکت هستند و بعضی از آنها را در فواصل معین میبینیم چه میباشند و چرا حتی یک روز از حرکت باز نمی ایستند ؟ امام جعفر صادق گفتند : هر یک از ستارگان آسمان یک جهان است در جهان بزرگ که مجموعه تمام اجرام میباشد .

حرکت دائمی ستارگان برای این است که سقوط نکنند و در هم نریزند و نظم دنیا از بین نرود و این حرکت همان حرکت دائمی است که حیات از آن به وجود می آید یا این که خود حرکت حیات است و وقتی حرکت متوقف شود حیات از بین میرود ولی خداوند این طور مقدر کرده است که حرکت در هیچ موقع متوقف نگردد تا این که پیوسته حیات باشد و بقای زندگی که به سود موجودات این جهان است نیز از کرم خداوند منبعث میشود .

خداوند که بی نیاز است احتیاج ندارد که در جهان پیوسته حرکت و در نتیجه زندگی وجود داشته باشد .
حرکت و نتیجه آن زندگی ، موهبتی است که از طرف خداوند به موجودات داده شده و تا روزی که خداوند مقدر کرده حرکت و زندگی ادامه خواهد یافت .

جابر پرسید شکل ستارگان در فضا چگونه است ؟
اما جعفر صادق جواب دادند ، بعضی از ستارگان اجرام جامد هستند (سیارات ) و بعضی از اجرام مایع میباشند (بعضی از اقمار سیارات ) و بعضی دیگر از ستارگان آسمان از ابخره( گاز ) به وجود آمده اند. جابرین حیان پرسید : چگونه میتوان قبول کرد که ستارگان آسمان از ابخره( گاز ) باشند و آیا ممکن است که بخار این طور که ما هنگام شب ستارگان را می بینیم دارای درخشندگی باشد ؟ امام جعفر صادق فرمودند : تمام ستارگان از ابخره تشکیل نشده اند و لی ستارگانی که از ابخره تشکیل گردیده اند گرم هستندو گرمای زیاد سبب درخشندگی ستاره می شود همان طور که گرمای زیاد سبب درخشندگی خورشید می گردد و به نظر من خورشید هم از ابخره است .

جابر پرسید چه می شود که حرکت ستارگان مانع از سقوط آنان می گردد ؟
امام جعفر صادق فرمودند : آیا یک فلاخن را که درآن سنگ باشد اطراف سر چه خوانیده اید ؟ جابرجواب مثبت داد . امام جعفر صادق اظهار کرد که آیا هنگام چرخانیدن فلاخن ناگهان آن را متوقف کرده ای ؟ جابر جواب داد متوقف نکرده ام . امام جعفر صادق گفت مرتبه ای دیگر اگر فلاخن را بر گردش در آوردی یک مرتبه آن متوقف کن تا این که بدانی چه می شود و بعد از توقف فلاخن سقوط میکند و سنگی که در آن است بر زمین می افتد و این قرینه ای است برا ی این که اگر ستارگان دائم در حرکت نباشند سقوط می کنند .
جابر گفت شما فرمودید : که هر یک از ستارگان که ما می بینیم یک جهان است .
امام جعفر صادق تصدیق کردند . جابر پرسید که آیا در آن جهان ها مانند این جهان ما انسان زیست می نماید ؟ امام جعفر صادق فرمودند : که در مورد انسان نمی توانم به تو جواب بدهم و بگویم در جهان های دیگر آیا انسان زندگی می نماید یا نه ؟ اما تردید ندارم که در جهان های دیگر موجودات جان دار زندگی می نمایند که آنها را به مناسبت دوری ستارگان از ما نمی بینیم .
جابر پرسید شما به چه دلیل می گوئید که در دنیا های دیگر موجودات جاندار زندگی می کنند ؟
امام جعفر صادق فرمودند از روی گفته خدا ، من در این قسمت تردید ندارم و دلیل من کلام خالق یگانه است که محکمتر از آن دلیلی وجود ندارد و خداوند در کنار انسان نام از جن می برد و جن از موجودات جانداری هستند که دیده نمی شوند یعنی ما آنها را نمی بینیم و گرنه بر خالق چیزی پنهان و پوشیده نیست و همه چیز به نظرش می رسد و شاید جن ها که در جهان دیگر زندگی می کنند انسان هایی چون ما یا برتر از ما باشند .
جابر پرسید منظور از انسانهایی برتر از ما چیست ؟
امام جعفر صادق گفتند : شاید آنها انسانهایی هستند که بعد از زندگی کردن در جهانی این چنین به دنیایی بهتر منتقل شده اند همان طور که ما بعد از مرگ اگر ثواب کار باشیم در دنیایی بهتر از این دنیا زندگی خواهیم کرد .

