چگونه مى توان میزان نبوغ آلبرت اینشتین را اندازه گرفت؟
از بسیارى از جهات این کار شدنى نیست. اگر به گذشته برگردیم و سده هاى متوالى را پشت سر بگذاریم با دانشمندان برجسته اى همچون جیمز کلرک ماکسول، لودویگ بولتسمان، چارلز داروین، لویى پاستور و آنتوان لاوازیه مواجه مى شویم، اما پیش از یافتن شخصى که دستاورد هاى علمى اش همانند ایساک نیوتن با اینشتین قابل مقایسه باشد باید راه درازى پیمود. قبل از نیوتن شاید نتوان شخص دیگرى را پیدا کرد.
اینشتین و نیوتن چنان هوشمند بودند که در سراسر جهان در حوزه پژوهشى خود و وراى آن کاملاً شناخته شده اند. نیوتن حسابان را ابداع کرد، قوانین مکانیک و حرکت را فرموله و نظریه گرانش جهانى را ارائه کرد. اینشتین مبنایى در آسمانخراش فیزیک نوین یعنى نسبیت خاص و مکانیک کوآنتوم را پى ریزى و نظریه جدید گرانش را ابداع کرد.
اما سواى این دستاورد هاى ویژه هر دوى این دانشمندان شیوه تفکر در علم را به طور اساسى تغییر دادند. هر دو جهان بینى ما را گسترش دادند. امروز ما از جهان «نیوتنى» و جهان «اینشتینى» سخن مى گوییم. جهان نیوتنى جهان مطلق ها است و جهان اینشتینى جهان نسبیت. در جهان نیوتن زمان بى وقفه در جریان است، زمان اکنون و همیشه با سرعت یکسانى جارى مى شود. علیت مطلقاً برقرار است، گویى که فرمان الهى است. بدون استثنا هر معلولى علتى دارد، با دانستن گذشته، آینده را مى توان به طور کامل پیشگویى کرد. در جهان اینشتین زمان مطلق نیست. سرعت جریان زمان به ناظر بستگى دارد. گذشته از این مطابق نظریه جدید مکانیک کوآنتوم که اینشتین به رغم شک و تردید هاى بعدى در تدوین آن نقش داشت، عدم قطعیت هاى ذاتى طبیعت در سطح زیراتمى مانع از آن مى شود که با دانستن گذشته، آینده را پیشگویى کنیم. احتمالات باید جانشین قطعیت ها شود.
هم اینشتین و هم نیوتن اصولاً فیزیکدان نظرى بوده اند. مثل هر فیزیکدان نظرى دیگر آنها هم مهم ترین پژوهش هاى خود را در اوج جوانى به انجام رساندند.
هر دوى آنها آزمایش هایى هم انجام دادند. نیوتن که بزرگترین آزمایشگر بود، کشفیات بزرگى داشته است، از جمله وى دریافت که نور سفید از اختلاط رنگ هاى مختلف حاصل مى شود. نیوتن ریاضیاتى را که احتیاج داشت، خود ابداع کرد. اینشتین البته چنین کارى نکرد، اما شهود درخشان وى او را به بررسى و اقتباس هندسه مبهم نااقلیدسى ریمان و گاوس رهنمون شد تا نظریه هندسى گرانش خود را بنیان نهد.

مرکز فضایی ناسا* - پس از ۱۶ سال فعالیت مستمر علمی، "کاوشگر زمان‌سنجی پرتو ایکس رُسی" (RXTE)، وابسته به سازمان فضایی آمریکا (ناسا)، آخرین رصد خود را به ثمر رساند. این ماهواره در طول مدت‌زمان فعالیت‌اش، چشم‌انداز‌های بی‌نظیری از نواحی خشن کیهان، مثل محیط گرداگرد کوتوله‌های سفید (که بقایای بعد از مرگ ستاره‌ای مثل خورشید هستند)، ستاره‌های نوترونی و سیاهچاله‌ها را تهیه کرده بود.

RXTE، داده‌های مربوط به آخرین رصد علمی خود را در چهارم ژانویه سال جاری به زمین مخابره کرد و تکنیسین‌های پایگاه گادرد ناسا هم بعد از انجام آزمون‌های لازم، ماهواره را در پنجم ژانویه بازنشسته کردند. تلسکوپ رسی، گام از دایره اهداف اصلی خود بسیار فرا‌تر نهاده بود و طی چندین سال، سخاوتمندانه به فعالیت‌های علمی‌اش ادامه می‌داد.

 

فعالیت‌هایی که نتیجه‌اش انتشار بالغ بر دوهزار و ۲۰۰ مقاله علمی در نشریات معتبر جهانی، ۹۲ رساله دکترا و بیش از هزار هشدار فوری برای ستاره‌شناسان سرتاسر دنیا بود تا بدون فوت وقت، آن پدیده‌ای که ماهواره پی به وجودش برده بود را رصد کنند.
 

بیگ کرونچ (مهرمبش) یک نظریه است. بعضی از دانشمندان بر این باورند که این اتفاقی است که می‌تواند در یک جهان بسته بیفتد.

