دنباله‌دار گاراد با نام علمی C/2009 P1 در صورت‌فلکی جاثی (هرکول) اقامت دارد و در اواخر اسفند و اوایل فروردین به فاصله 195میلیون‌کیلومتری زمین خواهد رسید و با چشم غیرمسلح دیده خواهد شد.

تصویر زیر را رولاندو لیگاستری در نیومکزیکو گرفته و این دنباله‌دار را در نزدیکی خوشه ستاره‌ای کروی M92و چند کهکشان دوردست نشان می‌دهد. این دنباله‌دار در حال حاضر از قدر 6.5 دیده می‌شود و به همین دلیل فقط با دوربین‌های دوچشمی یا تلسکوپ قابل مشاهده است.

دنباله به رنگ سفید-زرد از ذرات غبار فوران‌یافته از هسته دنباله‌دار تشکیل یافته و مسیر تقریبی حرکت دنباله‌دار را نشان می‌دهد. اما دنباله آبی‌رنگ که جهت مخالف خورشید را نشان می‌دهد، از ذرات گاز یونیزه‌ای تشکیل شده که تحت تاثیر بادهای خورشیدی به عقب رانده شده و از خود نور منتشر می‌کنند. در منظومه شمسی، این دنباله‌های آبی‌رنگ یونی جزو معدود منابع تولید نور مریی غیر از خورشید به شمار می‌روند. اغلب اجسام منظومه شمسی با بازتاب‌کردن نور خورشید دیده می‌شوند و از خود نوری منتشر نمی‌کنند.

دانشمندان ناسا در مدت ماموریت خود توانستند یک ترک 30 کیلومتری را در بزرگترین آیسبرگ قطب جنوب شناسایی کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر، قطعه یخی "پاین آیلند" به عنوان بزرگترین آیسبرگ قطب جنوب از دیرباز مورد توجه دانشمندان قرار داشته است. اما اکنون سطح "پاین آیلند" که برابر با وسعت یک کلان شهر است با شکافی به عمق 60 متر، طولی حدود 30 کیلومتر و عرض حدود 80 متر ترک خورده است.

درصورتیکه این ترک خوردگی کامل شود، قطعه ای یخی به وسعت 900 کیلومتر مربع از این جزیره جدا می شود.

دانشمندان ناسا که در ماموریتی با عنوان IceBridge فعالیت می کنند 13 نوامبر گذشته این ترک را شناسایی کردند و درحال حاضر به طور ثابت مشغول رصد و کنترل تکامل و رشد آن هستند.

براساس گزارش دیسکاوری نیوز، به گفته زمین شناسان، این ترک خوردگی بخشی از چرخه طبیعت آیسبرگها است و بنابراین، جای نگرانی وجود ندارد.

تکنولوژی دیجیتال در چند سال اخیر انقلابی در تصویر برداری نجومی به پا کرده است.اگر تصاویری که از سیارات از رصدخانه های بسیار بزرگ در چندین دهه ی پیش که توسط فیلم های عکاسی گرفته شده است ببینید متوجه این انقلاب در بهبود کیفیت تصاویر نجومی می شوید. امروزه تصاویری که آماتورها با ابزارهای رایج نجوم آماتوری مثلا تلسکوپی 8 اینچ و یک دوربین ساده و ارزان قیمت وب کم میگیرند با برخی تصاویر که توسط تلسکوپ های چند متری در چند دهه ی پیش گرفته شده است برابری می کنند.
اما راز این موفقیت در چیست؟ بدون شک راز این افزایش بسیار بالای کیفیت تصاویر در استفاده از دوربین های دیجیتال است. اما چه مشخصه ای در دوربین های دیجیتال آن ها را مناسب عکاسی نجومی کرده است؟ در تصویر برداری از سیارات دو فاکتور بسیار تعیین کننده است:
1-اندازه ی پیکسل های تصویر بردار
2-فاکتور دید
یکی از عللی که با فیلم های عکاسی کیفیت تصویر برداری از سیارات به شدت افت می کرد دانه درشت بودن امولسیون های عکاسی بود. اندازه ی دانه های حساس به نور در فیلم های عکاسی رایج نسبت به اندازه ی پیکسل ها در دوربین های دیجیتال بسیار بزرگ است و این باعث می شد که ثبت جزییات در فیلم های عکاسی به سختی  انجام می شود. هم چنین حساسیت بسیار بیشتر تراشه های تصویربردار دیجیتال باعث می شود که زمان نوردهی بسیار کاهش یابد و همین کاهش قابل ملاحظه ی زمان نوردهی باعث جلوگیری از تاثیرات نامطلوب جوی (دید) بر روی تصویر می شود. تصویر برداری از سیارات به دلیل اینکه در بزرگ نمایی های بسیار بالا صورت می گیرد بسیار متاثر از شرایط دید و پایداری لایه های  جوی است. [باشگاه نجوم تهران] دوربین های وب کم به خاطر اینکه حساسیت بالایی دارند مخصوصا انواعی که از تراشه های CCD استفاده می کنند برای عکاسی از سیارات بسیار مناسب اند . چند سالی است که آماتورها برای عکاسی از سیارات ازوب کم ها استفاده می کنند.انواع خاصی از این دوربین های ساده برای عکاسی از سیارات بسیار بسیار مناسبند حتی شاید بسیار کاراتر از بعضی دوربین های CCD نجومی گران قیمت چگونگی عکاسی از سیارات و علت کارا بودن دوربین های وب کم در عکاسی از سیارات انتخاب می شود فاصله کانونی باید به اندازه ی کافی بلند باشد. اگر فاصله ی کانونی تلسکوپ زیاد نباشد می توان از عدسی های Barlow برای این منظور استفاده کرد. وب کم با استفاده از یک آداپتور به فوکوسر تلسکوپ متصل می شود. بعد از framing( قاب بندی تصویر) بر روی سیاره مورد نظر فوکوس کرده و فیلمی از سیاره تهیه می شود.سرعت عکاسی در این فیلم معمولا کمتر از 5/1 ثانیه است.به علت سرعت کم عکاسی در تهیه ی این فیلم اثر دید بد کمتر خود را نشان می دهد. در پایان فیلمی از سیاره داریم با زمان کوتاه مثلا 60 ثانیه. سپس می توان این فیلم را به تک تک عکس های سازنده ی فیلم تبدیل کرد. چون معمولا در فیلم برداری از 24 فریم در ثانیه استفاده می شود مثلا در 60 ثانیه 60×24 عکس خواهیم داشت. در این عکس ها سیاره تاریک و کم نور و پر نویز است. برای کاهش نویز می توانیم از ترکیب آن ها یک تک عکس با کیفیت داریم. بعد از این مرحله شروع به پردازش عکس با هدف افزایش جزئیات بالا خواهیم داشت. این مختصری از چگونگی تصویر برداری از سیارات بود. در ادامه به شرح مفصل این پروسه می پردازیم.