جابر پرسید : از این قرار بعد از این که ما پس از مرگ زنده شدیم در یکی از ستارگانی که شبها می بینیم زندگی خواهیم کرد . امام فرمودند : من نمی توانم به تو بگویم بعد از این که از خواب مرگ بیدار شدیم جای ما در کجا خواهد بود و شاید جای ما در همین جهان خواهد بود که اکنون در آن زندگی می کنیم و برای خدا اشکال ندارد که در همین جهان برای بندگان ثواب کار خود بهشت و برای بندگان گناه کار دوزخ به وجوب بیاورد یا این نوع که بشر را بعد از این که از خواب مرگ بیدار کرد در جهان دیگر جا بدهد .
جابر گفت : آیا خدا وند اینک می داند که جهان آینده ما بعد از این که از خواب مرگ بیدار شدیم در کجاست ؟ یا این که بعد از این که ما را زنده کرد تصمیم خواهد گرفت که مکانی را اختصاص به سکونت ثوابکاران و گناه کاران بدهد .
امام جعفر صادق جواب دادند که خداوند ازلی و ابدی است ( یعنی هرگز به وجود نیامده و هرگز از بین نخواهد رفت ) . او دانا و توانای مطلق است و برای او کذشته و آینده وجود ندارد و هرچه شد و هرچه باید بشود بر او اشکار میباشد . هرگز در جهان واقعه ای اتفاق نیفتاده که خداوند آن را پیش بینی نکرده و خود فرمان وقوع آن را صادر نکرده باشد . هرگز در دنیای واقعه ای اتفاق نخواهد افتاد که خداوند آن را پیش بینی ننموده و یا فرمان صادر نکرده باشد که آن واقعه در زمان معین اتفاق بیفتد .

اگر ممکن بود که در این جهان یک واقعه در اینده دور اتفاق بیفتد که خداوند آن را پیش بینی نکرده باشد العیاز باالله ، موجودیت خداوند منتقی می شود و او دیگر خدا نیست . بلکه آن واقعه که بدون پیش بینی خداوند و بدون فرمان او به وجود آمده‚ خدا میشود چون ان واقعه که توانسته خود را از سلطه علم و توانایی خداوند نجات بدهد لابد عالم تر و توانا تر از خداوند می باشد لذا او شایستگی خدایی را دارد این است که خداوند نه فقط قبل از مرگ نوع بشر می داند که بعد از این که انسان را زنده کرد وی را در کجا مسکن خواهد داد .

بلکه از اولین لحظه که آدم را به وجود آورد این موضوع را پیش بینی کرده بود .
جابر گفت : این که شما فرمودید خداوند از لحظه اول همه چیز را پیش بینی کرده و هر واقعه را که بایستی در جهان روی بدهد تعین و زمان وقوع آن را هم مقرر نموده است . امام جعفر صادق فرمودند لازمه ازلی و ابدی بودن و لازمه دانا و توانای مطلق بودن همین است .
جابر اظهار کرد فکر من این است که خداوند بر این علت که همه چیز را پیش بینی کرده و هر فرمان که باید صادر شود صادر نموده و هر نوع تصمیم و اقدام و ابتکار جدید را از خود صلب کرده است و او تا روزی که هست بایستی دست بر دست گذارد چون کاری ندارد که بکند و هر چه باید بکند کرده و هر چه را که باید پیش بینی نماید ، پیش بینی نموده است .