جهان از رشد متوقف شده، شروع به کوچک شدن می‌کند. کم کم تمام مواد و تشعشعات جهان در یک نقطه طی یک برخورد بزرگ به نام بیگ کرونچ (مهرمبش) به گرد هم می‌آیند. این عمل برخلاف بیگ بنگ (مهبانگ) خواهد بود.

بعضی از دانشمندان معتقدند که بعد از بیگ کرونچ (مهرمبش) احتمال یک بیگ بنگ (مهبانگ) دیگر وجود دارد.

استیون هاوکینگ، یکی از سرشناس ترین دانشمندان جهان، در مصاحبه ای می گوید   بزرگترین راز هستی که وی را در بهت و حیرت فرو برده، پدیده ای است به نام «زن».
 
خبرگزاری رویترز، روز پنجم ژانویه به نقل از مصاحبه جدید مجله معتبر «نیو ساینتیست» با استیون هاوکینگ، فیزیکدان و کیهان شناس برجسته، می نویسد: هاوکینگ که تا کنون پاسخ سؤال های پیچیده بسیاری را در جهان علم یافته است، در پاسخ به این پرسش که بیشتر چه چیزی فکرش را به خود مشغول می کند، پاسخ می دهد: «زنان. سراسر وجودشان راز است.»
 
استیون هاوکینگ که قرار است روز یک شنبه هشتم ژانویه جشن تولد هفتاد سالگی خود را جشن بگیرد، اخیراً از سمت کرسی استاد ریاضیات لوکاسی در دانشگاه کمبریج بازنشسته شده، جایگاهی پر افتخار که پیش از او شخصیتی مانند اسحاق نیوتن عهده دار آن بوده است. به همین مناسبت «نیو ساینتیست» گفت و گویی را با این دانشمند بریتانیایی ترتیب داده است، نویسنده سوار بر صندلی چرخدار کتاب «تاریخچه زمان» از امیدهایش برای آینده دانش بشری و بزرگترین اشتباه علمی اش سخن می گوید.

محققان موفق به تولید یکی از کوچکترین مدارات الکترونیکی جهان شدند.

یک تیم تحقیقاتی به رهبری «گویلام جروایس» از دپارتمان فیزیک دانشگاه مک گیل و «مایک لیلی» از آزمایشگاه‌های ملی ساندیا یکی از کوچکترین مدارات الکترونیکی جهان را تولید کردند. این مدار از دو رشته سیم تشکیل شده که فاصله آنها از هم 150 اتم یا 15 نانومتر است.

 آنها نتایج کار خود را در نشریه «Nature Nanotechnology» به چاپ رساندند. نتایج این کار می‌تواند روی سرعت و قدرت مدارت بسیار کوچک تاثیر گذاشته و از آن در ادواتی نظیر تلفن‌های هوشمند، کامپیوترهای رومیزی، تلویزیون و سیستم‌های جی‌پی‌اس استفاده کرد.

این اولین باری است که یک گروه روی برهمکنش میان دو مدار الکتریکی که بسیار به‌ هم نزدیک هستند، مطالعه می‌کند. جالب اینجاست که نویسندگان این مقاله دریافته‌اند که تاثیر یک مدار روی دیگری می‌تواند مثبت یا منفی باشد.

 این بدان معناست که جریان موجود در یک سیم می‌تواند موجب تشکیل جریانی همسو یا مخالف در سیم دیگر شود. این کشف که مبتنی بر فیزیک کوانتومی است، می‌گوید ما باید درک خود را از چگونگی ساده‌ترین رفتار مدارات الکترونیکی در مقیاس نانو تغییر دهیم.

علاوه‌ براین که این کشف می‌توان روی سرعت و کارایی مدارات الکترونیکی آینده تاثیرگذار باشد، می‌تواند به حل یکی از اصلی‌ترین چالش‌های موجود در سر راه طراحی کامپیوترهای آینده کمک کند.

این چالش، افزایش گرمای تولید شده توسط مدارات الکترونیکی است. بر اساس تئوری «مارکوس بوتیکر»، این امکان وجود دارد که بتوان انرژی از دست رفته توسط گرما که در یک سیم ایجاد می‌شود را توسط سیم دیگر جذب کرد. «بوتیکر» معتقد است این تحقیق می‌تواند روی تحقیقات کاربردی و بنیادی در حوزه نانوالکترونیک تاثیرگذار باشد.

تلسکوپ فضایی هرشل تصویری جدید و باشکوه را از یک هدف قدیمی ستاره شناسی ارائه کرده است، تصویری از سحابی عقاب که با نام رسمی M16 نیز شناخته می شود.

به گزارش خبرگزاری مهر، این منطقه متراکم از گازها و غبارهای کیهانی در فاصله 6 هزار و 500 سال نوری از زمین قرار گرفته و میزبان تعدادی از ستاره های درخشان است. تشعشعات ناشی از این اجرام درخشان منجر به تراشیده شدن مجسمه هایی از ابرها و گازهای شده و ستونهایی زیبا را به وجود آورده اند.