حتماً تا به حال شیر یا خط انداخته اید. سکه ای را به هوا پرتاب می کنید. سکه بسته به شدت پرتاب شما کمی بالا می رود و دوباره برمی گردد و شما منتظرید تا ببینید کدام روی سکه خواهد آمد. آیا تا به حال به این فکر کرده اید که سکه را چنان محکم پرتاب کنید که برود و دیگر برنگردد!؟ اگر جزو کسانی باشید که این ایده را آزموده اید، حتما با شکست مواجه شده اید. این مسأله ارتباط مستقیمی با تعریف "سرعت فرار" دارد. سرعت فرار، برابر سرعت اولیه ی لازم برای پرتاب هر جسمی به خارج از میدان گرانش است. در مسأله ی ذکر شده قصد داشتیم از گرانش زمین فرار کنیم، پس در حقیقت باید به سرعت فرار از سطح زمین برسیم. اندازه ی سرعت فرار روی سطح زمین برابر 2/11 کیلومتر بر ثانیه است یعنی بیش از 40000 کیلومتر بر ساعت. اما می توان سرعت فرار را برای هر یک از سیارات دیگر، اقمار و حتی ستاره ها حساب کرد. از آنجا که سرعت فرار متناسب با نیروی گرانش، یا به عبارت درست تر، متناسب با جرم جسم است، می تواند به عنوان یکی از مشخصه های یک ستاره یا سیاره به کار رود. برای مثال سرعت فرار از سطح ماه 4/2 ، از سطح خورشید 617 و از کهکشان راه شیری حدودا 1000 کیلومتر بر ساعت است. (باشگاه نجوم تهران) دلیل این که یک سیاهچاله هم  سیاهچاله می شو د این است که سرعت فرار در مرزهای آن بیش از سرعت نور می شود، بنابراین حتی نور هم که بالاترین سرعت شناخته شده در طبیعت را دارد از سیاهچاله فرار نمی کند. پس هر چه جسم پر جرم تر باشد، سرعت فرار بیشتر است یعنی سخت تر می توان از سطح آن فرار کرد.

معروفترین تصویر از سری عکسهای "یوفو در هیروگلیف" را در زیر میبینید. در این تصویر اجماعی از همه چیزهای عجیب وجود دارد. در این تصویر  یک هلیکوپتر، یک زیردریایی و دو مدل هواپیما دیده می‌شود.

این  عکسها را معمولا با نرم‌افزار های ویرایش عکس مثل فتوشاپ دستکاری می کنند تا غیر عادی تر به نظر بیاید. در عکس بالا انگار روی سطحی کاملا صاف و تمیز از جنس فلز حکاکی صورت گرفته و نه سنگ. (باشگاه نجوم تهران) عکس زیر از همان محل بدون ویرایش تهیه شده است. توجه کنید که بعضی قسمت‌ها عمداً حذف شده تا عجیب تر به نظر بیاد {زیر هلی کوپتر - بالای زیردریایی}

نمی دانم چند سال دیگر، اما فرض کنید... شاید هم فرضی محال باشد. یک روز را در فضا تصور کنید! در فضایی بسیار دور از دیگر اجرام آسمانی، فضایی بدون جو و دور از گرانش ستاره ها و سیارات. حالا فرض کنید که به عنوان یک محقق که به آن نقطه از فضا سفر کرده اید قصد دارید یک آزمایش خیلی پیش پا افتاده را انجام دهید. یعنی جرم یک جسم را اندازه بگیرید. هیچ تجهیزات مدرن و پیشرفته ای هم به همراه ندارید و تنها می توانید از ابزارهای ساده مثل خط کش، زمانسنج، نیرو سنج، نخ، کش یا فنر و... استفاده کنید. اما چرا از یک ترازو نام نمی برم؟ جواب روشن است، هیچ ترازویی در فضا کار نمی کند.