امام جعفر صادق گفت : ای جابر سوالی از من کردی که ادراک جواب آن از حوصله فهم بشری خارج است. چون فهم بشری قادر نیست که به جنبه ازلی و ابدی خداوند و دانایی و توانایی مطلق او پی ببرد و چون نمی تواند آن را ادراک نماید دچار این ایراد میشود که چون خداوند همه چیز را پیش بینی کرده و آنچه باید به انجام برساند ، به انجام رسانیده ، بنا براین در پهنه نا محدود و ابدی موجودیت خود دیگر کاری ندارد که بکند .

امام فرمودند : ای جابر آیا می توانی فکر بکنی که مدت ازلی و ابدی بودن خواوند چه قدر است ؟
جابر گفت : آیا 10 هزار سال بیشتر است ؟
امام فرموند : بلی ای جابر .
جابر گفت : آیا از 50 هزار سال بیشتر است ؟
امام فرمودند : بلی ای جابر .
جابر گفت : آیا یکصد هزار سال بیشتر است ؟
امام پاسخ مثبت دادند .
جابر پرسید آیا از یکصدو پنجاه هزار سال بیشتر است ؟
امام پاسخ مثبت دادند .
جابر گفت : فکر من بیشتر از این پیش نمی رود .
امام جعفر صادق گفتند : ای جابر تو می توانی ارقامی بزرگتر از یکصدو پنجاه هزار سال را بگویی ؟
فاصله بین ازل و ابد را با نیروی فکر اندازه بگیر . اما تصدیق می کنم که وقتی صحبت از ازلی و ابدی می شود فکر بشری نمی تواند آن را ادراک نماید که ازل از چه موقع شروع شده و ابد تا چه موقع ادامه خواهد یافت . محاسبه کردن برای کشف مدتی که بین مبدا ازل و منتهای ابد وجود دارد از قوه فکر و حساب بشری خارج است .

  پانزده سال پیش دو دانشمند در یکی از هیجان انگیزترین کنفرانس های علمی جهان برای اولین بار از کشف دو سیاره که فراتر از منظومه شمسی به گرد ستاره ای خورشید مانند خود می گردند صحبت کردند . این شکارچیان سیارات جفری مارسی و پل باتلر نام داشتند . چند ماه بعد این دانشمندان با اعلام این که سیاره در منطقه قابل سکونت یک ستاره یافته اند بار دیگر دانشمندان را به وجد آوردند . منطقه قابل سکونت یک ستاره جاییست که سیارات واقع در آن می توانند از آب مایع دایمی برخوردار باشند .
حالا جفری مارسی در جلسه اخیر جامعه ستاره شناسان به ویرانی بنای مدل های نظری غالب درباره چگونگی شکل گیری سیارات پرداخته است . شرکت کنندگان این جلسه که همه از حوزه های علمی بودند از دیدن واژگونی نظریه های همکاران تئوری پردازشان به هیجان آمدند . ستاره شناسی به نام هال لویژن با تایید نظرات مارسی می گوید : کسانی که برای پیش بینی تنوع سیستم های سیاره ای خارج از منظومه شمسی مدل ارائه می دهند در کار خود شکست خورده اند و خودشان هم برای اولین بار به این امر اعتراف کردند .