در مرکز این تصویر می توان ستونهایی را مشاهده کرد که از زمانی که تلسکوپ هابل در سال 1995 آنها را مشاهده کرد، به نام ستونهای خلقت شهرت پیدا کرده اند. اما آنچه هرشل و هابل در این سحابی دیده اند کاملا متفاوت از یکدیگر هستند. هابل نور ساطع شده از ستونها را به تصویر کشیده است و هرشل ستونها را در میان نوری که آنها را در بر گرفته به تصویر کشیده است.

تصویر جدید سحابی عقاب، ستونهای خلقت در پایین و مرکز تصویر دیده می شوند

به بیانی دیگر هرشل نسبت به طول موجهای بلندتر نوری حساس تر است و این ویژگی به او کمک می کند تا تشعشعات برخاسته از گازهای سرد و غبارها را نیز ردیابی کند.

تصویری از ستونهای خلقت در میان سحابی عقاب که هابل آن را ثبت کرده است

بر اساس گزارش اسپیس، "گلن وایت" محقق دانشگاه اوپن می گوید: سحابی عقاب یکی از سمبلیک ترین مناطق فضا است که هابل منجر به مشهور شدن آن شده است اما هرشل برای اولین بار این فرصت را به وجود آورده تا نگاهی به درون این سحابی بیاندازیم. به گفته وی مواد غبارآلودی که در میان این سحابی دیده می شوند، موادی هستند که در آینده به ستاره هایی درخشان تبدیل می شوند.

سحابی هلیکس، یکی از سحابی‌های سیاره‌ای در صورت فلکی دلو است که توسط «کارل لودیگ هاردینگ» کشف شده و بتازگی تصویر جدید ثبت شده از آن توسط تلسکوپی در شیلی، برخی اسرار آن را فاش می‌کند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران منطقه کرمانشاه، سحابی هلیکس، یکی از نزدیکترین و درخشان‌ترین سحابی‌های حلقوی و جزء نزدیک‌ترین سحابی‌ها به زمین است.

تصویر به ثبت رسیده، سحابی را به شکل ترکیبی پیچیده از گرد و غبار، مواد یونیزه شده و گاز نشان می‌دهد که این گاز در حال شکل دادن الگوهای گل مانند پیچیده و درخشش‌های عجیب است.

سحابی هلیکس، زمانی شکل گرفته که ستاره‌ای مانند خورشید در مرحله آخر زندگی خود بوده و به آرامی لایه‌هایی از گاز را شکل داده و در نهایت به شکل سحابی در آمده‌اند.

حلقه اصلی هلیکس در حدود دو سال نوری عرض داشته و این سحابی 700 سال نوری از زمین فاصله دارد.

گروهی از ستاره شناسان بین المللی در بررسیهای خود نشان دادند که تمام کهکشانها از قوانین گرانش اطاعت نمی کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز، دانشگاه زوریخ و موسسه ملی فیزیک نجوم ایتالیا دریافتند در کهکشانهای بیضوی شکل، حرکت ستارگان از قوانینی متفاوت از قوانینی پیروی می کنند که در فرمول جاذبه نیوتن تدوین شده اند.

این تحقیق که در ژورنال فیزیک نجوم (Astrophysical Journal) پذیرفته شده و نسخه آنلاین آن در سایت ArXiv به چاپ رسیده است سه کهکشان را که از قوانین گرانش سرپیچی می کنند مورد بررسی قرار داد و کشف کرد که حرکت متفاوت این ستارگان می تواند بدون متوسل شدن به فرضیه ماده تاریک توضیح داده شود.

به گفته این کیهان شناسان، در کهکشانهای از این نوع، حرکت ستارگان را می توان برپایه نظریه هایی با عنوان (R)f توضیح داد. این نظریه ها بسط نظریه نسبیت عمومی انیشتین را پیش بینی می کنند.

این محققان در این خصوص توضیح دادند: "از دیدگاه مدلهای دینامیک کهکشانها ما توانستیم بررسی کنیم که نظریه های (R)f قادرند با دقت بالایی گستردگی حرکات ستارگان در کهکشانهای بیضوی شکل را بازسازی کنند."

براساس گزارش مدیا ایناف، سه کهکشانی که در این تحقیق رصد شدند در گذشته برپایه قوانین کلاسیک جاذبه نیوتن و فرضیه وجود ماده تاریک توضیح داده شده بودند.

این ستاره شناسان افزودند: "درحالت کنونی هیچ یک از این دو نظریه را مستثنی نمی کنیم، اما این بسیار جالب است که می بینیم می توان برپایه روشی متفاوت از فرضیه ماده تاریک در خصوص شرایط این کهکشانها توضیح داد."

به اعتقاد این دانشمندان، کهکشانهای بیضوی شکل، تنها کهکشانهایی نیستند که از جاذبه کلاسیک اطلاعت نمی کنند بلکه کهکشانهای مارپیچ و توده های کهکشانی نیز می توانند به روشی مشابه رفتار کنند.