محققان به تازگی اعلام کرده اند با توجه به حجم بالای دی اکسید کربن موجود در اتمسفر، احتمال اینکه عصر یخبندان بعدی زمین تا هزار و 500 سال دیگر فرابرسد بسیار کم است.

 تمرکز بالای گازهایی مانند دی اکسید کربن عامل اصلی بالا رفتن میزان گرمای جهانی در سال 2010 به شمار می رود و حتی اگر کل جهان تولید دی اکسید کربن را متوقف کند، این گاز برای چند دهه در اتمسفر باقی خواهد ماند.

پرتوهای کیهانی، اشکال معماگونه‌ای از تابش هستند که مرتبا از سوی فضا بر ما می‌بارند. آنها از ذرات بارداری تشکیل شده‌اند که مرتبا با جو زمین برخورد می‌کنند؛ جایی که شکسته شده و حتی در قالب ذرات کوچک‌تری به زمین می‌رسند.
 
به دلیل آن که پرتوهای کیهانی دارای بار الکتریکی هستند، توسط میدان‌های مختلفی که در کهکشان وجود دارد منحرف می‌شوند. به دلیل این انحراف، آنها مستقیما از منابعشان به زمین نمی‌رسند. دانشمندان باید راهکارهای غیرمستقیمی ‌را به کار ببرند تا منبع پرتوها و مسیری که طی کرده‌اند را مشخص کنند. ترکیبات شیمیایی پرتوهای کیهانی، یک منبع اطلاعاتی از ساختار جهان را در اختیار ما می‌گذارند که به‌گونه‌ای شگفت‌انگیز غنی است. ساختار شیمیایی منظومه خورشیدی، با استفاده از طیف‌نگاری خورشید‌، مطالعات درباره بادهای خورشیدی و تحلیل شیمیایی شهاب‌سنگ‌ها مشخص شده است. شهاب‌سنگ‌ها معمولا اطلاعاتی خالص‌تر از آن‌چه سنگ‌های زمینی در مورد ساختار منظومه شمسی به ما می‌دهند ‌را فراهم می‌کنند؛ چرا که به هر حال، سنگ‌های زمینی برای سالیان بسیار دراز تحت تاثیر فشار جو و انواع واکنش‌های شیمیایی با گازهای موجود در هوا بوده‌اند. 

روزگاری تکنولوژی فضایی در دانش و فناوری مورد نیاز جهت ساخت و ارسال موشک‌های فضایی به مدار زمین خلاصه می‌شد.
اندک اندک اما هنر ساخت، هدایت و کنترل ماهواره‌ها شماره یک توجهات مهندسان فضایی دنیا را از آن خود کرد سپس سفر موجود زنده به فضا، دروازه جدیدی را به روی پژوهشگران فضایی دنیا گشود که باعث شد برای اولین بار در جهان همکاری بی‌نظیر و تنگاتنگی بین مهندسان، پزشکان و زیست‌شناسان آغاز شود.

پرتاب ایستگاه فضایی میر، سازه ای که در زمان خود به یک افسانه تبدیل شد و موفقیتهای روسها را در فضا بازتاب داد، امروز بیست و شش ساله شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، میر، اولین ایستگاه فضایی عصر مدرن در 19 فوریه سال 1986 میلادی به فضا پرتاب شد. میر به معنی "صلح" یا "جهان" و پس از اعلام فرمان آزادی در سال 1861 به معنی جامعه روستایی روسی که زمینهای خودش را در اختیار دارد، به فضاپیمای اتاق مانندی اختصاص داده شد که مسیر گذار میان "اسکای لب" آمریکا و ایستگاه Salyut شوروی و ایستگاه فضایی بین المللی در عصر حاضر است.

این تصویر زیبا از طلوع ماه بدر شب گذشته که توسط جان استتسون از دماغه الیزابت ثبت شده، اثرات سراب و شکست نور را توسط لایه‌ای از هوای گرم در نزدیک افق به زیبایی نشان می‌دهد.
نخستین ماه بدر فوریه را ماه‌برفی می‌نامند. تکه نارنجی‌رنگی که باعث اتصال ماه به دریا شده، در واقع تصویر لبه پایینی ماه است که براثر پدیده سراب تشکیل شده است. سراب وقتی اتفاق می‌افتد که دولایه هوای گرم و سرد در نزدیکی سطح زمین (یا افق) به وجود بیایند و پرتوهای نور به‌جای آن‌که مسیری مستقیم را طی کنند، خم می‌شوند.

با کمی دقت، می‌توانید حلقه‌ای سبزرنگ را در بالای ماه و حلقه‌ای سرخ‌رنگ را در لبه پایینی ماه تشخیص دهید. این دو حلقه در اثر شکست پرتوهای سفید نور ماه در جو زمین ایجاد شده‌اند. پدیده مشابهی نیز برای خورشید روی می‌دهد که تحت شرایط ایده‌آل جوی هنگام غروب خورشید دیده می‌شود و به آن درخش سبز می‌گویند.

علاوه بر آن، شکست نور در لایه‌های غلیظ هوای نزدیک به افق باعث تغییر شکل قرص ماه شده است.

ناسا، در تصویری جدید، به نمایش یک جسم سیاه‌چاله‌ای شکل عظیم در آسمان در میان انبوهی از ستارگان درخشان پرداخته است.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این در حالیست که این سوراخ تاریک در حقیقت یک ابرماده موسوم به ابر مولکولی تیره است که از عبور نور از میان خود جلوگیری می‌کند. این ابر مولکولی یکی از سردترین و منزوی‌ترین مناطق جهان را در خود جای داده است .

ابر به تصویر کشیده، موسوم به «برنارد 68 » ، که یکی از برجسته‌ترین ابرهای مولکولی به سمت صورت فلکی مارافسای بوده که در این تصویر به دلیل تمرکز بالای غبار و گاز مولکولی که عملا تمام نور مرئی ستارگان پیش‌زمینه خود را جذب کرده، به شکل یک سیاه‌چاله دیده می‌شود.

به گفته ستاره شناسان، از آن جا که هیچ ستاره‌ای در این تصویر دیده نمی‌شود، «برنارد 68 » احتمالا در فاصله نزدیکتری قرار دارد. البته این نزدیکی در حقیقت، 500 سال نوری بوده و اندازه این ابر حدود نیم میلیون سال نوری است.

شکل‌گیری دقیق این ابرها هنوز مشخص نشده است؛ اما دانشمندان به این امر آگاهی دارند که این ابرها خود مهد کودک ستاره‌های جدید محسوب می‌شوند. به نظر می‌رسد که «برنارد 68 »، خود در حال تجزیه و تبدیل به سیستم جدید ستاره‌ای است.

تلسکوپ فضایی هابل ناسا موفق به ثبت تصویر یک کهکشان مارپیچی میله‌ای شده که شباهت زیادی به کهکشان راه شیری دارد.

بیشتر کهکشانهای مارپیچی از یک میله پر ستاره در مرکز خود برخوردارند که به نظر در پی تجمع گاز در مرکز کهکشان و تامین مواد لازم برای ایجاد ستارگان جدید و همچنین تغذیه یک ابرسیاه‌چاله بوجود آمده‌اند.

تصویر این کهکشان که NGC 1073 نام دارد، به ارائه نمای واضحی از ساختار میله این کهکشان به دانشمندان می‌پردازد.