تصویری تخیلی از یک سیاره فراخورشیدی و ستاره مادرش

بیشتر سیارات فراخورشیدی که ستاره شناسان پیدا کرده اند و تعدادشان به صدها سیاره بالغ می شود هم اندازه مشتری هستند اما شمار سیارات کشف شده ای که شبیه به زمین هستند هم در حال افزایش هست . به عنوان مثال در همین جلسه اخیر جامعه ستاره شناسان از کشف کوچکترین سیاره ای که تاکنون در اطراف یک ستاره مشابه خورشید پیدا شده صحبت شد. کشف های متعددی که دانشمندان انجام داده اند بیش از پیش ثابت می کند که سیستم های سیاره ای همه نوع اشکال و اندازه ها را دارند . نظریه پردازان مدتی طولانی در حیرت بودند که چرا سیستم های سیاره ای دیگر مشابه منظومه شمسی ما نیستند , اما استدلال می کنند که به هر حال سیستم ها باید از برخی ویژگی های مشترک برخوردار باشند از جمله اینکه سیارات باید در مدارهایی تقریبا” حول ستاره شان بگردند . آنها باید در همان مسیری که ستاره شان می چرخد (در جهت یا خلاف جهت عقربه های ساعت) حول آن بچرخند . طی میلیون های سال سیارات ممکن است مکان تولدشان را ترک کنند و به نقاط دیگر سیستم شان مهاجرت کنند و ….
مارسی این پیش بینی ها را یکی یکی کنار هم قرار داد و از مطالعاتش نتیجه گرفت که برخلاف پیش بینی ها مدار بیشتر سیاراتی که به دور ستاره شان می گردند بسیار مورب و بیضی است . همچنین یک سوم سیارات در جهت مخالف حرکت ستاره شان می چرخند . علاوه بر این شاید تنها یک هشتم ستارگان همانند خورشید سیاره هایی در نزدیکی خود داشته باشند . نظریه پردازان درباره جزئیات بعضی از نظرات مارسی با هم اختلاف نظر دارند . اما به میزان زیادی با انتقادات او موافقند .اما ماجرا به همین جا ختم نمی شود . هم اینک سناریوهای مطرح شده درباره شیوه تکوین سیارات هم با چالش های جدی مواجه شده .بطوری که برخی به دنبال تئوری های ریشه ای تر می گردند .

لکه ها ی خورشیدی ، مناطق تیره رنگی بر روی فام سپهر هستند ، که دمایشان از دمای مناطق اطرافشان کمتر است . میدان مغناطیسی در این مناطق بسیار قوی است و مانع از جریان همرفت مواد از زیر سطح ستاره و موجب سردتر شدن لکه ها می شود . دمای لکه ها ی خورشیدی بین 4000 تا 4500 کلوین و دمای سطح خورشید ، 5700 کلوین است . به همین دلیل آنها تیره تر از سطح خورشید به نظر می رسند .

لکه ها یا کلف های خورشیدی در سال 1610 میلادی توسط گالیله کشف شدند ، آنها در واقع نواحی بر سطح مرئی خورشید هستند ، مرکب از گازهایی سردتر از گازهای پیرامونشان .
بیشتر لکه ها از دو قسمت تشکیل شده اند ، که از لحاظ تیرگی با هم خیلی تفاوت دارند . قسمت داخلی که آن را سایه ( umbra ) می نامند ، تیره تر است و آن را ناحیه ی نیمه تاریکی به نام نیم سایه ( penumbra) در بر می گیرد که قطر آن در حدود 5/2 برابر قطر سایه است و حدود %80 از مساحت لکه را به خود اختصاص می دهد .

به نظر می رسد قسمت نیم سایه از یک سری رشته های تاریک و روشن که به صورت شعاع هایی از بخش سایه شروع و به لبه های لکه ختم می شود ، تشکیل می شود .
تاثیر اختلاف دما ، میان سطح خورشید و بخش های مختلف لکه ، موجب می شود تا درخشندگی بخش سایه ، در حدود %70 درخشندگی سطح خورشید را داشته باشد .
لکه ها ی خورشیدی ، در اندازه های گوناگون و اغلب به صورت دسته جمعی ، ظاهر می شوند . بزرگی آنها از 3000 کیلومتر تا 30000 کیلومتر متغیر است ، گاه پهنه ای به بزرگی 10 کیلومتر مربع را به خود اختصاص می دهند و گاه گروهی از لکه ها ی خورشیدی که در محلی جمع شده اند ، پهنه ای به درازای بیش از 10000 کیلومتر را اشغال می کنند . بزرگترین لکه ی شناخته شده ، که در فروردین 1326 ( آوریل 1947) دیده شد ، مساحتی بیش از 30 برابر سطح زمین داشت . ولی اغلب تعداد این لکه های غول پیکر بسیار کم است .
بیش از %50 لکه ها ی خورشیدی ، عمری کمتر از 4 روز دارند . اما گهگاه لکه هایی دیده می شوند که بیش از 100 روز دوام می آورند .

هرلکه در مرحله ی اول به صورت یک منفذ کوچک دیده می شود که تقریباً 2000 کیلومتر قطر آن است . این منفذ ها بزرگتر شده و به سرعت به لکه هایی تبدیل می شوند که معمولاً در ظرف 1 روز از بین می روند . ولی لکه های بزرگی که گاه مساحتی چند برابر زمین دارند ، عمر زیادی دارند .
هر لکه مرکز یک میدان مغناطیسی است و شدت این میدان با اندازه ی لکه تغییر می کند . قطبیت برخی لکه ها ، شمال گرا ( یا مثبت ) و لکه های دیگر قطبیت مخالف دارند .
نخستین قرینه بر قریب الوقوع بودن تشکیل یک لکه در یک ناحیه ی خاص ، این است که شدت میدان مغناطیسی در آن ناحیه ، چند هزار بار افزایش می یابد . همچنین با بزرگتر شدن لکه ، بر شدت میدان مغناطیسی آن افزوده می شود . این میدان چندین روز و یا هفته ها و ماه ها پس از محو شدن لکه بر جای می ماند .
تا آنجا که می دانیم لکه ی خورشیدی به گردابی می ماند که حرکت آن در نیمکره ی شمالی خورشید ، بر خلاف جهت عقربه های ساعت و در نیمکره ی جنوبی در جهت عقربه های ساعت است .
در قاعده ی گرداب ، گاز به بیرون جریان دارد و در سطوح بالایی به داخل می ریزد . ارتفاع این گرداب ممکن است 150 کیلومتر باشد و به احتمال زیاد ، آثار مغناطیسی نیروی محرک اصلی گازها هستند .

لکه های خورشیدی

علت سردی لکه ها

بعضی از دانشمندان بر این باورند که میدان مغناطیسی بسیار عظیم لکه ، به آن امکان می دهد که با وجود در محاصره بودن آن با پلاسمای داغ متلاطم ، دست نخورده باقی بماند . میدان مغناطیسی بزرگ لکه در قسمت سایه ، سبب می شود که گرمایی که بر اثر همرفت از لایه های درونی خورشید ، به لایه های سطحی منتقل می شود ، به گاز های گرفتار شده در لکه منتقل نشود و این منطقه ، خنک تر از گازهای همسایه ی خود بماند .
نظریه ی دیگری در این زمینه می گوید که میدان مغناطیسی قوی قسمت سایه ، موجب افزایش جریان های گداخته ای می شود که 75 تا 80 درصد آن، به امواج هیدرو مغناطیسی دگرگون شده و به جای گداختن نور سپهر از آن عبور کرده و دمای جوّ بالای آن را فزونی بخشیده است .
علت تاریکی این لکه ها نیز ، چیزی جز تضاد درخشندگی میان لکه و سطح خورشید نیست . در حالی که میزان درخشندگی لکه ای به اندازه ی قطر زمین ، حداقل 50 بار از روشنایی کره ی ماه در حالت بدر بیشتر است .

هر ذره ی باردار الکتریکی می تواند با حرکت و جابجایی ، یک میدان مغناطیسی به وجود بیاورد .دلیل ایجاد میدان مغناطیسی خورشید هم انتقال سلول های حرارتی در آن است . سلول های حرارتی که از یون های مثبت و الکترون ها تشکیل شده اند ، به شکلی منتشر می شوند که باعث ایجاد میدان مغناطیسی خورشید می شوند .
وقتی میدان مغناطیسی خورشید پیچیده می شود ، خطوط مغناطیسی دچار پیچ و تاب می شوند . میدان مغناطیسی به دو دلیل این چرخش ها و پیچیدگی ها را به وجود می آورد ؛

اول این که خورشید در مناطق استوایی بسیار سریعتر از قسمت های دیگر حرکت می کند و دوم این که لایه های درونی خورشید ، بسیار سریع تر از سطح آن در گردشند . تفاوت در سرعت گردش در قسمت های مختلف ، باعث کشیده شدن خطوط مغناطیسی در جهت شرق می شود.

در نهایت ، این خطوط دچار اعوجاج گشته و پیچ و تاب هایی را ایجاد می کند .
فعالیت های خورشیدی با میدان های مغناطیسی که نزدیک یا روی سطح مرئی خورشید آشکار است ، کنترل می شود . چنین میدان های مغناطیسی را می توان از طیف نگاشت خورشید ، تصویر کرد .
رشته های تاریک این شکل ، شبیه خطوط میدان آهنرباست .
فعالیت مغناطیسی خورشید را می توان با اثر زیمان zeeman effect)) توضیح داد ؛ وقتی نور در حضور یک میدان مغناطیسی ایجاد می شود ، خطوط طیف آن پهن تر یا شکافته تر می شوند . میزان شکافتگی این خطوط ، شدت میدان مغناطیسی را نشان می دهد و جهت قطبش نوری خطوط ، قطبیت میدان را در هر نقطه مشخص می کند . می توانیم شکافتگی خطوط طیفی را با توجه به خاصیت مغناطیسی خود اتم درک کنیم .
ترازهای انرژی خود اتم ها به هنگامی که در یک میدان مغناطیسی قرار گیرند ، شکافته می شوند . چون الکترون می تواند در هر یک از اوربیتال ها ی فرعی ( ترازهای انرژی ) یافت شود ، انتقال هایی نیز ممکن است از تراز انرژی s2 یا f2 یا d2 به تراز انرژی 3 ، صورت گیرد و از این رو ، خطوط ( شکافت های ) چندگانه ای را ایجاد کند .
در حضور یک میدان مغناطیسی ، اوربیتال های فرعی ( زیر بخش های یک تراز انرژی ) به وجود می آیند . از این رو گذارهای الکترونی اضافی امکان پذیر می شوند . این گذارها ، خطوط چندگانه ( شکافتی) را توجیه می کنند .
میدان مغناطیسی خورشید ، بارها و بارها بزرگتر از میدان مغناطیسی زمین است . اما قطب های مغناطیسی خورشید ، مانند زمین ، در دو سوی مخالف هم قرار نگرفته اند . الگوی میدان مغناطیسی خورشید اغلب بسیار پیچیده است ؛ ( تنها زمانی شکلی ساده دارد که محور عمودی خورشید ، مانند یک آهنربای غول پیکر عمل کند . ) جریان های مواد باردار روی سطح خورشید ، سبب پیدایش میدان های مغناطیسی محلّی و موقت می شوند .
عمر این میدان های مغناطیسی غول پیکر ، بین چند ساعت تا چند هفته است . این میدان های قوی ، مانع جریان همرفت از مناطق داخلی خورشید به سطح آن می شوند . پس هرجا که میدان بزرگتری تشکیل شده باشد ، انرژی کمتری به سطح خورشید می رسد و دمای شید سپهر ، در این منطقه کمتر می شود . این باعث کاهش توان تابشی شید سپهر در این قسمت می گردد . بنابراین آن منطقه ، تیره تر از دیگر بخش های خورشید می شود .
در همین مناطق ، میدان مغناطیسی ، هزاران بار قوی تر از میدان مغناطیسی عمومی خورشید است . در این مناطق ، دسته هایی از خطوط مغناطیسی ، به بیرون از سطح آمده و حلقه هایی را در اتمسفر خورشید به وجود می آورند . یکی از دو سر این حلقه ، قطب شمال مغناطیسی است . در این نقطه ، جهت خطوط مغناطیسی به سمت بالا می باشد . سر دیگر این حلقه ها ، قطب جنوب مغناطیسی است و جهت خطوط مغناطیسی به سمت پایین و داخل خورشید است . در هر دو سر حلقه ، یک لکه ی خورشیدی پدیدار می شود . خطوط مغناطیسی ، یون ها و الکترون ها را به سمت بیرون لکه های خورشیدی هدایت می کند

و به این صورت ، حلقه هایی غول پیکر از گاز تشکیل می شوند .

”تیچه” چهار برابر مشتری گروهی از دانشمندان در دانشگاه لوئیزیانا قصد دارند با تجزیه و تحلیل اطلاعات تلسکوپ وایز ناسا، شواهدی را از وجود نهمین سیاره سامانه خورشیدی به دست آورده و وجود این سیاره گازی عظیم را تا دو سال دیگر ثابت کنند. به گزارش خبرگزاری مهر، اگر دوران کودکی خود را با رویای 9 سیاره در سامانه خورشیدی سپری کرده اید و پنج سال پیش با شنیدن خبر سیاره نبودن پلوتون شگفت زده شده اید، خود را برای شگفتی دیگری نیز آماده کنید: شاید تعداد سیاره های سامانه خورشیدی همچنان بر روی عدد 9 ثابت بماند در عین حال که سیاره مشتری نیز سیاره بزرگ دیگر این سامانه نخواهد بود. منظور از سیاره نهم، سیاره ای گازی و چهار برابر بزرگتر از سیاره مشتری است که گفته می شود در خارج از ابر “اورت”، دورافتاده ترین منطقه سامانه خورشیدی، در حرکت است. مدار این سیاره که “تیچه” نامیده می شود، 15 هزار بار دورتر از زمین تا خورشید و 375 بار دورتر از مدار پلوتون تا خورشید خواهد بود و از این رو است که تا کنون فرصت دیدن این سیاره به وجود نیامده است. اما اکنون دانشمندان اعلام کرده اند شواهد مبتنی بر وجود این سیاره در حال حاضر توسط تلسکوپ وایز ناسا جمع آوری شده اند و در انتظار تحلیل و بررسی به سر می برند. اولین بخشهای اطلاعات در ماه آوریل ارائه خواهند شد و محققان دانشگاه لوئیزیانا، لافایت معتقدند طی دو سال آینده وجود سیاره “تیچه” به اثبات خواهد رسید. زمانی که موقعیت این سیاره تعیین شود، دیگر تلسکوپها می توانند برای اثبات دقیق تر وجود آن بر روی موقعیت قرارگیری سیاره متمرکز شوند. از سویی دیگر تایید این سیاره به عنوان نهمین سیاره سامانه خورشیدی توسط اتحادیه بین المللی اخترشناسی تعیین خواهد شد. اصلی ترین بحثی که بر سر سیاره تیچه وجود دارد این است که برخی معتقدند این سیاره در مدار ستاره ای شکل گرفته است که بعدها اسیر میدان گرانشی خورشید زمین شده است، این احتمال نیز وجود دارد که اتحادیه بین المللی اخترشناسی دسته بندی کاملا جدیدی را برای این سیاره انتخاب کنند. این اتحادیه تصمیم نهایی درباره نام این سیاره را نیز به عهده دارد. “تیچه” نامی یونانی است که به الهه سرنوشت شهرها و خواهر الهه نفرت تعلق داشته است. بیشتر جرم این سیاره باید از هیدروژن و هلیوم باشد و احتمالا اتمسفری مشابه مشتری، مملو از نقاط رنگارنگ و رشته ها و ابرها خواهد داشت. حتی احتمال اینکه در مدار این سیاره قمرهایی مشاهده شوند نیز وجود دارد زیرا تمامی سیاره های دور افتاده دارای قمر هستند. آنچه احتمال می رود دراطلاعات نهفته در تلسکوپ وایز نشان دهنده حضور این سیاره در آن سوی سامانه خورشیدی باشد، حرارت این سیاره است که در حدود منفی 73 درجه سلسیوس، یعنی چهار یا پنج برابر گرمتر از سیاره پلوتون به گفته محققان این حرارت از سیر تکامل و شکل گیری این سیاره به جا مانده است. بر اساس گزارش ایندیپنت، بیشتر اجرام موجود در ابر اورت، کره ای به شعاع یک سال نوری، در واقع توده های یخی با درجه حرارتی نزدیک به صفر مطلق هستند. تعدادی از این اجرام به واسطه کشش کیهانی از مدارهای خود خارج شده و سفر خود به درون سامانه خورشیدی را آغاز کرده اند.